Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | (ξανα)Μαθαίνοντας από την Αθήνα…

Αυτόν τον καιρό έχει έρθει πάλι στην επιφάνεια η Αθήνα· με αφορμή όχι τη μόνιμη πια κρίση που μαστίζει όλη τη χώρα, αλλά μια μακράς διαρκείας [γερμανική] καλλιτεχνική έκθεση· την ‘Documenta 14’. Μια έκθεση αρκετά πολιτική και μαρκετίστικη, που ισχυρίζεται πως  προτείνει να μάθουμε καινούργια πράγματα: «Μαθαίνοντας από την Αθήνα», λέει. Άκρως ενδιαφέρον. Αφήνοντας κατά […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Ο επιτάφιος και ο επί πόλεως θρήνος…

Το έχουμε όλοι μας περί πολλού το Πάσχα των Ελλήνων. Δικαίως άλλωστε· γιατί όχι; Είναι και αυτό -ή μάλλον είναι κατ’ εξοχήν- μια νεοελληνική αποκλειστικότητα, μια εντελώς δική μας πατέντα, όπου δίνεται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία· -ευκαιρία διαρκείας· σε πολλά επεισόδια και μάλιστα με πλήρη τηλεοπτική κάλυψη- να συνυπάρξουν Ανατολή και Δύση. Να συνευρεθούν· ανοιχτά […]

Μαρίλια Γιακουμή | Στην καινούρια μέρα

Το ταξίδι της ανακάλυψης δεν σημαίνει να ψάχνεις για καινούρια μέρη αλλά να έχεις καινούρια μάτια. Μαρσέλ Προυστ   Να λοιπόν που η ανθρώπινη παντοδυναμία κλονίστηκε. Που πλέον δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνεις, πόσα χρήματα βγάζεις, πόσο αναγνωρίσιμος είσαι. Όλοι είναι απόλυτα και αδιαπραγμάτευτα ίσοι μπροστά στο ενδεχόμενο του να είναι το επόμενο νέο […]

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ: Γιάννη Χρήστου βιογραφικά

  Πενήντα χρόνια μετά τον θάνατο τού συνθέτη… Έχει γίνει θεσμός σχεδόν, κάθε τόσο να εμφανίζεται σε κάποια εφημερίδα μια είδηση για τον Χρήστου· μισή βιογραφία του, λίγη εργογραφία του, μια γνώριμη φωτογραφία του -ο Χρήστου με τα μαύρα του γυαλιά- κι όλα αυτά κάτω από μεγάλους τίτλους· άλλοτε σπαραχτικούς κι άλλοτε κραυγαλέους. Κι όσοι […]

Αλέξανδρος Λαβράνος | Ανάμεσα στα σπαράγματα του Γιάννη Τζερμιά

Μια πρώτη ματιά στην έκθεση «Σπαράγματα» του ζωγράφου Γιάννη Τζερμιά.   Σφάγια, σφάγια, σφάγια, διαφορετικά τοποθετημένα στο χαρτί, μόνο ένα τμήμα τους εμφανές, μιλούν μονάχα μέσα από την ελλειπτικότητα της γραφής τους. Κάθε στοιχείο που λείπει από το ένα χαρτί εμφανίζεται σε ένα άλλο, όμως πάλι μερικώς, δεν ολοκληρώνεται, αναζητά μια επαφή, κι όταν βρει […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Οι δύο Μαργαρίτες

Τη Μαργαρίτα Λυμπεράκη, την είχα γνωρίσει πρώτη φορά το φθινόπωρο τού 1992, στο Εθνικό Θέατρο, στις πρόβες τού έργου της «Ζωή Πορφυρογέννητη», που θα έκανε πρεμιέρα τέλη Οκτωβρίου. Τις πρόβες εκείνες τις παρακολουθούσα με τη μεγαλύτερη ευσυνειδησία, κάθε μέρα μαζί της, καθώς ήμουν το νεότερο μέλος τότε, τού Διοικητικού Συμβουλίου τού Εθνικού. Δημιουργήθηκε ένα καλό […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Ο επιτάφιος και ο επί πόλεως θρήνος…

Το έχουμε όλοι μας περί πολλού το Πάσχα των Ελλήνων. Δικαίως άλλωστε· γιατί όχι; Είναι και αυτό -ή μάλλον είναι κατ’ εξοχήν- μια νεοελληνική αποκλειστικότητα, μια εντελώς δική μας πατέντα, όπου δίνεται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία· -ευκαιρία διαρκείας· σε πολλά επεισόδια και μάλιστα με πλήρη τηλεοπτική κάλυψη- να συνυπάρξουν Ανατολή και Δύση. Να συνευρεθούν· ανοιχτά […]

Αλέξανδρος Λαβράνος | Μια εικόνα του Αργύρη Χιόνη

«Να πίνεις τσάι και, στο μεταξύ, να σβήνει η ζωή σου, όπως συμβαίνει με τους ήρωες του Τσέχωφ». Με αυτά τα λόγια αρχίζει μια εκδοχή του τέλους στο «Ό,τι περιγράφω με περιγράφει». Όταν γνώρισα τον Αργύρη Χιόνη, ένα βράδυ που μας άφησε η Βάσω Κυριαζάκου μόνους στην αυλή των Εκδόσεων Γαβριηλίδη να συζητάμε, ένιωσα το […]

Ξένια Πολίτη | Μια μαρμαρυγή στον αισθησιασμό του Καβάφη

Ο Αισθησιασμός του Καβάφη πάει πολύ πιο πέρα από τη λαγνεία, πολύ πιο πέρα από την κάθε εποχή. Διαβάζει κανείς λόγου χάρη το «ΜΙΣΗ ΩΡΑ» όπου χωρίς πολυτονικό και την αγαπημένη μας «διάλεκτο», θαρρεί πως γράφτηκε σήμερα. Θα μπορούσε να το… εκφέρει από μέσα του και «μὲ πολλὴν ὑπόληψι» δηλαδή, ένας χρόνιος πότης, διακριτικά, σε […]