Ο Ρικ και η Σάλι απέχουν

  Μια ιστορία και ένα τραγούδι Το είχε ζυγίσει καλά. Πάει να πει το είχε υπολογισμένο. Πρώτα θα ψήφιζε, η κάλπη ήταν στημένη έτσι και αλλιώς, είπε και γέλασε. Και μετά θα ξεχυνόταν στη λεωφόρο, θα ‘χε με το μέρος του – κάτω από τα πόδια του – εξακόσια κυβικά, κάπως κουρασμένα βέβαια μα έχει […]

Τακ, τακ

καμία ειλικρίνεια μόνο σύμβολα και μια τεχνητή πραγματικότητα κατάλληλη για μαριονέτες Σε ήχο πλάγιο Η Κατερίνα είναι μια μαριονέτα πρώτης τάξεως. Φιλοξενήθηκε, στα νιάτα της γιατί τώρα οι συνδέσεις  της δείχνουν κομματάκι άκαμπτες. Αν ήταν άνθρωπος η Κατερίνα θα είχε εκείνο τον επίμονο υπόκωφο κάματο εκείνων που δεν τους κρατούν τα πόδια τους. Φοράει ένα […]

Απόστολος Θηβαίος | Ο Δον και οι άλλοι

μια ιστορία με φόντο τα μικρά βιβλιοπωλεία Έστριψε από τη γωνιά του δρόμου. Για μια στιγμή έχασε την ισορροπία του και βρέθηκε μεμιάς στο πλακόστρωτο. Σηκώθηκε αμέσως, πίσω του οι φωνές δυνάμωναν επικίνδυνα. Αν έχανε λίγο χρόνο ακόμη, όλα θα τέλειωναν. Θα τον έπιαναν και ξανά θα πλήρωνε ακριβά και μόνο το γεγονός πως υπάρχει. […]

Η σκουριά μας

ο νυκτίλοχος της ελληνικής ποίησης, Γιάννης Βαρβέρης   Χάθηκα και δεν είχα ιδέα πού βρισκόμουν. Μόνο κάτι χαμηλά σπιτάκια, εδώ και εκεί οι φιγούρες μες στο σύθαμπο, ανεξιχνίαστες και κομμάτι απροσδιόριστες. Περαστικός δεν υπήρχε για να ρωτήσω και έτσι τράβηξα κατά τ’αχνό το φως. Έφθασα απ’έξω και διάβασα την επιγραφή. “Μορφεύς”, λαϊκό κέντρο, ζωντανή ορχήστρα. […]

Απόστολος Θηβαίος | Με την παλιά ισοτιμία

Διήγημα της μιας δραχμής Απ έδώ παρακαλώ, οι έχοντες μια κάποια επιφάνεια, απ’εδώ παρακαλώ. Εμπρός πήγαινε ο άγγελος κουτσαίνοντας με μια σκοροφαγωμένη φτερούγα. Από την καλοσύνη.  Οι άλλοι τον πήρανε στο κατόπιν, κάπως σκεπτικοί και διστακτικοί. Πλάι τους ποταμάκια και όμορφα, ξύλινα σπιτάκια με μαρμάρινα περίπτερα και έναν γαλάζιο, – σκέτη μονοχρωμία – ουρανό. Θα […]

Por la gloria

Απουσίες και θαύματα, πόνος και δόξα Τι λέτε, να μιλήσουμε σήμερα για τα φιλμ της ζωής μας. Με την αφέλεια εκείνου που δεν μπορεί παρά να είναι υποκειμενικός εμπρός στις ταινίες και τα κορίτσια που αγάπησε. Να μιλήσουμε δίχως επιχειρήματα, για εκείνο που μας αρέσει, για μια ατάκα, για κάποιον χαρακτήρα που μας συγκίνησε περισσότερο […]

Απόστολος Θηβαίος | Διανυκτερεύει

Και αξίζει να κάνεις όλο τον δρόμο, αξίζει να χαθείς, να κλάψεις από τρυφερότητα και ευγνωμοσύνη Μια ιστορία για την ποίηση, ένα νοσοκομείο για ποιητές που δοκιμάστηκαν, και ακόμη το κάνουν. Να βρουν λέει το στίχο, τον κατάλληλο, να συμπληρώσουν λέει ένα από τα μισοτελειωμένα σχεδιάσματα ενός μεγάλου που αισθάνθηκε το τραύμα αυτού του κόσμου. […]

Η επίμονη άρνηση του Μπο

Ιστορίες από την πόλη. Με μια κιθάρα. Το πρωί που κατηφόριζε την ένατη οδό, έναν δρόμο τόσο πλούσιο σε φτώχεια, ένιωσε βαριά την καρδιά του. Ο Λίο από τ’απέναντι πεζοδρόμιο, σχεδόν μια ζωή οδοκαθαριστής, σαν συνεργείο μετά τη νύχτα, του φώναξε “καλημέρα Μπο”. Όμως εκείνος συνέχισε τον δρόμο του και όταν ο Λίο τον πλησίασε […]

Απόστολος Θηβαίος | Το Μοσκούδι

Εις τα στερνά του Στέφανου Σίφαντου, εκτυλισσόμενα τα κάτωθι γεγονότα Έτσι είναι, το βέβαιον και το άωρον του θανάτου.  Και αφού είπε αυτά, διέταξε να του φέρουν τρία κεριά και μια πιατέλα και τα σύνεργα της Θείας Κοινωνίας. Ως απόψε είναι πρόσθεσε σταματώντας ξαφνικά το νευρικό του βηματισμό. Η πόρτα της εισόδου ήταν ανοικτή, μερικοί […]

Αντίο Καίσαρ

Καίσαρ Βαγιέχο δυο λόγια για τον Περουβιανό ποιητή. Μια αφορμή το ποίημα του, “Καλοκαίρι” Θαρρώ πως το καλοκαίρι σημαίνει την μικρή, ταπεινή του πατρίδα κάπου ανάμεσα στις σκαρφαλωμένες επαρχίες του Περού. Ίσως να ‘ναι αυτή που αποχαιρετά σε κάποιο από τα ποιήματά του, εκείνα που γράφτηκαν μεταξύ Παρισιού και Μαδρίτης, καρποί ενός σπάνιου ταλέντου και […]