Όρσα Δρετάκη | Το γιασεμί της ερήμου

Άλλαξα πολλά βλέμματα πριν σε βρω. Γιασεμί της ερήμου. Κι ήταν όλα, λες, που έβγαιναν μέσα από την ομίχλη. Μακρινών λιμανιών, που δε νοστάλγησα από τότε. Καΐκι σε θύελλα, ο νους. Ψάχνει απάγκιο. Μέσα στις μορφές του Μορφέα. Που έρχονται και φεύγουν, καθώς το φως. Κάθε λιόγερμα. Κι είναι το σκοτάδι, μελάνι, με μια στάλα […]

Χρήστος Μαγκλάσης | Η καλή νεράιδα

Κοιτάζει ξανά και ξανά το ηλεκτρονικό ρολόι κι η ώρα μοιάζει κολλημένη. Έξω είναι μέρα φωτεινή, νωρίς το απόγευμα. Ακόμη ο ήλιος είναι κυρίαρχος, χωρίς καμιά σκιά να επιβουλεύεται την πρωτοκαθεδρία του, κάνει ένα υπόκωφο λογοπαίγνιο με τον άλλο του εαυτό. Ο άλλος του εαυτός… Απολύτως υποταγμένος στον Ήλιο. Όσο διαφεντεύει εκείνος, ο άλλος είναι […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Η Φραγκούλα

Σου έχω πει για τη Φραγκούλα; Το ’80-81, λοιπόν, που συνεχώς πηγαινοερχόμασταν -όχι τουριστικά- με τη Σάντρα στη Χίο, και μέναμε στο άλλοτε υπέροχο σπίτι τους, που είχε όμως πια απαλλοτριωθεί, για να γίνει το αεροδρόμιο, και είχε μάλιστα, κυριολεκτικά, κοπεί στη μέση (!) για να περάσει από ‘κει η «Λεωφόρος Ιωάννου Χρήστου» (!!), βρεθήκαμε […]

Όρσα Δρετάκη | Των παλιών ερώντων η σκουριά

Άγριο νέφελο, άγρια τραγουδάς. Του Αρχάγγελου το νανούρισμα. Και ‘γω, στρίβω ένα σύμπαν και χάνομαι στο καπνό του. Και η σιωπή, μέλισσα, που τρυγά θυμάρι στα γκρέμνα του νου μου. Μαύρος κύκνος γύρω από το βλέμμα σου. Με ανοιγμένες, ολόγιομες από το λυκόφως, τις σκοτεινές φτερούγες του. Χέρι απλωμένο, ως ικέτιδα ιέρεια, της σκέψη το […]

Όρσα Δρετάκη | Εκηβόλος αθιβολή

Ομίχλη. Πάλλεται. Ως η περί πολλά τυρβάζουσα νύχτα. Ως ο περί πολλά τυρβάζων νους. Μακρινό βλέμμα. Στις εσχατιές των καιρών και των χρόνων. Και ένας ουρανός- μελάνι, γράφει. Ότι ειπώθηκε. Και ότι δεν ειπώθηκε. Δούρειος ίππος ο καπνός, τσιγάρου που σιγοκαίει. Όπως η μεταμφιεσμένη μουσική του περιβάλλοντος χώρου. Ήχοι σιωπηλοί. Νομίζεις πως ξεμακραίνουν. Γιατί ξεμακραίνεις […]

Όρσα Δρετάκη | Το κλεμμένο φως

Κι η νύχτα, σβησμένη γόπα. Κι ο άνεμος, μια ακροβατούσα σιωπή. Κι ύστερα κατασκήνωσες στο κάστρο. Περίεργα ζεστό είναι το κάστρο. Θα ‘λεγες πως, οι τόσες απουσίες, έγιναν αστροκέντητη κουβέρτα. Νιώθεις την ενθαλπία της. Και το φθινόπωρο που έρχεται, κονιάκ ξεχασμένο σε δρύινο λεπτοσκαλισμένο νου. Θαρρείς πως είσαι λαθρεπιβάτης του χρόνου. Των καιρών. Και των […]

Χρήστος Μαγκλάσης | Τελευταία ευκαιρία

Κάποτε ο Φαίδων είχε ενδώσει στην φορτικότητα μιας τσιγγάνας χειρομάντισσας κι είχε απλώσει το χέρι του. Του είχε πει κάμποσα, που τα είχε ακούσει αδιάφορα. Μόνο του είχε μείνει μια φράση… «Πριν πεθάνεις θα ‘χεις μια ευκαιρία να μάθεις, αλλά δεν θα μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις». Περπατούσε ο Φαίδωνας, περισσότερο από συνήθεια, κι άλλαζε συχνά […]

Χρήστος Μαγκλάσης | Αργονωρίς

   Η κοπέλα έχει προσεγγίσει πρώτη, με αέρα νεανικό, τον ξερακιανό πενηντάρη.   –  Μόνος;   Ελαφρύ κατέβασμα στα ματοτσίνορα εκείνος…Τα χείλη κλειστά και σφαλισμένα.   –  Από τύχη ή από άποψη;.   Οι ερωτήσεις ξεσπούσαν σαν κύμα στην μπουκαπόρτα.   Ο χαμηλός φωτισμός στο απόμερο μπαράκι του Σίμου, λες και πασχίζει να κρύψει την […]

Απόστολος Θηβαίος | Bellissima

  Οι καλύτερες ιστορίες γεννιούνται απ’ το τίποτε. Κρατιούνται απ’ τα χείλη του καιρού, αλητεύουν σε πλατείες και παρέες, αλλάζουν και γερνούν, αποκτούν χιλιάδες σημασίες. Λίγο πριν το τέλος καταχωρούνται στο μεγάλο βιβλίο των μύθων και έτσι αργά κάποτε σβήνουν αφήνοντας σκόρπια απομεινάρια. Ένα όνομα που τίποτε δεν σημαίνει, σπάνιες αποχρώσεις για πάντα ακατόρθωτες. Είναι, […]

Όρσα Δρετάκη | Το βλέμμα του αγριμιού

…ΟΡΝΙΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΤΕ το πτώμα του Έρωντα. Γιατί θα γίνει φως, γιατί θα γίνει αρχέγονο σκοτάδι. Γιατί θα γίνει έκρηξη ενός κοιμισμένου Πάνα. Και θα ξυπνήσει όλα τα κρυμμένα σύμπαντα στον Άδη των αισθήσεων και των βλεμμάτων. Γιατί θα σκουπίσει το δάκρυ των οριζόντων στο πρώτο φως που γεννιέται από το βλέμμα του αγριμιού. […]