Ο χρόνος μοιάζει πλέον να έχει σταματήσει, ενώ το μέλλον απομακρύνεται όσο κατευθυνόμαστε προς αυτό. Ωστόσο, οι φυσικές συνέπειες της κίνησης αποτυπώνονται στο κορμί και στην ψυχή μας: τα αποθέματα στερεύουν και οι δυνάμεις εξασθενούν. Κοιτώντας τριγύρω, αυτό που διακρίνεται είναι κοινότυποι ορίζοντες, προκαθορισμένοι από την έλευση μιας παραγωγής ολοκληρωτικής ομοιογένειας, η οποία διέπει το […]
Άρθρα
Σίμος Ιωσηφίδης | Η σκιά της θλίψης
«Όποιος δεν έφαγε το ψωμί του με δάκρυα, δεν σας γνώρισε ποτέ ουράνιες δυνάμεις» «Τραγούδι του Αρπιστή», Γκαίτε, 1795. Λέγεται πως κάποιον Μάρτιο του 1909, ο Καντίνσκι, εντελώς ξαφνικά, κρέμασε έναν πίνακα στο σπίτι του ανάποδα. Και τότε κάθισε. Και τον κοίταζε για ώρες. Είχε πει σε έναν γνωστό του πως, έτσι αναρτημένος, έδειχνε μελαγχολικότερος. […]
Σίμος Ιωσηφίδης | Η ιδανική πόλη
«Μια καλή πόλη είναι σαν ένα καλό πάρτι. Μένεις για περισσότερο από ό,τι υπολόγιζες» Γιαν Γκελ, Δανός αρχιτέκτονας Μού έλεγε κάποτε ένας φίλος πως το νόημα μιας πόλης θα ήταν στην δυνατότητα να συναντήσεις, ανεπιτήδευτα όσο και απροσποίητα, σε ένα μικρό στενό δρομάκι, τον άνθρωπο που αναζητούσες. Αυτός ο άνθρωπος, φερειπείν, ο τόσο ποθούμενος για […]
Σίμος Ιωσηφίδης | Μανόλης Αναγνωστάκης- Μίκης Θεοδωράκης: To Nαυάγιο
Μια οφειλόμενη προσέγγιση Μπαίνοντας, αιφνιδίως σχετικά, στον πειρασμό λίγων γραμμών αναφοράς στις χαμηλότονες σελίδες του ‘θεοδωρακικού’ ρεπερτορίου, αποπειρώμαι ένα μέρος διείσδυσης στο τραγούδι «Το ναυάγιο». Πρόκειται για μια σύνθεση του 1975 συμπεριληφθείσα στο άλμπουμ «Μπαλλάντες» σε ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη και ερμηνεία από τον Πέτρο Πανδή (σημεωτέον πως στον δίσκο είχε συμμετοχή και η Μαργαρίτα Ζορμπαλά}. […]
Η ευθραυστότητα του ονείρου είναι η μόνη μας επιλογή
(σκέψεις με αφορμή μια εικαστική έκθεση) γράφει ο Νίκος Γαλάνης Αυτές τις μέρες, στο κτίριο του Ωδείου Αθηνών, «τρέχει» η έκθεση με τίτλο «Το όνειρο του Τάτλιν. Ουτοπίες. Μια αέναη επιστροφή», σε επιμέλεια του Δημήτρη Τρίκα. Πρόκειται για μία έκθεση που διερευνά τα όρια της ουτοπίας. Είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει βήμα του ανθρώπου που […]
Νίκος Γαλάνης | Για το τραγούδι «Κόκκιν’ αχείλι»
Στίχοι: Παραδοσιακό – Μουσική: Νίκος Γράψας. Από τον δίσκο «Ανατολικό Παράθυρο» – Δυνάμεις του Αιγαίου, 1989 Κόκκιν’ αχείλ Κόκκιν’ αχεί- κόκκιν’ αχείλι φίλησα Κόκκιν’ αχεί- κόκκιν’ αχείλι φίλησα Κι έβαψε το δικό μου κόκκιν’ αχείλι Κι έβαψε το δικό μου κόκκιν’ αχείλι Και στο μαντή- και στο μαντήλι το ‘συρα Και στο μαντή- και στο […]
Χρήστος Μπήτσικας | Αυτισμός και αίνιγμα στον Σοφοκλή (Μια οντολογική προσέγγιση)
Αυτισμός (καταφυγή στον δικό κόσμο του των ιδεών και λήξη επαφής απ΄το περιβάλλον) Τί θέλει ο θεός;… ενόσω ο Οιδίποδας υποκλίνεται στον έλεγχό του, ρωτώντας Τον ποιοι είναι οι γονιοί του, για να αποφύγει την αμαρτία. Μήπως είναι ένας αυτιστικός που γυρεύει πάση θυσία την εκπλήρωση της προφητείας Του; «Θα αμαρτήσεις…» του απαντά. «Πάση θυσία, […]
Γιώργος Γλυκοφρυδης | Η κατάσταση των πραγμάτων
Ο πατέρας μου, συχνά μου έλεγε «Σου εύχομαι να μην ζήσεις πόλεμο, ποτέ.» Και μετά, πάντα, μου περιέγραφε τα «σύννεφα από μπαμπάκι» με τις «στρογγυλές λευκές οπές που τρέχαν δεξιά κι αριστερά.» Που ήταν ο νυχτερινός συννεφιασμένος ουρανός με τους αντιεροπορικούς προβολείς να τον σαρώνουν, όταν οι Ναζί βομβάρδιζαν τον Πειραιά. Συνήθως, αν ήταν μεσημέρι […]
Λυγερή Οικονομοπούλου | Ψυχικοί ηλίανθοι (εκδόσεις Ιωλκός, 2025)
Η ζωή μου, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, ήταν συνυφασμένη με την ψυχανάλυση — τόσο ως αναλυόμενη όσο και ως ψυχαναλύτρια. Ένα μακροχρόνιο, κοπιώδες αλλά συναρπαστικό ταξίδι. Η ψυχανάλυση, πέρα από τεχνική, είναι μια βαθιά τέχνη που μαθαίνεται· όπως ο ράφτης διδάσκει στον μαθητή του όλες τις βελονιές, από τις πιο απλές μέχρι τις […]
Δέσποινα Πιτίδου | Ό,τι μένει
«Ό,τι μένει». Γιατί; Γιατί κάθε ξημέρωμα κάπου πρέπει να στηριχτούμε, κάτι πρέπει να ελπίσουμε. Πού αλλού και σε τι άλλο εάν όχι στην σκληρή λεπτότητα ενός εξαγριωμένου λουλουδιού; Που δεν θα θυμηθούμε να ξεχάσουμε. «Εύθραυστη στιγμή». Γιατί; Γιατί η ζωή μας είναι γεμάτη εύθραυστες στιγμές. Θα αναφερθώ ειδικά στο ποίημα « Δεκαπενταύγουστος» γιατί είναι το […]