(Για την παράσταση «Λήθη» της Εύας Σταυρογιάννη,
στον πολυχώρο BIOS, Πειραιώς 84)
Γράφει ο Νίκος Γαλάνης
Είμαι, αλλά δεν είμαι.
Υπάρχει ό,τι δεν υπάρχει.
Η μνήμη είναι λήθη.
Ο πόθος με έφερε εδώ.
Σε έναν χώρο–μη χώρο γεννιούνται οι σκέψεις.
Σε έναν τόπο–μη τόπο μπορούμε όσα δεν μπορούμε.
Κι όταν γεννιόμαστε, υπάρχουμε μόνο μέχρι τη στιγμή που θα χαθούμε.
Όλα γίνονται στάχτη· όλα αναδύονται ξανά, μέσα από τη στάχτη.
Τι μπορείς να πεις – και τι να μην πεις – για τη Λήθη, την παράσταση της Εύας Σταυρογιάννη; Μια παράσταση για τη μνήμη και για τον άγνωστο χώρο που μας περιβάλλει και μας καθορίζει. Μια υπενθύμιση πως το σώμα είναι αυτό που υπάρχει· είναι αίσθηση και σκέψη, αλλά και η κατάργησή τους. Είναι το ίδιο το είναι.
Η Εύα Σταυρογιάννη χτίζει έναν νέο χώρο, έναν νέο, απόκοσμο κόσμο, πρωτόλειο και καθαρό, έναν χώρο παραδεισένια άσχημο και κολασμένα τρυφερό. Γεμάτο αντιθέσεις και άρνηση, γεμάτο συγκατάβαση και αγάπη. Τον κόσμο μας.
Η παράσταση ξεκινάει με ήχους που παραπέμπουν σε sci-fi ταινία. Το σκοτάδι επιμένει. Μόλις διακρίνουμε τι μπορεί να συμβεί: μπροστά μας κρατήρες. Σε δύο από αυτούς, μέσα στο υφασμάτινο κουκούλι τους, διακρίνονται κινήσεις σωμάτων, κινήσεις όντων άγνωστων και ξένων.
Η γέννα δεν αργεί να συμβεί. Η γέννα διαστέλλει και διαστέλλεται. Ο πόνος μεταβάλλει τον παλμό και το σώμα.
Τα σώματα σηκώνονται, παλεύουν, αγκαλιάζονται. Η διαπάλη τους γίνεται η νέα αρχή, γίνεται η ενότητα και η δημιουργία του νέου τους χώρου. Οι λέξεις αποκόβονται από τα σώματα, αποκτούν υλική διάσταση και ταξιδεύουν. Περνούν διαμέσου του ουρανού και χάνονται, εξαϋλώνονται, βρίσκοντας το νόημά τους. Σε ένα μέλλον που είναι πιο παρόν κι απ’ το παρόν, οι χαμένες λέξεις βρίσκουν το χαμένο νόημά τους. Ο κατακερματισμένος κόσμος ενώνεται ξανά, οι πληγές του επουλώνονται, και όλα οδηγούν στην κορύφωσή τους.
Είναι η νέα μέρα που γεννά και που προβάλει. Ξημερώνει μια νέα αρχή, δίχως φόβο, γεννημένη από ερείπια, αναστημένη στις χαραμάδες των τοίχων, γεμάτη απορία και χαρά.
Η χοροθεατρική παράσταση της Εύας Σταυρογιάννη αξίζει την προσοχή μας· αξίζει για την απόκοσμη ομορφιά της, για τις κινήσεις του λόγου, των σωμάτων, των ήχων και του φωτός.
Οι τρεις εξαιρετικές γυναίκες ηθοποιοί (Νίκη Σερέτη, Λένα Μποζάκη, Μαγδαληνή Σπίνου) υλοποιούν το όραμα με ακρίβεια και πάθος, δίνοντας στο όνειρο νέα πνοή, δίνοντας σάρκα στο ανείπωτο και στον άνθρωπο την πιο αληθινή του μορφή.
Ειδική μνεία για το κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη και την εξαιρετική του διασκευή από την Έλενα Τριανταφυλλοπούλου.
Συντελεστές:
Κείμενο: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Εύα Σταυρογιάννη
Δραματουργική επεξεργασία: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Ερμηνεύουν: Νίκη Σερέτη, Λένα Μποζάκη, Μαγδαληνή Σπίνου
Sound design: Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Σχεδιασμός φωτισμού: Μελίνα Μάσχα
Σχεδιασμός κουστουμιών: Μαρία Ζερβάκη
Φωτογραφίες: Τάσος Βρεττός