[Aπογραφή] Πού τριγυρνάς μόνος σου πρωί πρωί; Γιατί δεν είσαι στο σχολείο σου στο ωδείο σου στο μηχανουργείο σου; Γιατί δεν είσαι στο φροντιστήριο στο ανταλλακτήριο στο εκδοτήριο; Γιατί δεν είσαι στη σχολή σου στην αυλή σου στο μυστρί σου; Γιατί δεν είσαι στο προνήπιο στο νήπιο στο θερμοκήπιο Γιατί δεν είσαι στη γαλέρα σου […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Σοφία Κιόρογλου | Μια ζωή το ίδιο σενάριο
Προχωρώ Μπροστά και Ακάθεκτα Μια Αέναη πορεία Αυτονομίας Τελικός Προορισμός ο στόχος «Καταξίωση». Ακόμη κι όταν Κουράζομαι να περπατώ Επαναλαμβάνω στον εαυτό μου Την σημασία Επίτευξης του Στόχου. Συνεχίζω να Επαναλαμβάνω Μια Ζωή το ίδιο σενάριο Λέγοντας τα ίδια λόγια: «Δίχως να Ζω μα μόνο να Επαναλαμβάνω» Η Σοφία Κιόρογλου είναι μεταφράστρια και κειμενογράφος. Έχει εκδόσει δύο ποιητικές συλλογές σε μορφή e-book και ένα εγχειρίδιο […]
Μίλτος Σαχτούρης | Τ’ αδέρφια μου
Τ’ αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω στον κόσμο είναι τ’ αστέρια που τώρα ανάβουν ένα ένα στον ουρανό και να ο μεγαλύτερος με μια ανοιξιάτικη μαύρη γραβάτα που χάθηκε μέσα σε σπηλιές θεόστραβες καθώς κυλούσε παίζοντας πάνω σε ανεμώνες κόκκινες γλίστρησε μεσ’ του θηρίου τ’ άγριου το ματωμένο στόμα ύστερα ο άλλος μου αδερφός […]
Γιώργος Γκανέλης | Υπό το μηδέν
[Τα ψάρια] Τον χειμώνα πήγαινα στη λίμνη Έπιανα τα καλύτερα ψάρια Και τα έβγαζα στη στεριά Με ακολουθούσαν στο σπίτι Τα βράδια κυνηγούσαν τη γάτα Άναβα το τζάκι και καθόμουν Έπεφτε στην αυλή πυκνό χιόνι Τα ψάρια έπλεαν στη φωτιά Η γάτα πνιγόταν στον νιπτήρα. Στο κάδρο ζωντανή η Αμοργός Στο παράθυρο δυο […]
Dimitri Vassilakis / poetree
“Τζαζ και λογοτεχνία”. Ο διεθνούς φήμης τζαζίστας αλλά και ποιητής Δημήτρης Βασιλάκης παρουσιάζει στο poems and crimes με το τζαζ τρίο του και 2 αφηγητές/ηθοποιούς, μια σειρά αφιερωμάτων σε τρεις συγγραφείς/ποιητές και την σχέση του γραπτού τους λόγου με τον αυτοσχεδιασμό τον ελεύθερο συνειρμό και την τζαζ. Ποιητικές Δευτέρες με πρόζες, αυτοσχεδιασμούς, stand up και […]
Βαγγέλης Αλεξόπουλος | Ο Αρχίλοχος έπεσε από τη σελήνη με αλεξίπτωτο στην πόλη
[Σαν αποδημητικά πουλιά] Ο Ηλίας Λάγιος – ποιητής – γνωστός και ως Αλέξης – Ο – Φωκάς επέταξεν ένα πρωί μπορεί απόγευμα ίσως και βράδυ απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού του κι αποδήμησε – σαν χελιδόνι – και έκτοτε αγνοείται και τον ψάχνουν Γι’ αυτό κι εγώ αγόρασα καρφιά και κάρφωσα τα χέρια μου […]
Σάρα-Κατερίνα Παπαδάκη | Και να που τελικά έγινε επανάσταση
Νοιώθω να πνίγομαι, να θέλω να φωνάξω, μα από τα χείλη μου δεν καταφέρνει να βγει κανένας ήχος. Βγαίνω να πάρω αέρα, μα όσο βαθιά κι αν είναι η ανάσα μου, δεν είναι αρκετή. Κοιτάζω το είδωλό μου στο καθρέφτη. Θολά μου ανταποδίδει το βλέμμα. Θολά…Άχρωμα… Προσπαθώ να δω μέσα από αυτό μα δεν τα […]
Θέτιδα Θαλασσινάκη | Ηχώ
Δραπετεύω από καμινάδες και ανατέλλω τις νύχτες παρέα με τ’ αστέρια. Την ανατολή αποκοιμιέμαι σε νυσταγμένες αγκαλιές και κουρασμένες ψυχές. Ονειρεύομαι ξύπνιος χωρίς ν’ απολογούμαι… και σα γελάω, με ξεκούρδιστη ζωγραφιά μοιάζω, μα δε με νοιάζει! Γεννάω στο αύριο το τώρα και στη γη της φωτιάς τον άνεμο σκορπώ, και το ταΐζω. Και σα χορταίνει […]
Μάρκος Μέσκος | Άνθη στο καταραμένο φίδι
1. Ποῦ νά σέ φιλήσω νά ‘ναι μόνο γιά μένα! 2. Σκοτάδι ἀπροσδόκητο – ξαφνικό φιλί˙ κατάλευκη λάμπει ἡ κρήνη! 3. Μετά τό τραγούδι ἡ σιωπή. Μετά τή σιωπή ἡ Ἀγάπη! 4. Σύννεφα βροχῆς σκεπάζουν το φεγγάρι. Ὑπῆρξε ἄλλη Ἀγάπη; Μάρκος Μέσκος – Άνθη στο καταραμένο φίδι – Νεφέλη, 1998
Νικόλας Περδικάρης | Διαμάντια στα μάτια του
Έχεις δει ποτέ τις μανάδες που στέκονται πίσω από τις κουρτίνες ν’ αποχαιρετίσουν τα παιδιά τους καθώς φεύγουν για δουλειά; Έχεις δει ποτέ αυτούς τους γιους και τις κόρες που σκύβουν διασχίζοντας με βλαστήμιες το πεζοδρόμιο, πέντε ή δέκα λεπτά πριν φτάσουν στο γραφείο; Μόλις τόσο χρειάζεται για να γραφτούν στα κατάστιχα ως αργοπορημένοι. Τόσο […]