Υακίνθη Στρατοπούλου | Η Μαρίνα των άστρων

Υπάρχουν θάνατοι πολλοί για να μετράς στ’ αστεία ανοίγεις διάπλατα το στόμα σου, νομίζεις πως γελάς πενθώντας έναν ουρανό δυο τρία όνειρα κι έναν αστερισμό θαμπό μάλλον αυτόν του σκορπιού, συμπορεύεσαι με το άδικο, υποδέχεσαι τον χρόνο κι αρχίζεις έπειτα να ξεφυσάς να σπρώξεις το ταξίδι σου γιατί απόψε βιάζεσαι πολύ. Κρεμάς τ’ αστέρια που […]

Υακίνθη Στρατοπούλου | Κάτι σαν οικειότητα

Τα κλειδιά γυρίζουν o ήλιος στενός, ταλαίπωρος μετρά οι μετρήσεις αναπαύουνε την σκέψη απ΄ την περιέργεια πάνε χρόνια που επιμένει να σε τυφλώνει ανάμεσα σε τρύπες, ασπίδες στα κρυφά
αχνίζουν οι πνοές του δρόμου που περπάτησες ξανά σκυφτός. Ένας ουρανός, μαύρος, χύνεται σε μερικά εκατοστά δέρμα χωράει τα δάχτυλά μου κι έπειτα τα χέρια μου ως […]

Υακίνθη Στρατοπούλου | Δύο ποιήματα

Είμαι ο δείκτης  Ενώνω τα γόνατά μου, χαμηλά Θα ‘θελα η σκηνή να ‘ναι άδεια κάτι τέτοιες ώρες η υγρασία σου τρυπά τη λύπη κλωτσά της νύχτας τη φωλιά στα σκαλοπάτια μας μονάχη και λευκή θα ξεψυχά στο αριστερό μου πόδι Ξόδεψα τόσα γδαρσίματα σε χαίνουσες πληγές λερώθηκε ανεξίτηλα το αγαπημένο σου φουστάνι Ότι χαϊδέψαμε μένει […]