Γιώργος Καφετζής | Υποβρυχηθμοί

Αποφασισμένος απόψε ο άνεμος, λυσσομανάει και θερίζει. Μου θυμίζει τα πνευστά του Sexton και τις πελώριες, ατελείωτες μωβ κουρτίνες της σκηνής του κινηματογράφου πίσω του. Τρεις του Σεπτέμβρη, μερικές ριπές χρόνου πριν σε γνωρίσω, σε μια πόλη που έμελλε να στοιχειωθεί. Ή μάλλον να δεις που στοιχειωμένη ανέκαθεν υπήρξε, απλώς απέμεινε για τα διαδικαστικά η […]

Γιώργος Καφετζής | Πολυτέλεια / No such luxury

Με το συνεχές κατακερματισμένο ένα πολυπόθητο μέλλον δε διαφαίνεται πουθενά. Ο χρόνος στέκεται ακίνητος. Αναμφίβολα, αν αδυσώπητα παρέλαυνε εμπρός, ο χρόνος θα προσέφερε περισπασμούς θα κολάκευε τη ψαθυρότητά μου, ένας μετρονόμος προσαρμογής στη δική σου αναχώρηση. Αλίμονο, πού τέτοια πολυτέλεια. Έπειτα της αναπάντεχης εξόδου σου οι σκέψεις αναδύονται μελανιασμένες αδράνεια μιας ζωής νωτισμένης σε χρόνο […]

Γιώργος Καφετζής | Βήματα εκατό

Βάλε μου λίγη μουσική. Κι αν όχι, τουλάχιστον γράψε μου μια αράδα λέξεις, χόρτασα από εικόνες και οθόνες. Να τις σεβαστείς, να τις διαβάζω, να μου ανοίγουν την πόρτα και να είσαι κήπος άγριος και άγαρμπος. Να χαμογελάω όσο θα πέφτω. Σε μια πραγματικότητα με τις εκκλησίες κλειστές, θα επιτρέπεται αναμφίβολα να ασπάζεσαι πίνακες στα […]

Γιώργος Καφετζής | Εκκωφαντικά Εξώκειλα / Απουσιολόγιο

Εκκωφαντικά Εξώκειλα Σκόπευε να καταφέρει πολλά. Να ακούσει ιστορίες ανθρώπινες, και να τις μεταφέρει ατόφιες πλην ανάκατες, απρόσωπες, καθολικά πλεγμένες με δικές του ερασιτεχνικές κριτικές μουσικών κυκλοφοριών. Ήθελε να μεγαλώσει και να γίνει μπάρμαν. Η ζωή ωστόσο έχει άλλα σχέδια, και αυτός, αυτός δυστυχώς το συνειδητοποίησε νωρίς. Έκτοτε αγοράζει αδιάβροχα ημερολόγια και τα αφήνει να […]

Γιώργος Καφετζής | Αγόρι μπανιέρας

Όταν μου ζητηθεί να συνοψίσω την πολιτεία μου σε ένα τετριμμένο μα αυστηρά προσωπικό απόφθεγμα, αναντίρρητα θα καταφύγω στο εξής: “Η όραση, όπως και η ζωή, είναι υπέροχη.“ Πώς είναι δυνατόν στο βάθος του οφθαλμού και σε μερικά χιλιοστά χώρο να στριμώχνεται και να λειτουργεί ένας εγκέφαλος, υπεύθυνος για την αίσθηση, την κωδικοποίηση, και τη […]

Γιώργος Καφετζής | Στο πουκάμισο κοίταγε τις τρύπες

Χωρίς να μπορώ να εκτιμήσω τον αντίκτυπο στη ψυχολογική μου υγεία, έχω καιρό να γράψω. Ίσως οι λέξεις μου παραμεγάλωσαν Σταύρο, και ούτε καν βιβλίο δεν μπορεί πλέον να τις εκπορνεύσει σε μια απέλπιδα ύστατη ατίμωση. Ίσως από την άλλη βέβαια απλώς να κουράστηκα να συγκινώ τη μνήμη μου κάθε φορά που προσπαθεί να ξεχάσει, […]

Γιώργος Καφετζής | Το Πάρτυ

Στον Πίτερ Σέλλερς, τον Λουκιανό και τον Λουί,   Καλώ το ασανσέρ. Το ασανσέρ έρχεται. Εγώ μπαίνω. Αναπνοή ανακούφισης. Εδώ μέσα δεν έχει φασαρία. Όταν δεν μένεις μόνος, μαθαίνεις να ρουφάς με όλες τις αισθήσεις κάτι τέτοια tête-à-tête με τις σκέψεις. Κεκλεισμένων των θυρών, ανελκυστήρα ή μη, ο Σαρτρ χαμογελάει. Δεν διαλέγω όροφο. Μέχρι να […]

Γιώργος Καφετζής | Κουρασμένα Άνθη

Θα πεθάνουμε και δεν θα έχουμε αγγίξει τον ήλιο. Θα ζούμε αιωνίως με φωτογραφίες πανσελήνου. Φέτος το καλοκαίρι νιώθω πως οι πλάκες, οι πέτρες και τα μάρμαρα δεν σταματούν να τσουρουφλάνε ούτε και τα μεσάνυχτα. Εν τω βάθει πυρκαγιές σε σώματα πασαλειμμένα με αντηλιακό και λάδια. Χαδιών υποκατάστατα, μα εσύ δεν είσαι πια εδώ. Πού […]