Συντάκτης: AntonisTsokos
Θεοδώρα Βαγιώτη | Μαρμαρογλυφείο
VII Επισκέπτομαι τον τάφο του πατέρα κάθε ψυχοσάββατο, του φτιάχνω στάρι, τον ταΐζω στο στόμα τον φιλώ στο μέτωπο και του ζητώ πέντε χιλιάρικα δανεικά να πάρω το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη και εκείνο το φορεματάκι που μπάνισα Μπενάκη και Βαλτετσίου VIII Τα κυπαρίσσια έχουν μια βαθυπράσινη ευθύτητα, ολόισια σαν πλατωνική εκπαίδευση και αγέρωχη […]
Αλεξάνδρα Στελλάκη | Αυτόφωτος
Ώσπου να περπατήσω στο πλατύσκαλο της πόρτας, βήματα δειλά, είναι τα γέλια σου ακτίνες φωτεινές και το λαχάνιασμα σου, στης καρδιάς το σκίρτημα, ουράνιο σώμα. Χίλια τραγούδια αστρόσκονη ως το αγκάλιασμα, μικρόκοσμε μου, ανθίζουν πλάι σου σύμπαντα και γαλαξίες και χρώματα. Μα πόσους όρκους να σου δώσω και πόσο άπειρο; Είναι η καρδιά σου βλέπεις, […]
Απόστολος Θηβαίος | Bitter Roman Story
Πικρό, ρωμαϊκό καλοκαίρι Το τέλος του ήταν σκληρό. Έλιωνε αργά στο βερονέζικο διαμερισματάκι του. Είναι βέβαιο πως η καρδιά του δεν είχε λησμονήσει. Πώς άλλωστε, αφού είμαστε η ίδια μας η μνήμη. Κράτησε το μυστικό του αφανέρωτο και άφησε τα χρόνια να αθροίζονται στην μικρή του κάμαρη. Κάθε πρωί, με το πρώτο φως εργαζόταν […]
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ: Γιάννη Χρήστου βιογραφικά
Πενήντα χρόνια μετά τον θάνατο τού συνθέτη… Έχει γίνει θεσμός σχεδόν, κάθε τόσο να εμφανίζεται σε κάποια εφημερίδα μια είδηση για τον Χρήστου· μισή βιογραφία του, λίγη εργογραφία του, μια γνώριμη φωτογραφία του -ο Χρήστου με τα μαύρα του γυαλιά- κι όλα αυτά κάτω από μεγάλους τίτλους· άλλοτε σπαραχτικούς κι άλλοτε κραυγαλέους. Κι όσοι […]
Γρηγόρης – Γ. Γαϊτανάρος | Η Ρόζα
Ο Γιώργος εκείνο το πρωινό βγήκε να περπατήσει. Έπρεπε να περπατάει γιατί τα πράγματα είχαν γίνει πλέον σοβαρά. Παλιά του άρεσε, αλλά πλέον περπατούσε αναγκαστικά. Είχε κάπως βαρύνει με τα χρόνια και βαριόταν. Ναι, αυτή είναι η αλήθεια, βαριόταν. Θυμήθηκε τότε που περπατούσε με πρόγραμμα, που έκανε ασκήσεις, που έτρωγε υγιεινά και απορούσε. Μα πώς […]
Ρογήρος Δέξτερ | Σχεδία
[Pseudo-Blues] (Prose song “written on a toilet roll”) “If it’s peace you find in dying, well, let the time be near…”. Όχι άλλους πολέμους Και τσακωμούς ομηρικούς Για μια γυναίκα• αυτή ήταν […]
Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Συνωμοσία
Έξω βροχή. Οι πόρτες όλες κλειστές. Με το πρόσωπο κολλημένο στο θαμπωμένο τζάμι κοιτώ το παρελθόν μου. Άφησα τη θλίψη να σταλάζει αργά στο σταχτοδοχείο της προσμονής, το βλέμμα να φτερουγίζει πάνω από τούτες τις ώρες τις πεντάρφανες. Να μπορούσες να μαντέψεις τα λόγια που κρύβω…. Πίσω από την πλάτη του πρώτου σύννεφου συνωμοτώ με […]
Δώρα | Τρία ποιήματα
[Η πηγή της πληγής] Αιμάσσον χ έ ρ ι το απρόσωπο εγκλείει: μια πορφυρή ημισέληνος σε ένα ακέφαλο άγαλμα ερωτιδέως κοκκινίζει τ’ απόνερα στα λιμνασμένα πόδια της. Όρνεα που οσμίζονται το αίμα σκοντάφτουν στην προηγούμενη στροφή ⸱ εχέγγυο αλλοτινό της αθωότητάς της κάτι μαδημένα α κ ά ν θ ι ν α λουλούδια. [Σκιαγραφία] […]