Αργύρης Κόσκορος | Πεντάκορφο

Πριν φως προβάλει                                        τη μέρα μας συνθέτουν τα πετεινάρια· κοιλοπονά η αυγή τον βασιλιά των άστρων Στον αυλόγυρο μια κούνια λικνίζεται απ’ τον αγέρα· κρατά τις απουσίες ένα βωβό κουδούνι Γρίλιες σηκώνεις με φως λούζεις στον τοίχο τους περασμένους· τη σέπια ξεθωριάζουν οι πρωινές αχτίδες Στον αργαλειό σου ανθούς υφαίνεις κι άστρα που τα χαρίζεις· […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Phóbos

Χθες μου είπες μυστικά, Φανερά ανίδεος χρησμοδότης κι όμως προφήτεψε το τέλος του κάθε προορισμού μου Σαν επισκέπτης διάβασα το είναι στη σιωπή του· το έκανα νιαούρισμα του πεινασμένου γάτου πέτρα που έσπασε παίζοντας πεσσούς πάνω στο κύμα δυο ποτηράκια γυάλινα που τσούγκρισαν σκορπώντας δηλητήριο στην υγειά μας πιόνια που παραδόθηκαν από νωρίς αγέλαστα στο […]

Αλιέ Πεμπέ | Φωτιές

Οι φωτιές που καίνε μέσα σου, φουντώνουν επιθυμίες η καίνε αναμνήσεις και αισθήματα. Εσύ κρατάς το λάδι και ρίχνεις όπου επιθυμείς, ανάβεις όσα θες αλλά οι σπίθες τους ζωντανεύουν όλα όσα θες να ξεχάσεις. Με αυτά δυνάμωσες και έγινες εσύ, άλλαξες και έγινες το τώρα, δύναμη γίνονται και ζεις με πάθος όλα όσα επέλεξες να […]

Δημήτρης Καρπέτης | Λίγο Ουρανό…

Το δάκρυ βαθαίνει, διαβρώνει τις ψυχές. Καταμεσής του πιο όμορφου τοπίου χάθηκαν οι ίσκιοι μας. Έγειραν πάνω στην κατάπτωση. Η ψυχή μας σε πλήρη ανακωχή αγνοεί την καθαρότητα των αιθέρων. Δανείσου λίγες σταγόνες ζωής για να νικήσουμε την ερημιά μας. Καθώς κατεδαφίζονται τα όνειρα κρατώ τις εικόνες που αναδύονται απ’ τα υγρά μου μάτια. Ακόμα […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Ο Ράφτης

Κράτησε πολύ εκείνο το ράψιμο μ’ έραβες πάνω σου και πέρναγαν δε θυμάμαι ακριβώς αν ήταν κάποιες ώρες ή χρόνια ολόκληρα καλοκαίρια σίγουρα κάτι μισά τσιγάρα βουβά κοχύλια κι η άμμος να κλείνει  τα αυτιά μας κι εσύ όλο και πιο πολύ μ’ έραβες πάνω σου οι κλωστές θύμωσαν ώσπου δε σου έκανε το νούμερό […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Λαιστρυγόνα

Άφησες το νιο σου το κορμί στην πέτρα ριζωμένο, του Οδυσσέα ζητώντας τον κατάπλου. Των πειρατών της Τυρρηνής για να γλιτώσει το  μαύρο μπαϊράκι, προσταγή… την πλώρα στ’αδιέξοδο διέταξε να σύρουν.  Εκεί στων Λαιστρυγόνων το νησί, δέλεαρ, στήνεις του πόθου την παγίδα. Κόλπο τελέσφορο. Πέτρες ολάκερα βουνά και ιαχές και θόρυβος βαρύς, να πνίξουν τα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ανέμου Πορεία

Ακολουθώ την πορεία του ανέμου, βουλιάζω στης μοίρας τους κανόνες. Ακολουθώ το αεράκι που αγκαλιάζει τους ιδρώτες μας καθώς ξεδιπλώνεται το νήμα του χρόνου. Μια πορεία ανέμου που στιγματίστηκε απ’ τα φθαρμένα σύμβολα της ανθρώπινης ανάγκης. Μια ζωή που στο τέλος τσάκισε απ’ τις ριπές των ανέμων γαντζωμένη στα μισοσκόταδα. Σκιές που αγκαλιάζουν τη νύχτα […]

Σοφία Κιόρογλου | Νούμερο 19263

“Η ζωή είναι σαν τις καμινάδες των κρεματορίων. Νομίζεις ότι ακατάπαυστα καπνίζουν. Μα σαν τα κύματα καπνού υψώνονται λίγο παραπάνω, γίνονται φωτεινά σύννεφα και διασκορπίζονται στον απέραντο ορίζοντα. Πριν οι ψυχές μας αποχωριστούν από τον μάταιο τούτο κόσμο, ακολουθούν το ίδιο απόκοσμο πέταγμα προς την αιωνιότητα. Εκείνη την σκοτεινή διαδρομή μέσα από τα βάσανα, πριν […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Χωρίς δεσμά

Αδόκιμη ζωή κουβαλάς. Το χθες απαρνιέσαι. Στα χρόνια της υποταγής τα λόγια σε χορταίναν. Τώρα ματώνει η σιωπή της μοναξιάς. Μετέωρος και ασταθής πορεύεσαι χωρίς δεσμά. Ψάχνεις το σκουριασμένο πλέγμα που όριζε το παρελθόν. Αναζητάς τα πέτρινα τείχη που αναρριχούσες το παρόν. Γυρεύεις το σκοτεινό περίγραμμα που ευθυγράμμιζες το μέλλον. Στήριγμα για την αβεβαιότητα που […]

Αργύρης Κόσκορος | Ωγυγία

Όταν η μαύρη κουκίδα στον ορίζοντα, που ήταν κάποτε ο εραστής της, έσβησε πια οριστικά, ένα δάκρυ πιο αλμυρό κι απ’ το πέλαγο κύλησε στα πυρωμένα μάγουλα της Καλυψώς. Γιατί ήξερε πως η άρνησή του στην προσφορά της, αυτή της αθανασίας, της ευδαιμονίας, της αιώνιας νεότητας, της θεϊκής της ακόμα αγάπης και του πόθου της, […]