Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Η μεγάλη δίκη τού βιαστή

  Εκείνο το πρωί ο X. ξύπνησε μ’ έναν φρικτό πονοκέφαλο. Παρέμεινε, όμως, στο κρεβάτι κοιτώντας επίμονα το κουρτινόξυλο που βρισκόταν τοποθετημένο ακριβώς στον απέναντι τοίχο, πάν’ απ’ το μοναδικό παράθυρο τού διαμερίσματός του. Οι κουρτίνες κάλυπταν όλο το τζάμι και λόγω της πυκνότητας τού υφάσματος, έν’ αδύναμο φως έφτανε μέσα στο υπνοδωμάτιο δημιουργώντας την […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Πάνω στὸν βράχο

Ἄμε καὶ δέξου στὸ γιαλὸ τοῦ δυνατοῦ τὴν κλάψα Διονύσιος Σολωμὸς     Γεννήθηκα στὸ Soudpool, μέσα σὲ ναυτικὴ οἰκογένεια. Τὸ ἐπαγγελματικό μου πεπρωμένο ἦταν ἤδη προδιαγεγραμμένο ἀπ’ τοὺς δικούς μου κι ἰδιαίτερα ἀπ’ τὴν μητέρα μου τῆς ὁποίας ὁ πατέρας ἦταν ξακουστὸς ναύαρχος ποὺ πρωτοστάτησε σ’ ἐκείνη τὴν καθοριστικὴ γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ ἀγώνα […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Saligia

Superbia Πάνω στο τσάκισμα της μέρας μία πομπή ξεκίναγε απ’ τη μεγάλη λεωφόρο που οδηγούσε έξω απ’ την πόλη, στη θέση Πύκνα. Μπροστά πηγαίνανε οι δύο ύπατοι κι οι ρασοτυλιγμένοι κι ακολουθούσε η σύγκλητος λυσίκομη κι οι κοτζαμπάσηδες, συνοδευόμενοι από ανθρωπογλείφτες. Σαν φτάσανε ανάμεσα στα δυό υψώματα μπουζιάστηκαν στο Σαραπίδειο, εκεί όπου ήταν ο βωμός, […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Ἡ κακιὰ μητριὰ

Στὶς παρυφὲς τῆς Κ…, μίας παραθαλάσσιας πολίχνης, ἦταν χτισμένη ἡ συνοικία Σαμπιοναρού. Ἡ ἀνατολικὴ πλευρά της κοίταζε στὴ θάλασσα ἀπ’ τὴν ὁποία ἀπεῖχε μόνον μερικὰ μέτρα καὶ τὴν χώριζε ἀπ’ αὐτὴν ἕνας χωμάτινος δρόμος. Στὸ τέλος τοῦ δρόμου, καὶ μὲ κατεύθυνση πρὸς τὸν βορρᾶ, ὑπῆρχε ἕνας ἔρημος καὶ μὲ ἐλάχιστη βλάστηση γήλοφος ποὺ κατέληγε σὲ […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Ἄδειες μνῆμες

Γιὰ τοὺς νεκρούς μας ἐμεῖς οἱ ζωντανοὶ εἴμαστε σὰν τοὺς πεθαμένους· μέσα στὴ μνήμη τους οὔτ’ ἕνας ἦχος τῆς ζωῆς μας δὲν δονεῖται, οὔτ’ ἕνα ἄγγιγμά μας, μία δική μας μυρωδιὰ δὲν νιώθεται. Γιὰ ἐμᾶς τοὺς ζωντανοὺς κι ὄχι γιὰ τοὺς νεκρούς μας ἐμεῖς οἱ ζωντανοὶ θρηνοῦμε, γιατί στὴ σιωπηλὴ ἀνυπαρξία τους δὲν ἔχει χῶρο […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Α, Ζωή!

del viver ch’è un correre a la morte Dante (Purg. 33. 54) Α, Ζωή! Πόσο κακοπαιγμένο έργο ήταν αυτό! Κι όμως δεν πάψαμε στιγμή με στόμφο (έτσι, εις πείσμα σου) να αλαλάζουμε πως παίξαμε όμορφα, σωστά και συνετά, πως δεν σκοτώσαμε την ολιγόπνοη ώρα μας λίγο πριν το σκοτάδι πέσει και μας θάψει. Πόσο κακόγουστο […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Μνημοσύνη

Παιδί μου πάει καιρός που έπαψα να σε ξανοίγω πια· μέσα μου ρίζωσε για σένανε του πόνου η στριγκιά φωνή. Αυτή η ζωή που μου την στέρησες ολόδική μου ήταν, πριχού του σκότους τα σαγόνια σε αρπάξουν από εμένα. Σαν τον αστραφτερό λαμπρό καθρέφτη ήσουν που μέσα του φαντάζανε τα γέρα μου ανανιωμένα, καθώς κοντά […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Δύο ποιήματα

ΣΤΟΝ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ Ἀπ’ τὸ γλυκό σου πρόσωπο, πρώτη φορὰ ἰδωμένο –πίδακα ἀστείρευτε ζωῆς, χαρᾶς βλαστάρι, κρίνε–, τῆς καθαρῆς ἁγνότητας τὸ φῶς μεταλαβαίνω τὴν ἅγια τούτηνα στιγμή, μικρέ μου Κωνσταντῖνε. Καὶ τώρα στὴν ἀνάσα σου ἡ ἀκοὴ στυλώνει καὶ νιώθω πὼς δὲν εἶν’ μακριὰ ἡ θεία ἐκείνη ὥρα ποὺ ἡ μεστωμένη νιότη σου τὰ στήθη […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Disticha Moralia

Δὲν κλαίω αὐτοὺς ποὺ φεύγουνε καὶ ἀπολησμονιοῦνται. Κλαίω γι’ αὐτοὺς ποὺ μιὰ ζωὴ τὸν θάνατο φοβοῦνται! Φεγγάρι Αὐγουστιάτικο τὴ νύχτα κι ἂν χαράζῃ, ἂν τὸ ξανοίξῃς πιὸ καλὰ ἥλιος τῆς μέρας μοιάζει! Τὰ λόγια τὴν καρδιὰ ποτὲ μ’ ἀγάπη δὲν γεμίζουν γιατὶ τσ’ ἀγάπης τὸ δεντρὸ οἱ πράξεις τὸ ποτίζουν! Ποτὲ δὲ βλέπω ὄνειρα στὸν […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Ἀπὸ λάθος…

Ὅταν ἄνοιξα τὰ βλέφαρα διαπίστωσα ὅτι ἤμουν τυλιγμένος μέσα σὲ πηχτὸ σκοτάδι. Πρέπει νὰ εἶχα βγῆ ἀπὸ βαθὺ ὕπνο ἢ λήθαργο. Τὰ πρῶτα λεπτὰ βρισκόμουν σὲ μία σύγχυση κι ὅσο κι ἂν προσπαθοῦσα νὰ καταλάβω ποὺ βρίσκομαι καὶ τί μου συμβαίνει, συνέχιζα νὰ τὰ ἔχω χαμένα. Ὁ νοῦς μου καὶ κυρίως ἡ μνήμη μου ἦταν […]