Αλιέ Πεμπέ | Την ψυχή μου

Και την ψυχή μου έδωσα και την χειρίστηκαν σαν το χειρότερο κουρέλι. Την έστυψαν με όλη τους την δύναμη, την κατέστρεψαν και την πέταξαν όταν δεν είχε πια άλλο να δώσει. Έσκυψα και την μάζεψα την κράτησα στην αγκαλιά μου, την χάιδεψα και την φίλησα, την άπλωσα στον ήλιο και περίμενα μερόνυχτα στο προσκεφάλι της να την δω να στεγνώνει, να αποκτά […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Η αναθύμηση του χρέους

Όπως όταν κλαις λες και έρχεται το τέλος του κόσμου, όταν ο πατέρας βάζει φωνή θεού σηκώνεται πελώριο βουνό απ’ το κούτσουρο που ‘κοψε μόνος όταν στα οκτώ ίσως και εννιά ο παππούς τον χτύπησε με την κληματόβεργα στα χέρια να του κάνει κάθισμα γι’ αγνάντι στις λεύκες και στις κορφές του Παρνασσού, από μπροστά […]

 Αρσινόη Τρύφωνος | Επιλογικός μονόλογος του Γκρέγκερς Βέρλε

Ένα κείμενο εμπνευσμένο από την Αγριόπαπια του Henrik Ibsen απευθυνόμενο σ’ όσους ακόμη δεν ξυπνούν, δειλούς, αναπαυμένους. Αφιερωμένο σ’ όσους το τόλμησαν.       “[…] γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, και ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς”. (Ιωαν. Κεφ. Η΄ στ’ 32.) I -Μου είπαν σήμερα πως δεν ωφελεί να ακούν οι άνθρωποι πάντα την αλήθεια. Κι εγώ αντιστάθηκα και […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Χρονική ακολουθία

Αόριστος Πρώτα άδειασα το φεγγάρι μετά τον ουρανό τον αέρα το ποτάμι το δωμάτιο έστησα ένα κατακόρυφο ντόμινο εξαφάνισης τα σφάλισα όλα στην κρύπτη του απείρου παλιά φύλλα γυαλισμένα αυτόφωτα στα λαγούμια της μνήμης ο κόσμος άδειασε συνέχισα να γράφω όχι για να τον γεμίσω αλλά για ν’ απαθανατίσω την ερημιά του Υπερσυντέλικος Κι είχα […]

Μαρία Δημητρίου | 29 Αυγούστου

Λικνίζεται η σαγήνη εμπρός στο μυτερό σου βλέμμα Σκίζεις τη σάρκα που σβήνει τη λήθη Επτά παραπετάσματα δε σε τυλίγουν Στης έκστασης την κάψα τα χείλη σου στάζουν φαρμακερή λάβα Ω, Εσύ! Ονειρικέ, Άγιε, Αγιασμένε Είν´ τα ξανθά μαλλιά σου σχοινιά που δένονται οι επιθυμίες Αχ το λαμπρό κεφάλι σου πόσο απαλά θα το προσφέρουν […]

Νικολέττα Σίμωνος | Ο παγερός αέρας είχε το άρωμά σου

ήτανε τότε που έψαχνα στα τριαντάφυλλα για να σε βρω ένα-ένα τα πέταλα μαδούσα ραίνοντας το κενοτάφιό σου τότε που πήρα σβάρνα τον ερημίτη κήπο χαλί στρωμένο πάνω απ’ την κρημνώδη ακτή τότε που ρόδο δεν άφησα αμάδητο κι ας μ’ απειλούσε ο ροδοκύρης το σουγιά του κραδαίνοντας τη χαρά μου σα να ‘θελε στα […]

Λίλλυ Ιουνίου | Ένα ποίημα

Κάποτε νικήσαμε τον χώρο και τον χρόνο με μια ταύτιση ένα κοινό ποτήρι ξέμπλεκα μαλλιά και πόδια γυμνά αναρριχώμενα φυτά Εξόριστοι από το απέραντο σημείο μας αναρρώνουμε από τότε από Το Φιλί το τριαντάφυλλο την ζάχαρη και το αλάτι και το δωμάτιο που τρίζει ακόμα πεινάμε πάντα για τα ασύνορα δικά μας τα μικρά τεράστια […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Βλασταίνω

Σαν τα μαύρα μάγια στο λίκνο του αγέννητου παιδιού μια βασίλισσα τριγυρίζει στα πόδια μου κι η φωνή της σταχτόχηνας υπονομεύει το πέταγμα του κότσυφα μέσα απ’ τη μουριά μα εκείνο το εκατόφυλλο που πλήγωσε το παιδί μου το μέτρησα χίλιες φορές ξεφυλλίζοντας τις αποστάσεις όσο το στρίψιμο της βίδας πάνω στο τραπέζι ανοιχτό στη […]

Γιώργος Πάσχος | Το Συνεργατικό

Είχαμε περάσει πολλά σε αυτό το Συνεργατικό σε σημείο που να μπερδεύουμε το πραγματικό με το φαντασιακό. Είχαν συμβεί γεγονότα που την επόμενη μέρα έμοιαζαν ως φαντασίες και φαντασίες που κατευθείαν φορούσαν τον μανδύα των γεγονότων. Φυσικά για αυτό το μπέρδεμα δεν έφταιγε μόνο το μακρινό παρελθόν της νεανικής μας ανεμελιάς,  αλλά και οι άπειρες […]

Αλιέ Πεμπέ | Θα σ’ αγαπώ

Όσα χιλιόμετρα κι αν κάνω στη ζωή μου πάλι στο δρόμο σου με φτάνει η μοναξιά, όσα τσιγάρα κι αν καπνίσω δεν θα σβήσω μια ιστορία που μια ζωή θα με πονά.   Όσα φεγγάρια και να ζήσω μακριά σου, όσες φορές και αν ξαναγεννηθώ ακόμα και μια δεύτερη ζωή να ξαναζήσω πάλι εσένανε θα […]