— Εγώ συνήθως ιδρώνω πριν τρέξω.
— Αχ, εγώ το παθαίνω με το φαγητό, οπότε πριν φάω πίνω ανθρακούχο.
— Και μετά;
— Ύστερα θα κοιμηθώ και θα ακούω τηλεόραση.
— Δεν θεωρείς ότι θα έπρεπε να το τροποποιήσεις λίγο;
— Τι εννοείς;
— Όραση και ακοή, αισθήσεις αναντίρρητα και οι δυο, ωστόσο η πρότασή σου τις συσκοτίζει.
— Και τι να κάνω; Να πω «τηλεακοή»;
— Φυσικά. Αυτό είναι η γλώσσα: εύπλαστο όργανο προς χρήση.
— Θεωρώ πως δεν πλάθεται, αλλά αλλοιώνεται. Την παραλάβαμε τοιουτοτρόπως από τους προγόνους, όχι για να τη βανδαλίζουμε με επίνοιες της στιγμής.
— Και πώς πιστεύεις δημιουργήθηκε η γλώσσα; Σε κάποιο αρχαίο εργαστήρι, κρυμμένη πίσω από το πυθάρι του Διογένη; Ή μήπως έπειτα από ενδελεχή έρευνα για την τοποθέτηση και τη σειροθέτηση των ορθών γραμμάτων; Η γλώσσα, όχι, δεν συνιστά μονάχα όργανο. Αποτελεί οργανισμό που χρήζει αρωγής για να επιβιώσει. Με την επανάληψη των υφισταμένων καταστάσεων και την ασυνέχεια του λόγου, ναι, θα επιβιώσει. Αυτό ποθούμε; Απλώς να παρασιτεί; Ή να ακούμε τον χαρούμενο, υγιή χορό της; Πού είχαμε μείνει;
— Μα στην «τηλεακοή»! Ω Θεέ, νιώθω τόσο βλαξ λέγοντας αυτή τη λέξη. Ας επιστρέψουμε στη συζήτησή μας. Και που λέτε, ανέκαθεν πετούσα τα σκουπίδια πριν φάω και πριν πιω ανθρακούχο.
— Καλά κάνετε. Εγώ κλείνω το φως πάντα όταν πρόκειται να διαβάσω.
— Πολύ καλή κίνηση! Το είδα στην τηλεόραση ως συμβουλή. Τηλεόραση!
— Τουλάχιστον τώρα ταυτίστηκαν. Τι λέτε, πάμε να μάθουμε τα νέα πριν έρθουν οι εφημερίδες;
— Φυσικά.
Ο Βασίλης Μάστορας γεννήθηκε το 2004 και κατοικεί στα Γιάννενα, όπου και σπουδάζει Ψυχολογία. Έχουν εκδοθεί οι ποιητικές του συλλογές «Ποίηση – Αντίδοτο στα τετριμμένα» (Εκδόσεις Κούρος, 2025) και «Οριγκάμι» (Εκδόσεις Κούρος, 2026), ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά. Όταν δεν γράφει, παρακολουθεί ελβετικό κινηματογράφο.