Η λειτουργία που αποκαλύπτει η λογοτεχνία, αντίθετα απ’το αναμενόμενο, είναι μια σιωπηρή λειτουργία. Κάποιος θόρυβος υπάρχει στο ηχείο του μυαλού σου, σηκώνεσαι μέσα στη νύχτα, σημειώνεις τι λέει ο διπλανός σου σ’ένα καράβι, γράφεις κάποια ορνιθοσκαλίσματα σ’ένα τετράδιο στα διαλείμματα της δουλειάς σου. Φροντίζεις να μην χαθεί αυτός ο εσωτερικός «θόρυβος».
Ωστόσο, η δική σου συναισθηματική φόρτιση δεν αρκεί: πρέπει και να στραφείς δίπλα σου, να αντικρίσεις τον ανθρώπινο πόνο. Η ζωή ενός επιφανούς μουσικού, ή ακόμη και η ζωή του Σωκράτη ή του Λάο Τσε θα μπορούσαν να με ενδιαφέρουν, με την προϋπόθεση να αποτυπώνουν τον ανθρώπινο πόνο.
Δεν μπορείς να αναβάλλεις για πολύ το γράψιμο. Μόνο για λίγες ώρες. Είναι θλιβερό το ότι είμαι δέσμιος της γραφής, αλλά το προτιμώ από το να είμαι δέσμιος της πραγματικότητας. Είτε γράφω μια κριτική, είτε ένα διήγημα, είτε κάποιες γραμμές από ένα μυθιστόρημα, αισθάνομαι ότι επιτελώ ένα καθήκον.
Θα παραλλήλιζα τη γραφή με τον χορό. Αυτό συμβαίνει πιθανόν γιατί σε όλη μου τη ζωή υπήρξα και χορευτής. Υπό αυτό το πρίσμα, θεωρώ ότι κάθε νέο βιβλίο μου είναι καλύτερο από τα προηγούμενα: είναι ένα γεγονός πρωτόγνωρο, τόσο για μένα, όσο και για τους άλλους. Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να εκδοθεί.
Τρέφω βαθύτατη περιφρόνηση για το ακαδημαϊκό κατεστημένο και για την ακαδημαϊκή καριέρα. Θα ήθελα να μπορούσα να ταξιδεύω και να γράφω πιο πολύ, χωρίς ν’αντιμετωπίζω ζητήματα βιοπορισμού.
Το διάβασμα, όσο περνούν τα χρόνια, καταντά δυσκολότερο: αυτό με απασχολεί πολύ. Όλο και λιγότερο θέλω να διαβάζω, όλο και περισσότερο θέλω να γράφω. Από τα διαβάσματά μου προκρίνω τον Ευριπίδη, τον Σαίξπηρ, τον Βιζυηνό, τον Δ.Χατζή, τον Γονατά, τον Χειμωνά, τον Δημητριάδη, τη Ζυράνα Ζατέλη, τον Δημητρίου, τον Σκαμπαρδώνη, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Μωπασάν, τον Τζόζεφ Κόνραντ, τον Τενεσί Ουίλιαμς, τον Κολτές, τον Ιούλιο Βερν, τον Γκόγκολ, τον Τσέχωφ, τον Μπόρχες, τον Κάφκα, τον Μάρκες, τον Τόμας Μαν, τη Μαργκερίτ Ντυράς, την Πατρίτσια Χάισμιθ, τον Καμύ, τον Κάρβερ, τον Προυστ. Λατρεύω τον κινηματογράφο του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, του Χανς Γιούργκεν Ζύρμπεμπεργκ, του Ακίρα Κουροσάβα, του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου και του Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Θεωρώ ότι αυτό το διαφορετικό ψυχοφυσιολογικό γεγονός που λέγεται ποίηση δεν συγκρίνεται με την πεζογραφία ως προς τον βαθμό δυσκολίας: προς το παρόν θεωρώ τον εαυτό μου πεζογράφο, και μάλιστα κατεξοχήν της μικρής φόρμας.
Η μεγάλη μου φιλοδοξία είναι το θέατρο. Έχω ήδη γράψει τέσσερα έργα, έχουν ανέβει ως αναλόγια τα δύο και σταδιακά τείνω να θεωρώ τον εαυτό μου θεατρικό συγγραφέα.