Γράφει ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος
Πολλοί σύγχρονοι ποιητές γράφουν πλέον πιο ρεαλιστικά ποιήματα. Σε μια προσπάθεια να γίνουν κατανοητοί προσπαθούν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Ορισμένοι, όμως, πέφτουν στην παγίδα της πεζότητας γράφοντας ποιήματα-προκηρύξεις. Το δύσκολο είναι να καταφέρει κάποιος να γράψει απλά και κατανοητά διατηρώντας μια ποιητικότητα, δηλαδή, έναν εσωτερικό ρυθμό, που κάνει το ποίημα να ξεχωρίζει από ένα πεζογράφημα.
Το παραπάνω το καταφέρνει με επιτυχία ο Δημήτρης Μπαλτάς στην ποιητική του συλλογή «Καθεστώς ομηρίας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Πρόκειται για ποίηση λιτή και κατανοητή, που λέει ξεκάθαρα αυτό που θέλει ο ποιητής διατηρώντας μια διάχυτη ποιητικότητα.
Ο ποιητής νιώθει να ασφυκτιά. Νιώθει να βρίσκεται υπό καθεστώς ομηρίας. Τα βράδια, που κανονικά θα έπρεπε να χαλαρώνει, μετράει τις ώρες, που περνάνε βαριές. Το μόνο, που βλέπει είναι υποσχέσεις και όνειρα. Το πρωί όλα δείχνουν φυσιολογικά «εκτός απ’ τ’ ασπράδι του ματιού που ‘χει κοκκινίσει επικίνδυνα.» Ο σύγχρονος άνθρωπος νιώθει μοναξιά, προσπαθεί να την ξεχάσει με φτηνά υποκατάστατα και τελικά καταλήγει να νιώθει μεγαλύτερη μοναξιά: «Τις νύχτες που γυρεύουμε τρόπους / να βολέψουμε το πάθος μας / ξεπουλάμε όσο όσο / κι αξιοπρέπεια κι εγωισμό / για μια σάρκα ναρκωτική / για λίγες ρανίδες ηδονής. / Έπειτα φουντώνει η μοναξιά και μας καίει.» Η μοναξιά είναι πάντα εκεί ξηλώνοντας τα πιο αγνά και τρυφερά όνειρα και βρίσκοντας πάντα τον τρόπο να τρυπώνει. Όποιος ερωτεύεται αληθινά ματώνει. Όποιος παλεύει για το δίκιο, επίσης ματώνει. Ο Δημήτρης Μπαλτάς μας δείχνει με πολύ όμορφο τρόπο την σύνδεση του έρωτα με τον αγώνα για το δίκιο: «Στο παγκάκι που όλα τα δέχεται / όλα τα σβήνει, όλα τα νταντεύει / χαράχτηκαν ο έρωτας κι η αγάπη, / το δίκιο κι ο αγώνας / – το αίμα το κοινό.»
Ο Δημήτρης Μπαλτάς δεν γράφει μόνο κοινωνική ποίηση. Μέσα στην ποιητική του συλλογή «Υπό καθεστώς ομηρίας» συναντάμε και κάποια πολύ όμορφα ερωτικά ποιήματα, ενώ υπάρχει και ένα ποίημα για ορισμένους ομότεχνούς του, που τρέχουν πίσω από τους κάπως αναγνωρισμένους ποιητές με σκοπό να αρπάξουν κάνα ψίχουλο: «Αν αυτοί περνιούνται για ποιητές / εγώ προτιμώ να παραμένω άνθρωπος.»
Συμπερασματικά, η ποιητική συλλογή του Δημήτρη Μπαλτά «Υπό καθεστώς ομηρίας» είναι ένα έργο, που καταφέρνει να δώσει λιτά και κατανοητά όσα θέλει να εκφράσει ο ποιητής ή όπως ο ίδιος γράφει χαρακτηριστικά στο ποίημα «Έγκλημα»: «Κι αν εσείς απαντάτε με γκλομπ και μολότοφ / εγώ απαντώ με τούτο το ποίημα.» Ο ποιητής θέλει να κάνει την πένα του όπλο και πιστεύουμε ότι το έχει καταφέρει.