Νεκτάριος Μπέσης | Ένα μακρινό αντίο

Άραγε τι να κάνει; Ίσως να κοιμάται, ίσως να ξυπνήσει επειδή, πέφτουν κάτω τα δοχεία, σαν τρυφερά μαρμάρινα λουλούδια. Πόσες φορές θα χρειαστεί ακόμα; Σε ένα σπίτι με γκρίζους ευκάλυπτους και άσπρα βιαστικά χελιδόνια. Όλοι δακρύζουν και αγκαλιάζονται, σαν την πρωινή βροχή, σαν βραδινός κεραυνός, Σαν την χαρά ενός απογεύματος της Παρασκευής, σε ένα καρναβάλι […]

Νεκτάριος Μπέσης | Δύο ποιήματα

[Ο φύλακας των ανθισμένων δέντρων] Στην μέση μιας μέρας, είδα ανθρώπους να περπατούν, πάνω κάτω σε ένα δρόμο και ένα παιδί που γελούσε, σαν κέρινο ομοίωμα. Έσπαγε γυάλινα κρινάκια, που φύτρωναν στους τοίχους, των επιβλητικών κτιρίων. Ένας μαέστρος, του έδινε οδηγίες και από πάνω χόρευαν, κάτασπρα πουλιά. Οι σκιές τους ζωγράφιζαν τις πλατείες και ένα […]