Ορφέας Σουρής | Του τίποτα οι χτίστες

Όλοι περιμένουμε και ελπίζουμε και τρέμουμε κάτι για λίγο, κάτι στο μέλλον να συμβεί μα τίποτα στ’ αλήθεια δεν συμβαίνει. Είμαστε σοφοί και μόνοι και μικροί με τις πλαστικές μας κουδουνίστρες ενήλικες του τίποτα, του τίποτα οι χτίστες. Ποτέ δεν θα μας καταλάβω κι αν δεν μας αγαπήσω από όσες μάσκες πίσω κι αν κοιτάξω […]

Μαριαλένα Ηλία | Ερωτικό

Κάτω από τα βαριά τα βλέφαρα είδα τον κόσμο να κυλά μέχρι τα πόδια σου. Μύρισα, μια νύχτα με πανσέληνο, τους υάκινθους μες τα μαλλιά σου και γνώρισα στις καμπύλες του σώματος σου νοήματα καινά, παράξενα. Είδα το φως να αντιφεγγίζει πάνω στα στήθη σου και έσκυψα να τα φιλήσω, να τα πιώ- κόμματι απ΄το […]

Νικήτας Δεσποτίδης | Κατάθεση στο τμήμα

Κατάθεση στο τμήμα, δύο το μεσημέρι. Η αλήθεια είναι πως δε μου έφταιγε αυτός. Πάνε τρεις μήνες που δεν του απάνταγα στα τηλέφωνα. Τελευταία φορά τον είχα δει. Τον είχα δει να κάθεται έξω, στα μάρμαρα μιας μονοκατοικίας. Είχε ήλιο και γέλαγε. Μετά, έμαθα πως δεν έβγαινε. Η Μαρία του πήγαινε κάθε μέρα καπνό και […]

Ειρήνη Ποντίκη | Αναμονή

Ήταν λίγο πριν μπει η άνοιξη. Τίποτα όμως δεν την θύμιζε. Λίγο το χιόνι στις σκεπές των σπιτιών, λίγο ο πάγος που καταρράκωνε την καρδιά της. Ζούσε σε μια πόλη μουντή, ψυχρή, σχεδόν αποπνικτική. Όλα τής έμοιαζαν ανούσια. Δεκάδες άνθρωποι περνούσαν απ´ τα μάτια της, μα εκείνη δεν έβλεπε κανέναν. Βυθιζόταν όλο και πιο πολύ […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Οι γύρω πραγματικότητες

Τα καράβια στον ορίζοντα έρχονται και πάνε και είναι μία πραγματικότητα αυτή πίσω απ’ το όνειρο⸱ όπως κι εκείνος ο λαχειοπώλης που με κοιτούσε στα μάτια για μια ακόμη αναίτια αγορά όπως εκείνο το παιδί που πάσχιζε να φτάσει το βήμα της μητέρας όπως οι φωνές των γλάρων που υπόσχονταν λιακάδα πάνω από τα κεφάλια […]

Χρίστος Κασσιανής | Ο κηπουρός

– “με τι είναι αυτά που λέει;”, απορεί ο τσιρκολάνος Γκιγιώμ από το μπαλκονάκι του, σε μια παράγκα ,στη μικρή βραχώδη ακτή στη Μασσαλία, μέσα δεκαετίας 1950. “…το σπίτι γεμίζει, μα παραμένει άδειο κι ο κηπουρός ζητά από τον άγγελο Ντόριαν την άδεια να φύγει προς τον ουρανό κι ετοιμάζεται να χαϊδέψει τον ήλιο. Μα, […]

Κωνσταντίνος Μίχος | Θα ταξιδεύει πάντα στ’ όνειρο

Σε κάθε ηλιοβασίλεμα τη θυμόταν.  Θυμόταν τα λόγια της. “Κοίτα τον ήλιο και χαμογέλα. Αύριο το πρωί θα ναι και πάλι εκεί. Μόνο αυτό να σκέφτεσαι”. Πως είχε καταφέρει να βρει κάτι τόσο αληθινό, τόσο βέβαιο, για να κάνει τη λογική να αντέχει ακόμα μια μέρα στο παιδικό του μυαλό. Ποιος θεός; Τι να έλεγε […]

Παρασκευή Παπία | Τρία ποιήματα

Τετέλεσται Σπεύδουμε  Την σάρκα  να ρωτήσουμε Αν πονάει. Κανείς  δεν σκέφτηκε Να ρωτήσει Το καρφί. Ή το ξύλο Έστω.   Γυναίκα Μας πλάνεψαν από τα γενοφάσκια Το χτύπημα το πήραμε για χάδι Και την βρισιά για θωπεία των αυτιών. Από τα μαλλιά μας σύρανε  Στους χωμάτινους δρόμους Την σκόνη που σήκωσε στο διάβα  Η σάρκα […]

Μαρία Νταϊλιάνη | Εκπνοές ζωής

Το ίδιο είδωλο Ανιαρό – χωρίς πνοή μέσα στον καθρέφτη Μια αίρεση αισθητικής Με ξέθωρο τόνο, ακίνητη έκφραση, με απλανές και κουρασμένο βλέμμα Μια μορφή ραγισμένη, με αίσθηση ρυτιδωμένης υφής και με φθαρμένη ηλικία Νέο παρά ταύτα Το πρότυπο χωρίς πρωτότυπο Αποσύρει το πρόσωπο από την αντίθεση Η εικόνα όμως εντυπώνεται σε θέαση Μια συνεχής […]

Μαρία Βίτσα-Σουλιώτη | Εις μνήμην

Δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ όσοι φεύγουν Δε χάνονται Γίνονται ψίθυροι και μας συντροφεύουν Αύρα και δροσίζουν τον πόνο μας Αναμνήσεις και ξαναζούν μέσα μας Φυλαχτά και μας προστατεύουν Γίνονται όνειρα  και μοιράζονται τον ύπνο μας Τις μέρες κρύβονται στις φυλλωσιές των δέντρων και μας καμαρώνουν Και τις νύχτες ανεβαίνουν κρυφά κι ανάβουν το φεγγάρι να […]