«Φώναξέ το! Τι σε εμποδίζει;» Σάλιο της εκτοξεύθηκε προς πάσα κατεύθυνση. «Όλο μιλάς, μιλάς, και εν τέλει τι λες; Πράγματα που δεν σε αντικατοπτρίζουν, έννοιες παρασιτικές διεισδύουν στα βάθη των κυττάρων σου. Πώς το ανέχεσαι;»
Δεν την κοίταξε καθ’ όλη τη διάρκεια που αυτό το ντελίριο βρισκόταν εν δράσει. Χρειάζεται θάρρος, και κάποτε θράσος, για να κοιτάς στα μάτια. Ίσο προς ίσο. Να βλεφαρίζεις και ο ανεπαίσθητος χορός του αέρα να ταξιδεύει μέχρι τα μάτια του συνομιλητή σου. Δεν μπορούσε, φυσικά.
«Εγώ σε στήριξα», συνέχισε, ενόσω το χέρι της ταρακούνησε το φθηνής κατασκευής τραπέζι. «Υπήρξα το μαξιλάρι για να ηρεμήσεις από τις κακουχίες. Ήμουν το μαντήλι το οποίο ρούφηξε όλα σου τα δάκρυα μετά από χωρισμούς, αποτυχίες, κατακρημνίσεις της ψυχικής σου υγείας. Στάθηκα, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, το έρεισμα, αυτός ο αναθεματισμένος αρωγός, σε κάθε σου προσπάθεια!»
Ξεφουρνίζοντας αυτά τα λόγια, άνοιξε το παράθυρο να πάρει λίγο αέρα. Ο καιρός τόσος μουντός που δεν καταλάβαινε κανείς τι ώρα είναι. Δεν θύμιζε τα απογεύματα του προηγούμενου διαστήματος. Σκόρπιοι διαβάτες, κατά βάση με τα κατοικίδιά τους, να σεργιανίζουν, μάλλον όμως τα τετράποδα απολαμβάνουν περισσότερο την έξοδο.
Είχε κοκκινίσει, ανέπνεε άνευ τάξεως —το πρελούδιο όσων θα ακολουθήσουν είναι η αναπνοή, εξάλλου. Η ρυθμική προσβλέπει στη θαλπωρή, ενώ η άτακτη στο χάος.
«Η επιλογή, βέβαια, δική σου. Αν θες να τον παντρευτείς, λυπάμαι, διότι αγνοείς όλα τα σημάδια. Εμένα, ωστόσο, δεν θα με έχεις μαζί σε αυτό το καταδικασμένο σου ταξίδι, δεν αντέχω άλλο. Πνίγομαι, δεν το βλέπεις;»
Και τότε κατέρρευσε. Τα μαλλιά της συσκοτίστηκαν με δάκρυα, άσχημα δάκρυα, που ο οργανισμός θέλει να αποβάλει.
Ακούστηκε ένας χτύπος στο δωμάτιο.
Σηκώνοντας το βλέμμα, αντίκρισε μονάχα ένα άδειο παράθυρο.
Πέταξε. Και πριν παραδοθεί στη νάρκη, ήχησε το γάβγισμα ενός σκυλιού που κοιτούσε προς τον ουρανό, ξυπνώντας τον ιδιοκτήτη του.
Ο Βασίλης Μάστορας γεννήθηκε το 2004 και κατοικεί στα Γιάννενα, όπου και σπουδάζει Ψυχολογία. Έχουν εκδοθεί οι ποιητικές του συλλογές «Ποίηση – Αντίδοτο στα τετριμμένα» (Εκδόσεις Κούρος, 2025) και «Οριγκάμι» (Εκδόσεις Κούρος, 2026), ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά. Όταν δεν γράφει, παρακολουθεί ελβετικό κινηματογράφο.