Μαριαλένα Ηλία | Ο άνθρωπος της σπηλιάς

Ένα πρωί ξύπνησε και βρήκε τα πόδια του κολλημένα σε ένα κρεβάτι ξένο. Οι τοίχοι έγιναν πέτρες ψηλές και κατάλαβε πως κάπως τη νύχτα έφτασε εκεί. Δεν είχε καμιά μνήμη της προηγούμενης ημέρας, παρά μόνο μια λευκή σπίθα που έπεσε στα μάτια του λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις του. Τις μέρες πριν, δεν ήταν πολύ […]

Μαριαλένα Ηλία | Δύο ποιήματα

  Ομολογίες Ονείρων Πάλι βαδίζω, να μην λυγίσω, λέω και αφήνω το νου μου να λουθεί με αστέρια και νυχτολούλουδα, λευκές πεταλούδες τις νύχτας και τα όνειρα που πέφτω πάντα μέσα τους. Δεν με πειράζει η βουή- μα στη σιωπή ξέρω που βρίσκεται ο ήλιος. Eκεί, ξέρω να κάθομαι κάτω από έναν πεύκο και να […]

Μαριαλένα Ηλία | Ερωτικά μια Νύχτα του Ιούνη

Έχω πολύ εαυτό να μοιραστώ και τον μαζεύω μη γλιστρήσει από το όνειρο, τη νύχτα αυτή του Ιούνη. Με την πανσέληνο που παίζει με τα φύλλα της συκιάς και τον αέρα που σιγά μιλά για έναν έρωτα λευκά καράβια. Ακούω να κοντεύουν συνεχώς τα βήματα εκείνου που είναι για να ‘ρθει- που ‘ναι για να […]

Μαριαλένα Ηλία | Ερωτικό

Κάτω από τα βαριά τα βλέφαρα είδα τον κόσμο να κυλά μέχρι τα πόδια σου. Μύρισα, μια νύχτα με πανσέληνο, τους υάκινθους μες τα μαλλιά σου και γνώρισα στις καμπύλες του σώματος σου νοήματα καινά, παράξενα. Είδα το φως να αντιφεγγίζει πάνω στα στήθη σου και έσκυψα να τα φιλήσω, να τα πιώ- κόμματι απ΄το […]

Μαριαλένα Ηλία | Δύο ποιήματα

[Ο Μονόλος μίας Θλιμμένης] Είχε κυλήσει κάτω από τα πόδια σου η αλμύρα που έπεσε απ’ τα μάτια μου. Εγώ έσκυψα λίγο να μαζέψω τα κομμάτια απ’ τη στάχτη σου. Μα η θάλασσα με έσυρε μακριά και τα φιλιά μου πνίγηκαν μαζί με τ’ άστρο σου.   Οι πορτοκαλιές έλιωσαν τους σπόρους τους στον ήλιο […]

Μαριαλένα Ηλία | Δύο ποιήματα

[Θερισμός] “Αποχρώσεις χρυσού” είπες, και με κοίταξες στα μάτια. Μα εγώ δεν έβλεπα παρά μονάχα τα κοράκια που έσερναν φωνές φονικές και τις παπαρούνες που έσταζαν από τις μαργαρίτες σαν αίμα. “Αποχρώσεις χρυσού” είπες, και πήρες τα χείλη μου αγκαλιά. Όμως εγώ δεν ένιωθα τι θέλεις να μου πεις. Δεν ένιωθα, παρά μονάχα τον αέρα […]