Νέστορας Σκέντος | Σπασμωδικές σκέψεις πριν τον λήθαργο

Κάθομαι Μισοκοιμισμένος Στο Κρεβάτι Μου. Χαζεύω Τα Κουνούπια Που Με Τσιμπούν. Βαριέμαι Να Διαβάσω Τα Άρλεκιν Του Ανοιχτού Παραθύρου. Αναζητώ Τη Φαντασίωση Που Θα Απολαύσω Άγρια. Ο Ιδρώτας Μου Βρέχει Το Σεντόνι. Θα Προσθέσω Ένα Βάζο Με Λουλούδια Στη Διακόσμηση Του Δωματίου Μου. Σκισμένες, Κίτρινες Αφίσες Και Λουλούδια. Κάψτε Τα Βιβλία Σας Κάνουν Ατομιστές, Θύματα […]

Δανάη Αγγέλου | Οικειότητες

Απόψε θέλω να σε δω και σε βλέπω και σε ακούω όπως πάντα όχι γιατί μου έχεις λείψει ούτε επειδή είσαι το μόνο που ζητώ να έχω. Από συνήθεια ίσως κι από ανάγκη από αγάπη έχεις γίνει καθεστώς. Γιατί την ψυχή μου δεν την πιάνουν άλλα γιατρικά για να ακριβολογώ δεν έχει άλλα. Από αγάπη […]

Ολυμπία Θεοδοσίου | Διασχίζοντας τον μονόδρομο του χρόνου

Κάθε πρωί, πίνω σκέτο ελληνικό καφέ σε νεροπότηρο. Έτσι συνηθίζω τη ζωή.   Στέκω στο μπαλκόνι, κοιτάζω τις ένσαρκες φιγούρες των πολυκατοικιών, περπατούν αθόρυβα, τρώνε από το πάτωμα, βλαστημούν, καθαρίζουν τα σκουριασμένα τους κάγκελα, σιδερώνουν εφήμερα ρούχα, για έρωτα ούτε αναπνοή. Ήρθαν δύσκολα χρόνια.   Το πιάτο πάνω στο τραπέζι παίζει κρυφτό με το μαχαίρι […]

Άννα Τσαλιαγκού | Τι συνέβη στη μητέρα μου

Όταν ήμουν μικρή, γύρω στα εφτά νομίζω, η γιαγιά είπε πως θα πάμε να δούμε μια κυρία που θα με  βοηθήσει να καταλάβω τι συνέβη στην μητέρα μου, όταν ήμουν δύο ετών.  Είχε κουραστεί πολύ, την θυμάμαι να λέει στον αδελφό της στο τηλέφωνο, σιγανά υποτίθεται, καθώς οδηγούσε νευρικά στους παγωμένους δρόμους της πόλης μας. […]

Νικολέττα Σίμωνος | Στην Πλατεία Σολωμού – ένα βράδυ

Χθες βράδυ, με πλησίασε ένα τζάνκι, 18 με το ζόρι, σκέφτηκα. Παλικάρι καλότροπο το σύγκοψα κι είχε το βλέμμα του χαμένο, καλά κρυμμένο κάτω από την τρεμάμενη αγριάδα του. Μα εγώ το είδα, δε με ξεγέλασε. Νωχελικό το παλικάρι και νευρικό την ίδια ώρα. Σε ποια πραγματικότητα ζω;, σάμπως και ούρλιαζε με τη σιωπή του. […]

Έφη Μαρία Παπία | Μοναχική πόλη

Σαν τα βλέφαρα βαραίνουν, σιωπηλές σκιές πλαγιάζουν στο παραθύρι σου. Μοντέλα πραγματικότητας που θρέφεις με θρύμματα ανθρώπων που αδράχνεις σφιχτά. Τα φώτα της πόλης συνεχώς θολώνουν. Συννεφιασμένος θόλος με ρωγμές γαλάζιου, γυμνοί κορμοί τα κτίσματα, και οι περαστικοί γρασίδι που θροΐζει στο διάβα του χρόνου.   Η Έφη Μαρία Παπία είναι φυσικός, με μεταπτυχιακό από το Εθνικό […]

Λάζαρος Ζάγκας | Κοινότοπο ημερολόγιο Ι

Αφού οργάνωσα με το μυαλό την κίνηση μου αυτή, η αναζήτηση που ακολούθησε κράτησε δυο ‘βδομάδες. Περιπλανήθηκα σε διαφόρων ειδών μαγαζιά και μίλησα ιδιαιτέρως με τους πωλητές τους. Έψαχνα ένα σχοινί ανθεκτικό στο τέντωμα που η διάμετρος του να είναι τόση όση περίπου χωράει να κρατήσει η χούφτα μου. Στο τέλος και αφού κατέβηκα στις […]

Εύα Μουρούτσου | Ο κύκλος και η ευθεία: συνάντηση 45’


«Είναι κι αυτό μια μορφή ναρκισσισμού, ξέρεις…», της είπε και αφαίρεσε το μαύρο σκελετό των γυαλιών του για να καθαρίσει τα θαμπωμένα τους τζάμια από τα χνώτα του. «Η μάσκα δεν βοηθά εμάς τους γυαλάκιδες», πρόσθεσε χασκογελώντας ελαφρώς, έως ότου ολοκληρώσει το τελετουργικό του καθαρισμού. «Ναρκισσισμός πώς;» του απάντησε με τα φρύδια της να πλησιάζουν […]

Γεώργιος Κρεοπώλης | Εκείνοι Η επιφάνεια

Εκείνος:  Τα πρωινά, οι ώρες αιχμής και οι κυκλοφοριακές συμφορήσεις είναι φλύαρα. Από την άλλη, οι πρώτες ώρες της κάθε μέρας παρομοιάζονται με λακωνικό λογοτεχνικό πυροτέχνημα. Επεισόδια μικρά της ανθρώπινης ζωής που ξεφυτρώνουν από τυχαία γυάλινη ρωγμή στις όψεις από μπετό. Έμπνευση για ερωτικά ραβασάκια και αποφθέγματα που κινητοποιούν και φωτίζουν. Θα έσκαγαν στον μαύρο […]

Εύα Μουρούτσου | Πέντε λεπτά ακόμη

Ένα παιδί κάνει κουτσό στα τετράγωνα του πεζοδρομίου. Οι γυμνές του πατούσες πατούν ευλαβικά στα οριοθετημένα σχήματα. Θυμάμαι τις ακτίνες του ηλίου να με καίνε εκείνη την ημέρα. Ήταν μια από εκείνες τις ακτίνες που μαρτύρησε την παρουσία μου. «Μαμά, κοίτα ένα νόμισμα! Να το σηκώσω;» ρώτησε με ενθουσιασμό μόλις με εντόπισε. Μακάρι να είχα […]