ἀλλιῶς δέν ἐξηγοῦνται ‘κεῖνα τά σπίτια δίχως πόρτες καί παράθυρα ‘κεῖνες οἱ ἀτέλειωτες σειρές αὐτοκινήτων καί κρίνοντας ἀπό αὐτές τίς φωσφορίζουσες σκιές μᾶλλον βρισκὀμαστε στην κόλαση κάτω ἀπό ‘κεῖνο τό σταυρό ὑπάρχει σίγουρα μιά εκκλησιά Ποιήματα επείγουσας ανάγκης – Εκδόσεις Γαβριηλίδης Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης
Συντάκτης: AntonisTsokos
Αικατερίνη Τεμπέλη | Το ποτάμι στον καθρέφτη
Χορεύουμε; Αναίτια σκέφτηκε πως, αν πρωταγωνιστούσε σ’ ασπρόμαυρο κόμικ, θα γέμιζε το καρέ μ’ εκτυφλωτικά λευκά ψαροκόκαλα και μυτερά δόντια. Κι ίσως για να συμπληρωθεί το κάδρο: με πυκνή ομίχλη. Μια ιδέα Φίλιπ Μάρλοου, με κάτι από Τζέιμς Ντιν, κι έτοιμος ο ριψοκίνδυνος ήρωας. Με συντροφιά ένα πλακέ φλασκί, ξέχειλο τζιν, απ’ αυτά που κρύβονται […]
Jean-Pierre Vernant | Το βλέμμα του θανάτου – Μορφές της ετερότητας στην Αρχαία Ελλάδα: Άρτεμις, Γοργώ
Ο αυλός και το προσωπείο. Ο χορός του Άδη. Ορισμένα μουσικά όργανα, που χρησιμοποιούνται σε οργιαστικές τελετές για να προκαλέσουν το παραλήρημα, κινούνται σε μια “καταχθόνια” κλίμακα. Ο φόβος που γεννούν στους ακροατές γίνεται εντονότερος καθώς οι ήχοι φαίνεται να μη βγαίνουν από τους παίκτες και τα όργανα που είναι κρυμμένα, αλλά να έρχονται κατευθείαν […]
Lautreamont [Isidore Ducasse] | Τα άσματα του Μαλντορόρ
Υπάρχουν μερικοί που γράφουν επιζητώντας να τους χειροκροτήσει ο κόσμος, πλάθοντας με τη φαντασία τους μύθους, για τις δήθεν αρετές της ανθρώπινης καρδιάς, ή, και που μπορεί να κρύβουν οι καρδιές τους. Με μένα όμως, δεν θα συμβεί το ίδιο. Εγώ τη μεγαλοφυΐα μου θα την χρησιμοποιήσω για να παρουσιάσω όσο πιο ωμά μπορέσω τα […]
Ρολάν Μπαρτ | Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου
Η ερωτική επιστολή ΕΠΙΣΤΟΛΗ. Το σχήμα αναφέρεται στην ιδιαίτερη διαλεκτική της ερωτικής επιστολής. Η ερωτική επιστολή είναι κενή (κωδικοποιημένη) και ταυτόχρονα εκφραστική (φορτισμένη με την επιθυμία να σημάνει τον πόθο). 1. Ο Βέρθερος (πού υπηρετεί “παρά τω Πρέσβει”) γράφει στην Καρλότα, η επιστολή του ακολουθεί το εξής πλάνο: 1. Τι χαρά να σε σκέφτομαι! 2. […]
Φρανσουά Ζυλλιέν | Εγκώμιο της απραξίας
Σου λέει ο Σουν Τζου: “Ο στρατός που νικάει είναι εκείνος που νίκησε πριν ακόμα μπει στη μάχη. Ο στρατός που νικιέται είναι εκείνος που ψάχνει τη νίκη την ώρα του αγώνα”. Τα πάντα κρίνονται εκ των προτέρων, στο στάδιο των συνθηκών. Πρέπει να έχω ήδη επικρατήσει έναντι του αντιπάλου μου, υπονομεύοντας και διαβρώνοντας το […]
Δημήτρης Μαμαλούκας | Κοπέλα που σε λένε Φίνι
Αυτός είναι ο Πίρσον. Αυτός που μου έσωσε τη ζωή. Αυτός που με βοηθάει να ανεβώ τον Γολγοθά μου. Και δεν είναι παρά ένα ανθρωπάκι μια σταλιά που έχει περάσει τα εξήντα. Μέσα του όμως καίνε φλόγες δύναμης που θα ζήλευαν και οι πιο θαρραλέοι άντρες. Αυτός είναι η δύναμή μου, ο πατέρας που δεν […]
Νικόλας Περδικάρης | Ο σκύλος με το λουλούδι στο στόμα
Από τί τυφλώθηκε δεν ήξερε, ούτε τον ρώτησε ποτέ. Δεν είχε, άλλωστε, καμιά σημασία. Η ζωή του στην πόλη είχε γίνει κόλαση. Χτύπαγε απάνω στα κλαδιά, μπουρδουκλωνόταν στις διαβάσεις, έπεφτε από τα πεζοδρόμια. Όμως εκείνος τα έπαιρνε αυτά πολύ στα σοβαρά. Υπήρχανε φορές που την κατηγορούσε για όλα τα στραβά του κόσμου: “Παλιόσκυλο! Δεν είδες […]
Ραιημόν Κενώ | Ασκήσεις ύφους
Σε χρόνο Παρατατικό Γινόταν μεσημέρι. Οι επιβάτες ανέβαιναν στο λεωφορείο. Στριμωχνόμασταν. Ένας νεαρός φορούσε στο κεφάλι ένα καπέλο, που περιτριγυριζόταν από ένα κορδόνι αντί για μια κορδέλα. Ο λαιμός του μάκραινε. Διαμαρτυρόταν κατά του διπλανού του γιατί, καθώς έλεγε, τον έσπρωχνε. Μόλις αντιλαμβανόταν ένα κάθισμα ελεύθερο, έτρεχε προς τα κει και καθότανε. Τον αντιλαμβανόμουν αργότερα, […]
Michel Foucault | Ο ωραίος κίνδυνος
C.B. : Σκέφτομαι εδώ ποιά είναι ίσως η σχέση με τον θάνατο για έναν συγγραφέα σαν τον Genet. Όταν γράφει για τον λαό των νεκρών, όταν θέλει να εμψυχώσει το θέατρο του θανάτου, να διακονήσει αυτό το θέατρο της σκιάς, τοποθετείται εκούσια από την άλλη πλευρά, στην ανάποδη του δικού μας κόσμου, συγχρόνως για να […]