Γιώργος Γκανέλης | Ωδίνες της ποίησης

[Στίχοι υπό κατασκευή] Οι στίχοι είναι καλώδια τηλεφώνων που μπερδεύονται οι γραμμές τους ακούς συνεχώς παράσιτα κι ακροάσεις και στο τέλος μια παρατεταμένη παύση Σε ένα άλλο ποίημα είχα επισημάνει: οι στίχοι είναι υπολείμματα σκουπιδιών μοιάζουν περισσότερο με αποφάγια απ’ το τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας νηστίσιμοι και με ελάχιστα λιπαρά Τώρα πια έχω κατασταλάξει οριστικά: […]

Γιώργος Γκανέλης | Τρία ποιήματα

[Λογοκρισία] Οι λέξεις το αλάθητο του ενστίκτου προηγούνται κάθε αναστεναγμού και σιωπούν μετά από το έγκλημα κι όταν τα βράδια αγριεύει ο αέρας λικνίζονται στα πόδια του χάους   Δεν έχω πλέον καμία αμφιβολία πως γνωριστήκαμε σε λάθος χρόνο δεν είναι αλήθεια ότι τις συνήθισα αγνοώ επιδεικτικά τη σημασία τους   Και πώς γίνεται να […]

Γιώργος Γκανέλης | Υπό το μηδέν

         [Τα ψάρια] Τον χειμώνα πήγαινα στη λίμνη Έπιανα τα καλύτερα ψάρια Και τα έβγαζα στη στεριά Με ακολουθούσαν στο σπίτι Τα βράδια κυνηγούσαν τη γάτα Άναβα το τζάκι και καθόμουν Έπεφτε στην αυλή πυκνό χιόνι Τα ψάρια έπλεαν στη φωτιά Η γάτα πνιγόταν στον νιπτήρα. Στο κάδρο ζωντανή η Αμοργός Στο παράθυρο δυο […]