Συντάκτης: AntonisTsokos

ΤΣΑΜΠΙΚΑ χάδια στην άμμο τα καλοκαίρια σπέρνουν κύματα τρέφουν ΤΡΑΟΥΝΟΥ ρέκβιεμ των άστρων ο ανατέλλων ήλιος πάνω στο κύμα  ΑΪ-ΝΙΚΟΛΑΣ τ’ άγκιστρο δίπλα ψαρεύει τη θάλασσα με τις γοργόνες ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ με πέντε βράχια ξωκλήσι και θάλασσα φτιάχνεις την πλάση ΚΑΛΛΙΘΕΑ πίσω στα βράχια ροτόντες και νάματα μπροστά το θαύμα ΚΑΒΟΥΡΑΚΙΑ ταβέρνα κλειστή μα κούπες […]

Είδε με λύπη το τασάκι να γεμίζει, τα χαρτιά να μένουν μπροστά του λευκά και τη νύχτα ασάλευτο φάντασμα στην κορνίζα του παράθυρου, σαν το παλιό πορτραίτο του παππού του. Μόλις που τον θυμόταν τον παππού του να του μιλά για τις μεγάλες νύχτες του χειμώνα. Όμως, παππού, κατακαλόκαιρο κι αυτή η νύχτα να μη […]

Άμουσος (μπροστά στο δέος των χρωμάτων) Ο Βίνσεντ Μπαίνει μέχρι το γόνατο στα σταροχώραφα Ή βουλιάζει στο γαλανό τ’ ουρανού Με μια και δυο Και τρεις χεριές κολυμπώντας Έως εκεί όπου κοντοστέκεται Φοβισμένο ένα κοπάδι από πουλιά Ή άγνωστα ονόματα στον ύπνο.Αν είχα Βέβαια μια ευχή (Τώρα που με κούρασαν οι άνθρωποι Τα λόγια οι […]

[Ανώνυμος πόνος]  Έμαθα πια. Κάθε μέρα, κοιτάζω στον καθρέφτη το πρόσωπο μου. Ρυτίδες, ρωγμές, ράγες του πόνου. Τις κοιτάζω. Γνωριζόμαστε πλέον. Μα σήμερα, αυτό το σημάδι με τρομάζει. Δεν το αναγνωρίζω, δεν ξέρω πώς να πονέσω, δεν ξέρω τι όνομα να του δώσω. Πώς με τρομάζει αυτός, ο ανώνυμος πόνος!   [Επέλεξα την άνοιξη] Ο […]

 

[Το παιχνιδόκουτο] Άσπρες πινελιές από βαμβάκι στον γαλάζιο πυθμένα σου. Καμουφλάρουν τον θάνατο του πλανεμένου αστερία, ή                                     αθωώνουν τα ακτινωτά του φύκια;                                    Δέχτηκες ξανά μέσα σου τα εργαλεία -ιθύνοντα της όλης σκευωρίας-. Υπό το βάρος των τύψεων της παιδικής σου ανεμελιάς αναποδογύρισες. Ο ουρανός σου αίφνης περιχαρακωμένος. Και αναφώνησες: «Για φαντάσου! Ούτε μια παιχνιδόκουτα […]

Στις χαλεπές ώρες που ξημέρωσαν στις ζοφερές στιγμές που ήρθαν, υμνούμε την τύχη που μας χάιδεψε, τον φύλακα άγγελο που μας φίλησε. Όταν το απρόβλεπτο έκρυψε τον ήλιο μας, όταν το απροσδόκητο ράγισε το χαμόγελό μας, τότε ατενίσαμε τον ουρανό, τότε τινάξαμε τη σκόνη απ’ την ψυχή. Σπείραμε στο μονοπάτι μας χαρά και ευγνωμοσύνη. Δώσαμε […]

η πόλη έσκαγε με φόρα στους βράχους ερχόταν αχνίζοντας απ’ την απέναντι στεριά άφηνε πίσω της αυλές με παιχνίδια μικρά χεράκια που γελούσαν μάτια που κάπνιζαν βυθισμένα στις κόγχες τους οι επιζώντες με γνώριζαν από παλιά φορούσα κι εγώ μαύρα ρούχα από επιλογή αλλά δεν έχει σημασία εκείνοι πίστευαν πως ήμουν εχέμυθη μιλούσαν τη γλώσσα […]

Μέσα στην καθημερινή παρωδία η ελευθερία καίγεται και ξεψυχά. Ξοδέψαμε το υστέρημα της ψυχής μας στις επιταγές της μοίρας, στους αδειανούς καθρέφτες, και σε άστρα νεκρά. Πρόσωπα ξεθωριασμένα αντικρίζουν τις θάλασσες που ολοένα ταξιδεύουν. Παραμερίζουν οι άνθρωποι στο ψέλλισμα των νερών, αφουγκράζονται τον απόηχο της νεανικής παρόρμησης, συνωμοτούν να συντρίψουν το σκοτάδι. Αναδυόμαστε μέσα στο […]