Συντάκτης: AntonisTsokos

Την ημέρα  να ενώσεις τις σκιές να μην ξεχωρίζουν, σε κοιτάζω όπως η μοναχική άλκη στην ασφάλεια του δάσους, εκτεθειμένος σαν τη μύγα στον υγρό μικρόκοσμο ενός τραπεζιού. Οι εργάτριες επιστρέφουν στα σπίτια με σφιγμένο βλέμμα, πατάνε στο θυμό της καθαρίστριας που μόλις σφουγγάρισε. Ο καφές έρχεται αργά κι αβίαστα μετά το δείπνο που στεκόμαστε […]

Φθορά Δεν βρίσκεται χώρος να τεντωθούμε και ν’ απλωθούμε. Κολλητά το ‘να στ’ άλλο τα τσιμεντένια πόδια μας. Τι κι αν ψηλώναμε ως τον ουρανό; Τι κι αν φτερά φυτρώναν ως τα χθες στους ώμους μας; Των απείρων στιγμών την απειροελάχιστη σκόνη, που ανεπαίσθητα πάνω σ’ όλα επικάθεται, το μακρύ κορδόνι των βροχών και των […]

Αστερίου Δημήτρης Ζωγράφος-Εικαστικός Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης «Ματωμένα πορτρέτα» Η παρούσα έκθεση-εγκατάσταση έχει στόχο να καταδείξει την αέναη πάλη του ανθρώπινου πνεύματος κατά του φασισμού, και να τιμήσει όλους εκείνους που υπέφεραν και έδωσαν ακόμη και την ζωή τους στον αγώνα αυτό. Έναν αγώνα που διεξάγεται μέσα στους δρόμους της χώρας μας αλλά και του κόσμου ολόκληρου […]

Αχ κύριε Προυστ που το άνθος σας κοσμεί την μπουτονιέρα στις ιστορίες ξέρετε να δίνετε φωνές χρωμάτων ……………………….. Μην κοιτάς, είπε η Έμιλυ Ντίκινσον τον λαιμοδέτη χρόνια αφαιρούν οι ψηλοί μου γιακάδες από την τόλμη ………………………… Η κατσαρίδα- αν γινόταν άνθρωπος κύριε Κάφκα- θα ορκιζόμουν ότι οι ιστορίες μεταποιούνται. ………………………… Φέρε Άννα Φρανκ το ημερολόγιο […]

Τώρα έχει πια νυχτώσει· απ’ το παράθυρο μία βαθιά σιωπή και μία ησυχία σχεδόν νηνεμία σαν έναν καινούργιο θάνατο ξέρεις απ’ αυτούς που δεν ακούς ποτέ στο ραδιόφωνο και στις ειδήσεις μα περιμένοντας να αναγγελθεί η ώρα  της κηδείας στην ολονύχτια αγρυπνία σε πιάνουν τα κλάματα κι ο θρήνος – τόσο άδοξα πέφτει το βράδυ· […]

Είμαι το βάρος που κουβαλάει ένα μπουκέτο από ζωηρά πολύχρωμα μπαλόνια. Κάποτε στο ταξίδι κρατάω και το τεντωμένο σχοινί τους. Αναπνέω γκάζι χαρούμενα μ’ ένα κομμένο χαλινό να πέφτουν οι αγκύλες γλώσσες – ν’ αφήνεται η οσμή χολής. Με αγκαλιάζουν τα χρώματα μιας παιδικής γιορτής. Τα βράδια περπατώντας μαζεύω από τους δρόμους τα χαμόγελα των […]

Φεύγουν τα νιάτα και σκορπάνε στην ξέρα και στη λησμονιά κι αυτοί, τον πόνο τους μετράνε, δεμένοι στο άρμα του φονιά… Λαύρα που στέγνωσε τα χείλη, δίψα που στοίχειωσε το στόμα, κει που ξυπνούν ξανά οι θρύλοι, στου παιδεμού το άγιο χώμα. Ηλιοκαμένοι και λιτοί με αίμα γράφουν ιστορία, σαν να ‘ναι άλλοι κι όχι […]

  –Εδώ!… εδώ!…    Ο Δημήτρης δαγκάθηκε προς στιγμήν, τον είχε δει προ δευτερολέπτων να κάθεται στο παγκάκι, και κάνοντας τον αφηρημένο άλλαξε κατεύθυνση στον βηματισμό του, όμως ήταν πλέον αργά  για να τον αποφύγει.     –Εδώ!    Ήταν γείτονες παλαιόθεν και διατηρούσαν τυπικές σχέσεις χαιρετισμού, μα καθώς εδώ και έναν χρόνο ο Δημήτρης είχε […]

 «Ο πατέρας λάτρευε το καλοκαίρι. Παλιά, θυμάμαι έλεγε πως θέλει να ζήσει κάπου που θα έχει πάντα ζέστη και πάντα φως….δεν ήθελε να νυχτώνει, δεν ήθελε να βρέχει, ήθελε να ζει κάτω από το φως του ήλιου διαρκώς… » Εκείνη την μέρα, στις τρεις Δεκεμβρίου του 2018, το φως του ήλιου πάνω από την Αθήνα […]