Γιώργος Καφετζής | Αγόρι μπανιέρας

Όταν μου ζητηθεί να συνοψίσω την πολιτεία μου σε ένα τετριμμένο μα αυστηρά προσωπικό απόφθεγμα, αναντίρρητα θα καταφύγω στο εξής: “Η όραση, όπως και η ζωή, είναι υπέροχη.“ Πώς είναι δυνατόν στο βάθος του οφθαλμού και σε μερικά χιλιοστά χώρο να στριμώχνεται και να λειτουργεί ένας εγκέφαλος, υπεύθυνος για την αίσθηση, την κωδικοποίηση, και τη […]

Γιώργος Καφετζής | Στο πουκάμισο κοίταγε τις τρύπες

Χωρίς να μπορώ να εκτιμήσω τον αντίκτυπο στη ψυχολογική μου υγεία, έχω καιρό να γράψω. Ίσως οι λέξεις μου παραμεγάλωσαν Σταύρο, και ούτε καν βιβλίο δεν μπορεί πλέον να τις εκπορνεύσει σε μια απέλπιδα ύστατη ατίμωση. Ίσως από την άλλη βέβαια απλώς να κουράστηκα να συγκινώ τη μνήμη μου κάθε φορά που προσπαθεί να ξεχάσει, […]

Γιώργος Καφετζής | Το Πάρτυ

Στον Πίτερ Σέλλερς, τον Λουκιανό και τον Λουί,   Καλώ το ασανσέρ. Το ασανσέρ έρχεται. Εγώ μπαίνω. Αναπνοή ανακούφισης. Εδώ μέσα δεν έχει φασαρία. Όταν δεν μένεις μόνος, μαθαίνεις να ρουφάς με όλες τις αισθήσεις κάτι τέτοια tête-à-tête με τις σκέψεις. Κεκλεισμένων των θυρών, ανελκυστήρα ή μη, ο Σαρτρ χαμογελάει. Δεν διαλέγω όροφο. Μέχρι να […]

Γιώργος Καφετζής | Κουρασμένα Άνθη

Θα πεθάνουμε και δεν θα έχουμε αγγίξει τον ήλιο. Θα ζούμε αιωνίως με φωτογραφίες πανσελήνου. Φέτος το καλοκαίρι νιώθω πως οι πλάκες, οι πέτρες και τα μάρμαρα δεν σταματούν να τσουρουφλάνε ούτε και τα μεσάνυχτα. Εν τω βάθει πυρκαγιές σε σώματα πασαλειμμένα με αντηλιακό και λάδια. Χαδιών υποκατάστατα, μα εσύ δεν είσαι πια εδώ. Πού […]