Μαργαρίτα Παπαμίχου | Το σακάκι

Στενεύει το ποίημα σε λίγο δε θα μας χωράει λασκαρισμένες κουμπότρυπες   στο φθαρμένο σακάκι του κόσμου κάποιος παλεύει να μας κουμπώσει να μην παγώσει κάποιος πνίγεται μέσα σε μελάνια πως να πει ευθαρσώς την πληγή λευκές νοσοκόμες εξομολογητικές σελίδες  του φέρνουν τον ορό της μνήμης  ασθενής της γραφής πως να πει το χάος έγινε κι […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Χρονική ακολουθία

Αόριστος Πρώτα άδειασα το φεγγάρι μετά τον ουρανό τον αέρα το ποτάμι το δωμάτιο έστησα ένα κατακόρυφο ντόμινο εξαφάνισης τα σφάλισα όλα στην κρύπτη του απείρου παλιά φύλλα γυαλισμένα αυτόφωτα στα λαγούμια της μνήμης ο κόσμος άδειασε συνέχισα να γράφω όχι για να τον γεμίσω αλλά για ν’ απαθανατίσω την ερημιά του Υπερσυντέλικος Κι είχα […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Εφτά

Εγώ είμαι αυτή η άλλη εγώ πάντα ίδια άλλη επιστρέφω ολοσχερώς η γυναίκα στο απέναντι πεζοδρόμιο με περιμένει να περάσω εγώ κι αυτή μια σκιά χωρίς σώμα χορεύει όλα τα ζεστά μεσημέρια εγώ κι αυτή η τρίχα στον ώμο που βασανίζει το δέρμα στον αέρα το κέρμα το σκουπιδάκι στο μάτι το γλιστερό μονοπάτι κομμένη […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Αυτή η αγάπη κρατάει χιόνια

Αύριο θα λιώσουμε μύρισε μια φλούδα μανταρίνι χόρεψε μαζί μου μες στη χιονόμπαλα αύριο θα λιώσουμε άκου τραγούδι οι κοκκινολαίμηδες βοήθησε το πορτοκαλί φύλλο να βρει το κλαδί του βούτα τα δάχτυλα στο χώμα που πεινάει αύριο θα λιώσουμε αύριο θα λιώσουμε σου λέω τρέξε πίσω από το λαγό δες τι ωραία μυστικά τρέχουνε από […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Ταμπλό Βιβάν

Μια μέρα ξύπνησα και δε γνώριζα κανένα έμεινα ακίνητη στη μέση του κύκλου σαν κάποιος να με περίμενε να χορέψω χωρίς μουσική όλα τα άλλα γύρναγαν γύρω μου λεπτοδείκτες εγώ ήμουν η ώρα 12.00 και κανείς δεν ήξερε να μου πει αν μεσημέριαζα ή αν νύχτωνα στην καρδιά του χρόνου ήμουν το βέλος ακίνητη αν […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Εντός χαϊκού

Εύθραυστες μέρες νομίζεις πως θα σπάσουν μετά σπας εσύ * άνοιξη έξω δεν ακούω τι λέει μένω μέσα μου * Καλή μου νύχτα σώπα κι έχω να ράψω κέρινα φτερά * θάλλει ακόμα το φιλί σου στο στόμα όμορφο ψέμα * μία σου λέξη παραμάνα στο στήθος και δε σκουριάζει * Ανηφορίζει ξεκλειδώνοντας νερά άοπλο […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Pause

Οικειοθελώς κλείστηκα μέσα στο χάρτινο σπίτι μου μετρώ τις βάρκες που δένουν στον κήπο μου και πάντα λείπει μία γαντζώνομαι από τα δίχτυα των ψαράδων που ξέρουν το τραγούδι της φάλαινας κοιτάζω τους τοίχους κι αυτοί μου επιστρέφουν θάλασσα με τα κοχύλια της με τα στρείδια της με τα ωραία της τα ψέματα έχω φτιάξει […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Το βουνό

Σε μια στιγμή μόνο πρόλαβα κι έζησα εφτά ήλιους εφτά φεγγάρια μια μεγάλη εβδομάδα είχα πάθει ήδη πολλά μου έταξαν ανάσταση ανέβηκα στην κορυφή του Γολγοθά μου πούπουλο ήταν ο σταυρός στον ήδη φαγωμένο ώμο μου τα χέρια μου έσταζαν μελωδικά σχεδόν μωρουδιακά στάθηκα εκεί ψηλά για λίγο με μιαν ανάσα κατάπια όλο το βαρύ […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Τρεις μέλισσες την άνοιξη

Τόσο πολύ εγέρθητι για μιαν άνοιξη τόσο πολλή καρδιά για έναν άνθρωπο * Άνοιξε μου λέει κι εγώ άνοιξα καθόλου βολική αυτή η μέλισσα βουτάει στις λίμνες του καφέ μου λικνίζεται στα νέφη του τσιγάρου μου βασανίζει το πρωινό μου σκεπάζει τη μουσική  γίνονται όλα δεύτερα μπροστά της μου επιβάλλει διαρκώς καινούριους όρους σίγουρα ήρθε […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | C V

Τόσο κοίταξα το ποτάμι τόσο ξέρω αυτή η κίνηση δε βρίσκει ένα τείχος να χτυπήσει πίσω το νόημα να μου γυρίσει πώς να τελειώσει δε θα τελειώσει και φοβάμαι μην τελειώσει κι αν νεκρή πια τα λόγια μου θα λένε άλλοι με άλλα λόγια αυτό το ανείπωτο θα ρέει και κανείς δε θα το λέει […]