Θεοδώρα Βαγιώτη | Αμνημόσυνη δέηση

Πιστή και άθεη πάνω στον ίδιο στίχο χορεύω τον μαρασμό που δεν τελειώνει ποτέ χορεύω τα απέθαντα γράμματα που έστειλες στον εαυτό σου -αμνημόσυνη δέηση το όνομά μου- συμπορεύομαι με τα γόνατα βαριά σαν ανυποψίαστος σωτήρας· ο βράχος καταπλακώνει την αεναότητα της σισυφικής μου πράξης και σαν την Καλυψώ στοιχίζω τη θεϊκή θωριά μου πίσω […]

Δημήτρης Καρπέτης | Όμορφα λάθη

Καθώς η νύχτα χάνεται ακουμπώ την ανατριχίλα της ύπαρξης σου. Αγκαλιές κύματα σκεπάζουν νωχελικά μ’ αισθήματα κορμιά παραδομένα σε πόθους κι αμαρτήματα. Νοθεύουν το ασήμι της καρδιάς τους και πνίγονται από δάκρυα κρυφά, θηλιά πλεγμένα στο λαιμό τους. Μια σιωπή, ομίχλη που απλώνεται και ποτίζει τις σάρκες με λόγια ευάλωτα και χνώτα υγρά, ίχνη ερωτικά. […]

Σοφία Κιόρογλου | Σε κείνα τα βαπόρια

Τα βαπόρια που έφυγαν Υπομονετικά των μαρμαράδων τα χέρια από της γης τα σπλάχνα, σκάβουν με ηλιοκαμένα μάτια ιδροκοπώντας οι Λευκιανοί οργώνουν, σπέρνουν και θερίζουν· Η φτώχεια το σφυρί στης αρετής το αμόνι Κι όσοι μετανάστες έφυγαν με βαπόρια και καράβια ποντοπόρα τώρα αρμενίζουν μακρινούς, άξενους και ειρηνικούς ωκεανούς.   Η Σοφία Κιόρογλου είναι μεταφράστρια […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Tο ηφαίστειο

 Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Το ηφαίστειο εξερράγη βίαια όπως είχαν προβλέψει οι επιστήμονες.  Τα δυο τελευταία χρόνια οι αναταράξεις ήταν συχνές. Άλλοτε ανεπαίσθητες και άλλοτε έντονα αισθητές συνοδευόμενες πάντα από έναν υπόκωφο ήχο. Υπενθύμιζαν συνεχώς ότι η καθημερινή λειτουργία, η ζωή όπως την ήξεραν μπορούσε  να διακοπεί. Τα χαμογέλα πάγωναν προς στιγμή και φήμες […]

Δημήτρης Καρπέτης | Η Θυσία

Νύχτα και μέρα μετρώ τους κρίκους της αλυσίδας περασμένης στο χέρι σαν κόσμημα, δώρο για τα χρόνια που θυσιάστηκαν στο βωμό των ισχυρών. Βαριές οι ώρες γεμάτες κόπο και ιδρώτα καμαρώνοντας τη λάμψη τους στον καυτό ήλιο. Ορίζοντας που φτάνει μέχρι την άκρη των κρίκων απαγορευμένος τόπος εκεί που το μάτι αναζητά τον ουρανό. Τόπος […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ίχνη

Χνάρια της μνήμης που τα σβήνει ο άνεμος γλιστρούν και χάνονται στα μονοπάτια του χρόνου. Σφραγίζω τα μάτια μια στιγμή γαλήνης να ξεχύνεται απ’ τα βάθη της ψυχής. Στα παγωμένα σεντόνια σώματα που θρυμματίζονται ζητιανεύουν το χάδι, το άρωμα της ζωής. Ίχνη συναισθημάτων που στροβιλίζονται στο νου, απαλές πατημασιές στην άμμο να παρασύρονται απ’ τα […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Μάνα

Η μάνα μου μοιάζει με πράσινη ξυλομπογιά μπολιάζει το δέντρο μου πάνω στο λευκό χαρτί με χρώμα και φύλλα θαλερά. Καμιά φορά η αιχμηρή της μύτη σπάζει και σκίζει την άκρη στα δύο η μύτη κυλά στο χαρτί χάνεται απ’ τα μάτια του Θεού. Αυτός την ξύνει και την ξύνει, κάθε φορά μικραίνει ώσπου γίνεται […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Χρόνος ατελής

Όταν το βλέμμα πολιορκεί την ύπαρξη όταν η ανάσα τη φωνή παγιδεύει όταν η αφή μαγνητίζει τα κύτταρα τότε τα όνειρα κρατιούνται χέρι χέρι τότε οι ελπίδες διθυράμβους ψάλλουν τότε η αγάπη υφαίνει τη ζωή τότε ο χρόνος το τέλος απαρνιέται τότε το ταξίδι ξεκινά από την αρχή.   Η Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη γεννήθηκε […]

Δώρα | Δύο ποιήματα

[Ανατροπή] Αγρίεψε ο καιρός τα ρούχα δεν βαστούν το σώμα. Χους εκ χοός σε κλεψύδρα το πάνω-κάτω αναμένεται η φόδρα με χάδια τρυφερά την άλογη τροπή να αναγγείλει. [Σε τόπο ακαθόριστο]  Μεταλλικές επιταχυνόμενες λάμψεις συρμάτων μιας κυκλοδίωκτης διαδρομής παλλόμενων σημάτων νευρωνικού ή οδικού δικτύου (;) σε σπίθες πυροτεχνουργών κάμπτουν τον ουράνιο θόλο. Τα κορναρίσματα άηχα […]

Σωτήρης Παυλέας | Έχω μια δυσκολία να βάλω πρώτη

Είναι έξι και τέταρτο το πρωί, κάθομαι στη θέση του οδηγού, βάζω μπροστά το αυτοκίνητο, σηκώνω το δεξί παντζάκι του παντελονιού, το στερεώνω στο γόνατο, χαϊδεύω την πληγωμένη σάρκα στη γάμπα μου και ετοιμάζομαι να ξεκινήσω. Έχω να περάσω μια σειρά από φανάρια, μέχρι να φθάσω σπίτι. Όταν με πιάνει κόκκινο, αντιλαμβάνεστε ότι το να […]