Η σκουριά μας

ο νυκτίλοχος της ελληνικής ποίησης, Γιάννης Βαρβέρης   Χάθηκα και δεν είχα ιδέα πού βρισκόμουν. Μόνο κάτι χαμηλά σπιτάκια, εδώ και εκεί οι φιγούρες μες στο σύθαμπο, ανεξιχνίαστες και κομμάτι απροσδιόριστες. Περαστικός δεν υπήρχε για να ρωτήσω και έτσι τράβηξα κατά τ’αχνό το φως. Έφθασα απ’έξω και διάβασα την επιγραφή. “Μορφεύς”, λαϊκό κέντρο, ζωντανή ορχήστρα. […]

Απόστολος Θηβαίος | Με την παλιά ισοτιμία

Διήγημα της μιας δραχμής Απ έδώ παρακαλώ, οι έχοντες μια κάποια επιφάνεια, απ’εδώ παρακαλώ. Εμπρός πήγαινε ο άγγελος κουτσαίνοντας με μια σκοροφαγωμένη φτερούγα. Από την καλοσύνη.  Οι άλλοι τον πήρανε στο κατόπιν, κάπως σκεπτικοί και διστακτικοί. Πλάι τους ποταμάκια και όμορφα, ξύλινα σπιτάκια με μαρμάρινα περίπτερα και έναν γαλάζιο, – σκέτη μονοχρωμία – ουρανό. Θα […]

Por la gloria

Απουσίες και θαύματα, πόνος και δόξα Τι λέτε, να μιλήσουμε σήμερα για τα φιλμ της ζωής μας. Με την αφέλεια εκείνου που δεν μπορεί παρά να είναι υποκειμενικός εμπρός στις ταινίες και τα κορίτσια που αγάπησε. Να μιλήσουμε δίχως επιχειρήματα, για εκείνο που μας αρέσει, για μια ατάκα, για κάποιον χαρακτήρα που μας συγκίνησε περισσότερο […]

Απόστολος Θηβαίος | Διανυκτερεύει

Και αξίζει να κάνεις όλο τον δρόμο, αξίζει να χαθείς, να κλάψεις από τρυφερότητα και ευγνωμοσύνη Μια ιστορία για την ποίηση, ένα νοσοκομείο για ποιητές που δοκιμάστηκαν, και ακόμη το κάνουν. Να βρουν λέει το στίχο, τον κατάλληλο, να συμπληρώσουν λέει ένα από τα μισοτελειωμένα σχεδιάσματα ενός μεγάλου που αισθάνθηκε το τραύμα αυτού του κόσμου. […]

Η επίμονη άρνηση του Μπο

Ιστορίες από την πόλη. Με μια κιθάρα. Το πρωί που κατηφόριζε την ένατη οδό, έναν δρόμο τόσο πλούσιο σε φτώχεια, ένιωσε βαριά την καρδιά του. Ο Λίο από τ’απέναντι πεζοδρόμιο, σχεδόν μια ζωή οδοκαθαριστής, σαν συνεργείο μετά τη νύχτα, του φώναξε “καλημέρα Μπο”. Όμως εκείνος συνέχισε τον δρόμο του και όταν ο Λίο τον πλησίασε […]

Απόστολος Θηβαίος | Το Μοσκούδι

Εις τα στερνά του Στέφανου Σίφαντου, εκτυλισσόμενα τα κάτωθι γεγονότα Έτσι είναι, το βέβαιον και το άωρον του θανάτου.  Και αφού είπε αυτά, διέταξε να του φέρουν τρία κεριά και μια πιατέλα και τα σύνεργα της Θείας Κοινωνίας. Ως απόψε είναι πρόσθεσε σταματώντας ξαφνικά το νευρικό του βηματισμό. Η πόρτα της εισόδου ήταν ανοικτή, μερικοί […]

Αντίο Καίσαρ

Καίσαρ Βαγιέχο δυο λόγια για τον Περουβιανό ποιητή. Μια αφορμή το ποίημα του, “Καλοκαίρι” Θαρρώ πως το καλοκαίρι σημαίνει την μικρή, ταπεινή του πατρίδα κάπου ανάμεσα στις σκαρφαλωμένες επαρχίες του Περού. Ίσως να ‘ναι αυτή που αποχαιρετά σε κάποιο από τα ποιήματά του, εκείνα που γράφτηκαν μεταξύ Παρισιού και Μαδρίτης, καρποί ενός σπάνιου ταλέντου και […]

Απόστολος Θηβαίος | Μπιάνκα, Ντολόρες Κίκα

Επιμύθιον καλείται σύνοψης πνευματώδης και αφοπλιστική, περί του πορίσματος ενός μύθου Η Ιστορία […Από το τραπέζι μας έξαφνα σαν μάκραινε θυμωμένη η Λουίζα, τόσο νευρικάι του καπέλου της τ’ άνθη κουνιόντανε μα εξόχως ρυθμικά.  Αποτραβήχτηκε στην κάμαρη της, δεν είχε τίποτε άλλο να προσθέσει. Μα προτού βγάλει το φουστάνι της έπεσε και έκλαψε πικρά για […]

*Detas de La Cruz

[… Και υπό το φως της κανδήλας ο επίσκοπος κλείνει τα μάτια και ιδρωμένος παραδίνεται στη φριχτή του συνήθεια…] Στα ηχεία η Σουίτα της Μασκαράτας που τόσο ταιριάζει σε τούτη εδώ την ιστορία Τρέχανε τα παιδάκια μες στους διαδρόμους του ιδρύματος. Και ήταν όλα τόσο ιδανικά και υπέροχα. Και η Επιτροπή των Κυριών βάδιζε ακολουθώντας […]

Απόστολος Θηβαίος | Μελατονίνη

[…Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ γεννήθηκε τον Απρίλη του 1564 και έφυγε στα 1616 στις 23 του Απρίλη. Και αυτή ήταν μια αφορμή, ασχέτως της τροπής που πήραν τα πράγματα…]   Είχα αποκοιμηθεί και είναι πράγματι πολύτιμη ιστορία να κοιμηθεί κανείς δίχως τη μελατονίνη του που προβάλλει εντυπωσιακή, σχεδόν φιλήδονη στην διαφήμιση του συνεταιριστικού φαρμακείου που τέλειωσε […]