Απόστολος Θηβαίος | Ο Περιπλανώμενος

Δράμα δίχως σώμα, μ’ ένα ποίημα και φωνή Για το ποίημα, και τη μικρή μετόπη, για το τίποτε που αντέχει και όσα φυλάξαμε                                                                                               (Μες στο σκοτάδι ακούγεται μια φωνή ανδρική. Διαβάζει ένα ποίημα ή καλύτερα τρέφεται απ’ αυτό και πληγώνεται. Με φωνή δυνατή.) Αν υποθέσουμε πως όλες οι νίκες μου είναι παιδιά που δεν […]

Γρηγόρης – Γ. Γαϊτανάρος | Ο όρκος

Ήταν συννεφιασμένη μέρα. Έκανε αποπνικτική ζέστη κι έβρεχε σκόνη. Αφρικανική σκόνη στην Ελλάδα, τα καλά της παγκοσμιοποίησης βλέπεις. Έριξε τρεις γεμάτες κουταλιές καφέ στο μπρίκι, λίγο νερό και περίμενε τη φωτιά να κάνει τη δουλειά της. Κοίταξε την πόλη από ψηλά. Ήταν ωραία σ’ εκείνο το δώμα. Μην φανταστείς πολυτέλειες. Ένα κρεβάτι, ένα γραφείο, μια […]

Απόστολος Θηβαίος | Οι βασικές τέχνες

Η τέχνη της στιχουργικής Φόρεσε όλες τις γραμμές του κόσμου και σαν σπασμός ξεχύθηκε στ΄αστέρια. Εμείς νιώσαμε πως τρέμουν τα φύλλα, πως μπορεί από στιγμή σε στιγμή να φθάσει η άνοιξη και σωπάσαμε. Με απλά λόγια, κυλήσανε οι εποχές η μια μετά την άλλη, στο πρόσωπό σου αναγνώρισα όλους τους νόμους των αθροισμάτων, είδα ρομφαίες […]

Απόστολος Θηβαίος | Τσάρλι 1

Ως τη μοναξιά   Στίγμα λευκότατο Θα πρέπει να υπάρχει τρόπος. Ένα ασφαλές κανάλι επικοινωνίας, μια απείραχτη συχνότητα. Ο ταγματάρχης Τομ προσπαθεί αδιάκοπα. Τσάρλι 1, ασταμάτητα μέχρι να ματώσει η φωνή του μες στην μεγάλη και απέραντη μοναξιά. Τσάρλι 1, με λαμβάνει κανείς, στην πιο απελπισμένη του στιγμή ο ταγματάρχης Τομ αφήνει τον ασύρματο, πάει […]

Όρσα Δρετάκη | Το γιασεμί της ερήμου

Άλλαξα πολλά βλέμματα πριν σε βρω. Γιασεμί της ερήμου. Κι ήταν όλα, λες, που έβγαιναν μέσα από την ομίχλη. Μακρινών λιμανιών, που δε νοστάλγησα από τότε. Καΐκι σε θύελλα, ο νους. Ψάχνει απάγκιο. Μέσα στις μορφές του Μορφέα. Που έρχονται και φεύγουν, καθώς το φως. Κάθε λιόγερμα. Κι είναι το σκοτάδι, μελάνι, με μια στάλα […]

Χρήστος Μαγκλάσης | Η καλή νεράιδα

Κοιτάζει ξανά και ξανά το ηλεκτρονικό ρολόι κι η ώρα μοιάζει κολλημένη. Έξω είναι μέρα φωτεινή, νωρίς το απόγευμα. Ακόμη ο ήλιος είναι κυρίαρχος, χωρίς καμιά σκιά να επιβουλεύεται την πρωτοκαθεδρία του, κάνει ένα υπόκωφο λογοπαίγνιο με τον άλλο του εαυτό. Ο άλλος του εαυτός… Απολύτως υποταγμένος στον Ήλιο. Όσο διαφεντεύει εκείνος, ο άλλος είναι […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Η Φραγκούλα

Σου έχω πει για τη Φραγκούλα; Το ’80-81, λοιπόν, που συνεχώς πηγαινοερχόμασταν -όχι τουριστικά- με τη Σάντρα στη Χίο, και μέναμε στο άλλοτε υπέροχο σπίτι τους, που είχε όμως πια απαλλοτριωθεί, για να γίνει το αεροδρόμιο, και είχε μάλιστα, κυριολεκτικά, κοπεί στη μέση (!) για να περάσει από ‘κει η «Λεωφόρος Ιωάννου Χρήστου» (!!), βρεθήκαμε […]

Όρσα Δρετάκη | Των παλιών ερώντων η σκουριά

Άγριο νέφελο, άγρια τραγουδάς. Του Αρχάγγελου το νανούρισμα. Και ‘γω, στρίβω ένα σύμπαν και χάνομαι στο καπνό του. Και η σιωπή, μέλισσα, που τρυγά θυμάρι στα γκρέμνα του νου μου. Μαύρος κύκνος γύρω από το βλέμμα σου. Με ανοιγμένες, ολόγιομες από το λυκόφως, τις σκοτεινές φτερούγες του. Χέρι απλωμένο, ως ικέτιδα ιέρεια, της σκέψη το […]

Όρσα Δρετάκη | Εκηβόλος αθιβολή

Ομίχλη. Πάλλεται. Ως η περί πολλά τυρβάζουσα νύχτα. Ως ο περί πολλά τυρβάζων νους. Μακρινό βλέμμα. Στις εσχατιές των καιρών και των χρόνων. Και ένας ουρανός- μελάνι, γράφει. Ότι ειπώθηκε. Και ότι δεν ειπώθηκε. Δούρειος ίππος ο καπνός, τσιγάρου που σιγοκαίει. Όπως η μεταμφιεσμένη μουσική του περιβάλλοντος χώρου. Ήχοι σιωπηλοί. Νομίζεις πως ξεμακραίνουν. Γιατί ξεμακραίνεις […]

Όρσα Δρετάκη | Το κλεμμένο φως

Κι η νύχτα, σβησμένη γόπα. Κι ο άνεμος, μια ακροβατούσα σιωπή. Κι ύστερα κατασκήνωσες στο κάστρο. Περίεργα ζεστό είναι το κάστρο. Θα ‘λεγες πως, οι τόσες απουσίες, έγιναν αστροκέντητη κουβέρτα. Νιώθεις την ενθαλπία της. Και το φθινόπωρο που έρχεται, κονιάκ ξεχασμένο σε δρύινο λεπτοσκαλισμένο νου. Θαρρείς πως είσαι λαθρεπιβάτης του χρόνου. Των καιρών. Και των […]