Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, στο πλαίσιο της σειράς εκδηλώσεων «1821: Απηχήσεις στο σήμερα» που οργανώνει με αφορμή τον επετειακό εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, προκηρύσσει διαγωνισμό διηγήματος με τίτλο «1 φράση + 821 λέξεις για το 1821». Αντικείμενο του διαγωνισμού αποτελεί η συγγραφή πρωτότυπου διηγήματος, έως 821 λέξεων, στην ελληνική γλώσσα, […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
ΜΗΝΑΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ: Έκθεση της Άρτεμις Αλκαλάη με τίτλο «EMMONEΣ objets trouvés»
Για 5ο χρόνο οι Εκδόσεις Γαβριηλίδης αφιερώνουν τον Ιανουάριο στη μνήμη του Ολοκαυτώματος με το σύνθημα «Θυμόμαστε, δεν χρησιμοποιούμε». EMMONEΣ objets trouvés «Οι φθαρμένες, εγκαταλελειμμένες, βιομηχανικές κούκλες-καλούπια και τα κομματιασμένα τους μέλη αιωρούνται σε μια αέναη επανάληψη στον λευκό χώρο. Αναδεικνύουν το άχρονο, εφιαλτικό τοπίο της βίας, της φθοράς και της εγκατάλειψης. Σύμβολο και υποκατάστατο […]
Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδίες
Σκέψεις που ανεβοκατεβαίνουν σα μυρμήγκια στο μυαλό μου Όλοι έχουν να πουν Πως τάχα υπάρχουν Το τάδε μυστικό ο δείνα τρόπος Να νιώσεις τη συγκίνηση Σαν το παλιό κρασί Ή σαν εκείνο το πέταγμα Από την κορφή τού βουνού Στου γκρεμού το αχόρταγο στόμα (Που κατάπιε τόσους και τόσους Τολμηρούς τής μνήμης Την ώρα που […]
Δημήτρης Καρπέτης | Δύο ποιήματα
Το βαθύ σκοτάδι θα έχω αγκαλιά καθώς το κύμα θ’ ακουμπά το άρωμά σου, ζωή ανάσα φίλημα του ανέμου μάτια βουρκωμένα μες τα χέρια σου. Σταγόνες βροχής δροσίζουν τους ξεραμένους πόθους μέσα στο πέρασμα ενός χρόνου αδυσώπητου. Ώρες κενές όπου προσεύχονται βουβοί οι πόθοι μπροστά στο εικόνισμα της παρακμής. Μια ζωή που το’ βάλε στα […]
Απόστολος Θηβαίος | Τα τραγούδια αλλιώς
Ξαφνικά θα φανεί στο στερέωμα. Χορεύοντας χορεύοντας ένα κορίτσι ένα κορίτσι και τ’ όνομά της μυστήριο. Θα’ ναι τόσο όμορφη που δεν θα την ακουμπά ο θάνατος. Και θα τόσο όμορφη όσο τα καθημερινά πράγματα, φωνή ζεστή. Χορεύοντας χορεύοντας ένα κορίτσι ένα κορίτσι Θα χτυπούν πάνω της άνεμοι, καλοκαίρια, χαμηλοί […]
Μιχάλης Βάκρινος | Ένα ποίημα
Ω! απαλή του ονείρου αύρα που στολίζεις το κύμα των λυτών μαλλιών της σαν κοιμάται γαλήνια τα βλέφαρα της να θροΐζεις μη φοβάται. Θα πλάσω όμορφες εικόνες να θυμάται! Και όταν λυθεί από του ύπνου την κλωστή θα με κοιτάξει και έτσι χαμογελαστή… Μη με ξυπνάτε. Παράλληλο όνειρο, σε όνειρο μπλεγμένο Σαν τον κισσό να […]
Αντώνης Μπουντούρης | Η αλλαξιά της θάλασσας
[Φύτρα] Η σχέση σου συχνά αλλάζει δέρμα-στο τέλος θα σέρνεσαι σα φίδι… Ο έρωτας δεν έχει πλάτη Έχει μόνο στήθος. Σ’ αυτό φυτρώνουν καλαμιές και πετρωμένες νύχτες. [Άσκηση] Με μισοφόρι Ασκητή Ντυμένος Μοναχός Μόνος Μονομάχος Πελαγίσιος Ίσιος Μουσουργός Παράπονο που σκούριασε στο σύρτη Από το πανωπόρτι. Αντώνης Μπουντούρης – Η αλλαξιά της θάλασσας […]
Νικόλας Περδικάρης | Πώς να γίνεις πατσαβούρι
Η Μένια δεν σιδέρωνε ποτέ γυρίζοντας το κεφάλι προς την ανατολή. Καμιά φορά, μιλούσε στο τηλέφωνο στερεώνοντας το ακουστικό ανάμεσα στο μάγουλο και στο σαγόνι, αφήνοντας τα χέρια της να ταξιδέψουν αφηρημένα πάνω-κάτω στο ύφασμα. Τα παιδιά, ο σύζυγός της, έλειπαν από το σπίτι για ώρες. Έτσι, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να τη δουν […]
Αλέξανδρος Στεργιόπουλος | Ευστοχία υλικού
[Από μια κλωστή] Άθυρμα έγινες και δε σε πείραξε. Ας είναι. Άφησες, όμως, τα νήματα σε λάθος χέρια. [Σελ.11] [Αμετανόητοι] Με το πουκάμισο του φιδιού μάς έντυσαν. Γι’ αυτό σερνόμαστε σ’ ένα βουνό άπειρων εγώ. [Σελ.18] [Φαλτσέτα] Ναι, ρε Κατερίνα! Οι Κοεμτζήδες είχαν δίκιο. Γιατί να μας σφάξει το άδικο; Σε λάθος […]