Με τον παππού συνεννοούμασταν με όρους ναυτικούς, διαστροφή του επαγγέλματος που είχε πια εγκαταλείψει όταν γεννήθηκα. Ήρθα στον κόσμο και η θάλασσα απομακρύνθηκε ή μάλλον φώλιασε εντός μου τρικυμία, που ζήταγε τιθάσευση. Απ’ τα ταξίδια απόμεινε η κωδική μας γλώσσα. Θαλασσινοί μπορούσαν να συμμετέχουν στον απόκρυφο διάλογο, σκοπός ήταν να σκεπαστεί το νόημα από τους στεριανούς, που ξέρουν να συζητούν μονάχα με κανόνες και θεμέλια.
Έτσι έκανα αβαρίες και περίτεχνες μανούβρες προκειμένου να πετύχω έναν στόχο. Νέταρα τα πράγματά και είχα αντένες ανοιχτές όταν κάποιος πολύξερος μιλούσε. Βαστούσα νιτσεράδα πριν απ’ τις δύσκολες αποστολές ή έδινα εντολή για τραβέρσο αντέχοντας τα χτυπήματα. Ήξερα να μην μπατάρω όταν έπαιρνα μια απόφαση και να λασκάρω συχνά, ν’ αποφορτίζομαι. Η καρδιά είχε τραμουντάνα, σιρόκο ή μαΐστρο ανάλογα την κάθε συντροφιά.
Τις ώρες της σιωπής μου δίδασκε ξερή, έμαθα τον άσσο και το δύο, το πέντε και το δέκα αντιστοιχίζοντας αριθμούς με μπαστούνια και σπαθιά, με καρό και κούπες. Σαν μηχανικός που ήταν στα καράβια, μ’ άφηνε να τον παρατηρώ σαν έλυνε καμιά μηχανή, μα δεν πρόλαβε ή δεν πρόσεχα καλά όταν εξηγούσε τον τρόπο να τις δένεις. Γι’ αυτό και είμαι ειδήμων στην καταστροφή και όχι στην συναρμολόγηση.
Τώρα πια χάθηκε ο παππούς κι οι αριθμοί μου φαίνονται παράταιροι δίχως τα σχέδια. Ξέχασε πριν φύγει να μου μάθει την προφορά των λέξεων, όπως τις έλεγαν οι άλλοι. Δεν είναι τυχαίο πως πλέον μέσα μου επικρατεί μια νηνεμία αφόρητη και κάθε σχέση καταλήγει σε ναυάγιο.
Η Μίνα Μοίρου μεγάλωσε στην Αγία Άννα της Εύβοιας και μετά από μικρές περιπλανήσεις, ζει με την οικογένειά της στην Ικαρία. Είναι ψυχολόγος και Εκφραστική Θεραπεύτρια Μέσω Τεχνών, ενώ φοιτά στο ΠΜΣ Δημιουργική Γραφή του Ε.Α.Π. Εργάζεται στον χώρο της εκπαίδευσης και ειδικής αγωγής. Έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική και το θεατρικό παιχνίδι. Η δημιουργική γραφή, όπως και άλλες μορφές τέχνης, αποτελεί για εκείνη μια ανάγκη και ένα εσωτερικό θεραπευτικό ταξίδι. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά.