Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Σε είδα τα χαράματα να ρίχνεις δίχτυα σε σκοτεινά νερά απελπισμένα γαντζωμένος από το παραγάδι Έβαζες τις ελπίδες σου σπαρταριστές στον πάγο λέγοντας προσευχές για να συντηρηθούνε Στο φως του πρωινού μετά διασταυρωθήκαμε σε μια σκάλα Ανέβαινα εγώ, κατέβαινες εσύ Στο χέρι εγώ διπλό εσπρέσο ντεκαφεινέ με γάλα σόγιας και […]
Ελένη Παυλίδου
Ελένη Παυλίδου | Δύο ποιήματα
ΠΕΡΑΣΜΑ Δεν μίκρυνε ο δρόμος Μεγάλωσες εσύ Το χνάρι σου τ’ αβέβαιο το ξέπλυνε ο χρόνος Έτσι που τις σόλες σου έλιωσες σε ξένες λεωφόρους, έμαθες πια με ασφάλεια να διασχίζεις τα στενά, έπαψες ορόσημα να βάζεις μήπως χαθείς στον γυρισμό και δρασκελίζεις θαρρετά τις γνώριμες λακκούβες Έπαψαν όμως και τα γόνατα να τρέμουν, όταν […]