Φοίβος Σταμπολιάδης | Το Θα που δε Θα συναντήσω*

Το Θα δε Θα ’ρθει αύριο να με ξυπνήσει με του πουλιού το πρωινό κελάηδισμα. Ζεστός καφές κι ένα φιλί, για με δεν Θα ’ναι η πρώτη καλημέρα. Ποιο μέλλον και ποια όνειρα μαζί μου Θα δεθούν; Τρομάζω, φοβάμαι, σκιρτώ, παιδί σε κάτασπρο σεντόνι. Μόνη μου παρηγοριά της μάνας μου το χέρι. Πότε ξανά Θα […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Το άστρο που σβήνει

Μπαίνοντας στο νοσοκομείο, του ήρθε σαν δυνατή σφυριά η έντονη μυρωδιά. Όλο το εορταστικό κλίμα, οι ευωδιές, οι στολισμένοι δρόμοι, οι άνθρωποι που έσφυζαν από ζωή και αισιοδοξία έσβησαν ευθύς απτήν μνήμη του. Μέχρι να ανέβει στον έκτο, η αγωνία τον είχε κυριεύσει. Η κραυγαλέα αντίθεση του μέσα με τον έξω κόσμο ήταν μια σκέτη […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Λαιστρυγόνα

Άφησες το νιο σου το κορμί στην πέτρα ριζωμένο, του Οδυσσέα ζητώντας τον κατάπλου. Των πειρατών της Τυρρηνής για να γλιτώσει το  μαύρο μπαϊράκι, προσταγή… την πλώρα στ’αδιέξοδο διέταξε να σύρουν.  Εκεί στων Λαιστρυγόνων το νησί, δέλεαρ, στήνεις του πόθου την παγίδα. Κόλπο τελέσφορο. Πέτρες ολάκερα βουνά και ιαχές και θόρυβος βαρύς, να πνίξουν τα […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Βαθιά νερά της ηδονής

Βαθιά νερά της ηδονής . Της αταλάντευτης λογικής το ανάποδο. Εγώ Εκπορθητής… Της σαρκικής σου υφής, δίχως τέλος το αιώνιο νεφέλωμα. Ψήγμα στου απείρου τον κόλαφο,  τα χείλη σου υγραίνω με  τους χυμούς της φθαρτής μου ύπαρξης . Πεσμένη καταγής, σαρωμένο  στάχυ, λικνίζεσαι στου καυτού καλοκαιριού τον αδιάκοπο λίβα. Πλανεμένη σε ένα αδιάκοπο πήγαινε έλα, […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Οδός Πανεπιστημίου

ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ   Οδός Πανεπιστημίου. Στα μέσα της μεγάλης λεωφόρου, εκατό μέτρα πριν καταλήξει στη στρογγυλή πλατειά με τις πέντε διασταυρώσεις, υπήρχε ξεχασμένο ένα οικόπεδο ορθογώνιο. Όλοι πίστευαν ότι ήταν δημόσια έκταση ,πολλοί επέμεναν ότι θα γίνει κάποια στιγμή πάρκο, μια μικρή όαση για τις καυτές καλοκαιρινές μέρες και νύχτες  που τα γύρω κτήρια επέτειναν με […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Tο ηφαίστειο

 Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Το ηφαίστειο εξερράγη βίαια όπως είχαν προβλέψει οι επιστήμονες.  Τα δυο τελευταία χρόνια οι αναταράξεις ήταν συχνές. Άλλοτε ανεπαίσθητες και άλλοτε έντονα αισθητές συνοδευόμενες πάντα από έναν υπόκωφο ήχο. Υπενθύμιζαν συνεχώς ότι η καθημερινή λειτουργία, η ζωή όπως την ήξεραν μπορούσε  να διακοπεί. Τα χαμογέλα πάγωναν προς στιγμή και φήμες […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Η άτρακτος

  Η άτρακτος του αεροπλάνου γυάλιζε κάτω από το εκτυφλωτικό φως του Αυγούστου. Οι τουρμπίνες σφύριζαν στο ρελαντί και η μυρωδιά της κηροζίνης έφτανε μέσα στην καμπίνα. Σειρά οι βαλίτσες φορτώνονταν στο αμπάρι. Είχε μείνει τελευταίο. Από το φινιστρίνι φαινόταν καθαρά. Οι άκρες του πλαστικού καλύμματος που το προστάτευαν ανέμιζαν θριαμβευτικά. Μέσα ήταν Εκείνος. Δυο […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Οι κατσίκες της Σκύρου

  Χειμώνα καλοκαίρι τα κατσίκια τριγυρνούν ελεύθερα στη νότια πλευρά του νησιού. Εκεί είναι το βασίλειο τους, μακριά από τον κόσμο των ανθρώπων. Τα μεσημέρια τα βρίσκεις στο παρεκκλήσι, στον ίσκιο του Προφήτη Ηλία να βελάζουν σιγανά, να αναπνέουν ασθμαίνοντας. Ο δυνατός αέρας χτυπά τις κορυφές των βράχων και σφυρίζει στις γωνιές του μικρού κτίσματος. […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Άνθρωποι και ποντίκια

  Δεκέμβριος του 1930. Στις αχανείς πεδιάδες της Νότιας Ντακότα, ο άνεμος λυσσομανούσε διαρκώς και πυκνά σύννεφα σκόνης κάλυπταν το τοπίο. Έξι μήνες ανομβρίας είχαν στραγγίξει τη γη, το χώμα σκέτη άμμος. Το καλαμπόκι και το βαμβάκι ξεράθηκαν πριν καν βλαστήσουν. Ότι απέμεινε έπεσε βορά των πουλιών. Οι άλλοτε εύφορες εκτάσεις της Αμερικής των πρώτων […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Κίτρινοι τηλεφωνικοί κατάλογοι

Κοντοστάθηκα έξω από το κτίριο του ΟΤΕ. Κάπνισα τουλάχιστον δυο τσιγάρα στη διαδρομή από τον ηλεκτρικό μέχρι εδώ. Τα απανωτά τηλεφωνήματα που είχα κάνει για να βρω τον υπεύθυνο του αρχείου, δεκάδες. Είχα απογοητευτεί να ρωτώ και να ξαναρωτώ, να με παραπέμπουν από τον ένα υπάλληλο στον άλλο. Η προσπάθεια, που κράτησε 2 μήνες, τελικά […]