Θωμάς Συμεωνίδης | Μυθιστόρημα

  11. Θυμάται που εκείνη κούτσαινε και μετά είχε σταθεί και ήταν σαν να έβγαινε μέσα από το ανοιξιάτικο τοπίο. ΑΥΤΟΣ την κοιτούσε και εκείνη με δυσκολία κατηφόριζε το μονοπάτι μέσα στην πλαγιά. Κούτσαινε και στεκόταν κάθε λίγο, έλεγε, Το πόδι μου πονάει, και μετά έλεγε κάτι άλλο. Καιρός που είχε περάσει. Φορούσε χρώματα της […]

Πιερ Πάολο Παζολίνι | Πορνό-Τεό-Κολοσσάλ

Ρώμη, 24 Σεπτεμβρίου 1975   Αγαπημένε μου Εντουάρντο, Ορίστε επιτέλους σε γραπτή μορφή η ταινία για την οποία εδώ και χρόνια σου μιλώ. Στην ουσία υπάρχουν τα πάντα. Λείπουν οι διάλογοι –ακόμη προσωρινοί- γιατί υπολογίζω στην συμβολή σου, ακόμη ίσως και υπό μορφή αυτοσχεδιασμού όσο θα τη γυρίζουμε. Τον Επιφάνιο τον εμπιστεύομαι εξ ολοκλήρου σ’ […]

Γιώργος Κούβας | Καρμπόν

Διαμέρισμα καρμπόν Οἱ ἐνδιαφερόμενοι ἀνάδοχοι τοῦ Μπίγκλ ἦταν ἀνέλπιστα πολλοί. Τό διαμέρισμα τοῦ Μάριου γέμισε ἀπό νωρίς τό πρωί τοῦ Σαββάτου μέ διαλόγους περί υἱοθεσίας, ὑποσχέσεις ἀφοσίωσης καί διαβεβαιώσεις περί ὑπεθυνότητας. Ἡ ἀτμόσφαιρα θύμιζε συνάντηση συγγενῶν σέ μαιευτήριο. Ὁ καθένας εἶχε τή δική του ζωοφιλική περιπέτεια νά διηγηθεῖ. Κάποιοι μάλιστα εἶχαν φέρει μαζί καί τά […]

Μάριος Ποντίκας | Κουταμάρες (Και μία εξυπνάδα)

  Οι αστυνομικοί των Ειδικών Δυνάμεων στέκονταν απέναντί μας αρματωμένοι και ακίνητοι, σαν πύργοι σιδερόφρακτοι, φυτεμένοι στην άσφαλτο. Εμείς φωνάζαμε «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι» φωνάζαμε και «προδότες – πολιτικοί – θα μπείτε – φυλακή» φωνάζαμε «ουουουου», ώσπου εμφανίστηκαν οι πρώτοι πολιτικοί, περιστοιχισμένοι από τους μπράβους τους. Ανάμεσά τους αναγνωρίσαμε κάποιους δημοσιογράφους. Ξεσπάσαμε. Ό,τι χυδαιότερο σκεφτόταν κάποιος το φώναζε, […]

Αργύρης Χιόνης | Όντα και μη όντα

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ-ΟΔΟΝΤΟΓΛΥΦΙΔΕΣ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ-ΟΔΟΝΤΟΓΛΥΦΙΔΕΣ εἶναι κάτι ἐλάχιστα πουλιά πού ζοῦν σέ τροπικές περιοχές κι ἔχουν μεγάλη ἀδυναμία στούς κροκόδειλους. Εἶναι τόση ἡ ἀγάπη πού τρέφουν γι’ ἀυτά τά ἀπαίσια ἑρπετά, ὥστε παίρνουν στά σοβαρά τά κροκοδείλια δάκρυά τους καί, καθισμένα πάνω στίς τεράστιες κεφαλές τους, πασχίζουν, μέ φτερακίσματα καί τιτιβίσματα γλυκά, νά τούς παρηγορήσουν. Τά […]

Κώστας Θερμογιάννης | Ελένη

Τα παραμύθια ήταν και παραμένουν το πιο τρυφερό, το πιο αγνό λογοτεχνικό είδος. Και αυτά που απευθύνονται σε παιδιά και εκείνα – όπως η Ελένη –  που απευθύνονται σε ενήλικες. Εξετάζοντας ένα παραμύθι από την πλευρά του δημιουργού διαπιστώνουμε [σε πρώτη ανάγνωση] ότι αποτελεί ένα γράμμα του ανήλικου συγγραφέα στον ενήλικα εαυτό του. Ένα σήμα […]

Ζοζέφ Αντράς | Ακόμα κι αν απομείνει μονάχα ένας σκύλος

Απόσπασμα από τις σελίδες 31,32. Ξαναθυμάμαι τους πρώτους συναγερμούς –ήταν χτες, ήταν αύριο- τα τηλεγραφεία, Σεντάν, Σεντάν, τις βολές της Αεράμυνας που ξεχορτάριαζαν τον ουρανό και τα καρβουνιασμένα υπόστεγα, κλειστά γκισέ και βαλίτζες γεμισμένες με τρεμάμενο χέρι ενώ οι άνθρωποι δεν συγκρατούν τίποτα, να είστε σίγουροι: τα τινάζουν, μετά τους θάβουν και αυτό το λένε […]

Τζούλια Γκανάσου | Γονυπετείς

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Υπέρ Πίστεως [Απόσπασμα από τις σελίδες, 51,52.]     Ο δρόμος προς Εκείνη δεν είναι βατός, ούτε απομένει λίγη απόσταση. Ο κόσμος που ακολουθεί το μονοπάτι είναι πάρα πολύς και ο τάπητας δεν είναι βελούδινος. Στα αυτιά μου φτάνουν λυγμοί, αγκομαχητά και γέλια σχεδόν νευρικά, κουβέντες που δεν ξεχωρίζω. Δεν είναι απλό. Τα […]

Διονύσης Μαρίνος | Όπως και αν έρθει αυτό το βράδυ

Απόσπασμα από το διήγημα «Μαύρα νερά». Σελίδες 143,144. Κύριε Μίλτο, Σας γράφω ξανά για το θέμα που έχει προκύψει με το διαμέρισμα της οδού Μηθύμνης. Δεν ξέρω αν θυμάστε, αλλά δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σας έστειλα εκείνο το πρώτο γράμμα. Επίσης, δεν γνωρίζω αν το λάβατε. Η  κυρία του […]

Αντρέϊ Μπιέλυ | Πετρούπολη

  [ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ] Ο ΚΑΛΟΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ   Όμως η Σοφία Πετρόβνα δεν άντεξε τόση ελευθερία: είχε, βλέπεις, ένα τόσο μικρό, μικροσκοπικό μετωπάκι˙ μαζί με το μικροσκοπικό μετωπάκι μέσα της κρύβονταν βαθύτατα συναισθήματα: διότι ήταν κυρία˙ και δεν επιτρέπεται να ξυπνάς το χάος μέσα στις κυρίες: στο χάος αυτό οι κυρίες κρύβουν κάθε λογής σκληρότητες, […]