Φοίβος Σταμπολιάδης | Το Θα που δε Θα συναντήσω*

Το Θα δε Θα ’ρθει αύριο να με ξυπνήσει με του πουλιού το πρωινό κελάηδισμα. Ζεστός καφές κι ένα φιλί, για με δεν Θα ’ναι η πρώτη καλημέρα. Ποιο μέλλον και ποια όνειρα μαζί μου Θα δεθούν; Τρομάζω, φοβάμαι, σκιρτώ, παιδί σε κάτασπρο σεντόνι. Μόνη μου παρηγοριά της μάνας μου το χέρι. Πότε ξανά Θα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ελλείψεις

Λείπουν οι στιγμές της αλήθειας. Το προνόμιο της αγάπης χάνεται, παγώνουν οι σταγόνες της στα σκοτεινά τοπία. Μια ψευδαίσθηση ζωής να φτάνει μέχρι το κόκκαλο. Φθονούμε την ώρα της περιφρόνησης τους ψίθυρους της ανθρώπινης ανάγκης. Τα κλωνάρια του χρόνου συμπλέκονται, ο άνεμος κινάει το νήμα του. Κύματα παρασύρουν τις ωχρές αγάπες, προσφέρουν ένα ναυάγιο ακόμα. […]

Μαρία Τζιαούρη- Χίλμερ | Η νιψομαντηλιά*

-Φέρτην να σε σκουπίσω. -Άπλωσ΄την χαμαί.* -Νύφτου* γιέ μου καλά να φύουν οι βρωμιές. -Σφούντζισε* κόρη μου τα μάθκια σου. Μεν κλαίεις. Νίφκουνται, σκουπίζουνται, απλώνουν την ποτζεί* τζαι ποδά*. Η νιψομαντηλιά. Έσσιει αθρώπους που δίχα* της έν κάμνουν. Βρεμμένη για* στεγνή εν τζαμαί τζαι καρτερά τους, να στεγώσουν τα δάκρυά τους, να σφουντζίσει τον κάματό […]

Δώρα | Πρωταρχικό στοιχε(ίο)/(ιό)

«Υπό το φέγγος σελήνης πορφυρής νερό και φωτιά συνυπάρχουν φυσικά.»,   ιρίδισε φιγούρα μοναχική πριν την πνίξει πνιγηρά πινέλο στο κύμα⸱ το πινέλο σιγαστήρας στον καμβά του αγνώστου δημιουργού,   την δε εβδόμη νύχτα της απουσίας της ομολόγησε εις εαυτόν, πως επιτέλεσε δεινά, νομότυπη παρανομία, χάριν ομοιομορφίας.   Μα εκείνη η υδάτινη μορφή εκπνέεται μες […]

Λίλλυ Ιουνίου | Ένα ποίημα

Μοιραζόμαστε ένα ασπρόμαυρο ποίημα την διαβρωτική μας μεταμέλεια το βάρος των πληγών μας υποκύπτουμε ηλεκτρισμένοι και γλυκόπικροι στους ατομικούς μας χειμώνες κρυμμένοι πρόποση κάνουμε στα ναυάγιά μας ο κόσμος κρύος και βρώμικος χωρίς τα χέρια μας ενωμένα στην τελευταία μας παρουσία θα πλημμυρίσουν οι δρόμοι κι όλα θα γίνουν διάφανα θα μετράμε πόσα κόκαλα μας […]

Αλιέ Πεμπέ | Να αγαπάς

Να αγαπάς και να νοιάζεσαι, να ξέρεις να μοιράζεσαι, να πονάς, να νιώθεις, να ακούς πριν μιλήσεις, να βλέπεις πριν δεις, να δίνεις πριν ζητήσεις, να δίνεις για να μπορείς να πάρεις, να βάζεις δύναμη κι ας μην χρειαστεί, να κλαις χωρίς να πονέσεις, να σκέφτεσαι, να γίνεσαι το τέρμα για να φτάσεις,  να μην […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Στοχοθεσία

Εγώ ήμουν Με είδα που χόρευα στη σκεπή του τρένου Μέσα οι επιβάτες της ζωής μου κοιμόντουσαν αμέριμνοι με ένα σκοπό καρφωμένο στο κεφάλι τους δεν έβλεπαν αυτό που έβλεπα εγώ το αίμα του χρόνου όπως κυλούσε στα τζάμια έκρυβε το τοπίο κι εκείνοι το πήραν για ηλιοβασίλεμα Είδα μετά έξω Πίσω από το τζάμι […]

Αργύρης Κόσκορος | Big Bang

Στην αρχή δεν είχε συνείδηση. Ήταν μια μάζα που εξάπλωνε το είναι της στο τίποτα τρώγοντάς το. Δεν μπορούσε να ξέρει, μα όλα ήταν ήδη προδιαγεγραμμένα στο ελάχιστο παν απ’ το οποίο προέκυψε. Άλλο ταξίδι δεν μπορούσε να κάνει παρά μόνο εντός του, γινόταν το ίδιο χώρος για να κινείται και να περνά ο χρόνος. […]

Δημήτρης Καρπέτης | Πέρασμα…

Άρωμα ζωής εκσφενδονίζεται στα ανατέλλοντα φεγγάρια. Μένουμε ανάπηροι απ’ τις πληγές των παρελθόντων χρόνων. Αντέχουμε τη γύμνια του κορμιού σφαδάζοντας ψυχικά ανήμποροι. Ρίγη ψυχής αγκυλώθηκαν στο πέρασμα κυμάτων στεγνών, πνοές πνιγμένες στη φθορά. Άρωμα λιτό ποτίζει τα στήθη, μύρισε άνοιξη στην παγωμένη λήθη.   Ο Δημήτρης Καρπέτης εργάζεται σε Δημ.Υπηρεσία από το 2000 και κατάγεται […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Μαρμαρογλυφείο

VII Επισκέπτομαι τον τάφο του πατέρα κάθε ψυχοσάββατο, του φτιάχνω στάρι, τον ταΐζω στο στόμα τον φιλώ στο μέτωπο και του ζητώ πέντε χιλιάρικα δανεικά να πάρω το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη και εκείνο το φορεματάκι που μπάνισα Μπενάκη και Βαλτετσίου   VIII Τα κυπαρίσσια έχουν μια βαθυπράσινη ευθύτητα, ολόισια σαν πλατωνική εκπαίδευση και αγέρωχη […]