Δημήτρης Καρπέτης | Ανθρωποφάγοι

   Τα σωθικά μου φαγώθηκαν    από τους ανθρωποφάγους στυλοβάτες    της κοινωνικής μας γαλήνης,    πριν να προλάβω τις αχτίδες του ήλιου.    Υπέροχη η γεύση τους    όπως καταλαβαίνω    βλέποντάς τους πάνω μου    να δοκιμάζουν και να χαίρονται    με το φαγοπότι της καρδιάς.    Ανθρωποφάγοι των σωθικών μας    που […]

Θέτιδα Θαλασσινάκη | Στην άκρη της πόλης

Εκεί που το τραγούδι φαλτσάρει σα πέσει λευκό το σκοτάδι… εκεί που τη μέρα νομίζεις για νύχτα και το φως το δρόμο του χάνει … εκεί στη λεπτή γραμμή του ορίζοντα το χαμόγελο μοιάζει με θλίψη κι  η σιωπή του γεννάει κραυγές … Στην άκρη της  πόλης…   Η Θέτιδα Θαλασσινάκη γεννήθηκε ένα πρωινό κάποιου […]

Σταυρούλα Ηλία | Ναταλία

Η κόρη μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλα Η κόρη μου με μάτια λέαινας λαμπεράκι αστεία Η κόρη μου με στόμα αγαλμάτινο και χείλη αρχαίας θεάς Η κόρη μου με χαμόγελο ιέρειας τη στιγμή της θυσίας Στο ιερό της Δήμητρας Η κόρη μου με ματόκλαδα όρθιες γραμμούλες παιδικής Γραφής Είναι δέντρα αυτά ή ποταμάκια που […]

Δημήτρης Καρπέτης | Παγωμένα Προσωπεία

Χάραμα είναι μα εγώ δε ζω  χάραμα είναι, τα βλέφαρά μου ο ήλιος ήρθε για να ανοίξει  μα εγώ δε ζω. Νεκρό κουφάρι η ψυχή μου που σκυλεύθηκε και σύρθηκε  από τους «δυνατούς» ως λάφυρο  των παγωμένων προσωπείων τους.  Πετάχτηκε στο σωρό των υπολοίπων κουφαριών  εντός των τειχών της πόλης τους! Φαντάζουν υπερήφανοι για το […]

Αλέξανδρος Χατζηδημητρίου | Δεμένα Καράβια

Σκουριασμένα από την ακινησία και τους καιρούς Παραδομένα στη δειλία των καπεταναίων τους Βορά στις ορέξεις των ανέμων Τίποτα δεν με δυσαρεστεί περισσότερο παρά τα δεμένα καράβια Είτε μεγάλα είτε μικρά Σε ξένα απόνερα καθρεφτίζονται τα είδωλα των τρομαγμένων ονείρων Μα η σκέψη ταξιδεύει μακριά. Ατλαντίδες ,ναυάγια, εφτά θάλασσες μπροστά Καλύτερα στα βάθη των ωκεανών […]

Αριάδνη Πορφυρίου | Πυρ, γυνή και θάλασσα

  [Πυρ] Τα κεριά ανάβουν πάλι, ποιητή Κι ένα ρεύμα τα ξανασβήνει. Οι φωτιές της καρδιάς Οι πλημμύρες της ουτοπίας του έρωτα. Η αγάπη διαχέεται Σε κάθε άναρχο χτύπο Σε κάθε τρυφερή λαβωματιά. Ακόνισε τα δόντια σου και άκου Τον καθρέφτη ενός βράχου Απ’ όπου κραυγάζει ο ευεργέτης μας Κι ονειρεύεται αυτό το πυρ το […]

Σοφία Κιόρογλου | Μεταξοσκώληκες

Κι αν έφτασα τόσο μακριά κι αν δούλεψα τόσο σκληρά που είναι ο κόπος; Άθλιες βεβαιότητες έχουμε πολύ καλά υπολογισμένες στη σκοτεινή γωνίτσα του μυαλού μας Κι αν κάποτε το θρόισμα των φύλλων λάχει να ξεντύσει το κουκούλι του νου που οι μεταξοσκώληκες έχουν ντύσει Οι φόβοι κρυμμένοι κάτω από το χαλί της πόρτας θα […]

Σωτήρης Παυλέας | Ο Ντράγκο λαμβάνει γράμμα από τον ανιψιό του Λάζλο

Το χρώμα των νερών του ποταμού του φαινόταν πια πιο σκούρο. Ακόμα και το πράσινο του γρασιδιού που αγκάλιαζε τις όχθες κατά μήκος του ποταμού, είχε χάσει πια τη φωτεινότητα του. Αναρωτήθηκε και πάλι εάν ήταν ιδέα του ή απλά αν είχε κάποια βάση εκείνη η αλλόκοτη αντίληψη που είχε σφηνωθεί τους τελευταίους μήνες σε […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ένα ποίημα

Ψηλαφίζουμε τις χαρακιές ενθύμια νοσταλγικά της σύναξης των παθών μας. Απλά σε ματώνουν τα περασμένα λόγια όπως τα σκουριασμένα παλιομάχαιρα. Μια ψυχή που κάθε βράδυ  σέρνεται ξυπόλητη, καθώς το σφύριγμα του ανέμου αναζητά τις χαμένες προσδοκίες. Προσδοκίες να τρέχουν ανάμεσα στα χαλάσματα της καρδιάς μας. Χαμένες προσδοκίες  που κομματιάστηκαν στα απόκρημνα βράχια. Οι ζωές όμως […]

Αργύρης Κόσκορος | Τρία μπονζάι

[Σκιάχτρο] Όταν οι θεοί αποφάσισαν την παραδειγματική καταστροφή της Ατλαντίδας, δεν άφησαν κανένα θραύσμα, κανέναν πάπυρο, κανένα οστό γι’ απομεινάρι. Κράτησαν μόνο το όνομα. Οτιδήποτε παραπάνω θα ήταν περιττό και δε θα σκορπούσε στους θνητούς το φόβο. [Υγρός πηλός] Πριν από τη μάχη της Ισσού ο Αλέξανδρος δεν έκλεισε μάτι. Ήξερε πως η έκβασή της […]