Αναστάσης Πισσούριος | Ο βάτραχος της βροχής της ερήμου 


Χωρίς δέντρα, με κομμένα πόδια και με γυρισμένη πλάτη στη θάλασσα αποφάσισα να σας κάνω τη χάρη να ομολογήσω την αλήθεια. Παίρνω λοιπόν φόρα από κρυμμένες σπηλιές με κλειδωμένα έγγραφα και σας τα πετάω στην άκρη του κόσμου. Στη νυχτερινή μου γύρα πεθύμησα ήδη το λαγούμι μου σκαμμένο βαθιά – ακόμα δεν είχα ξεκινήσει. Είμαι […]

Αναστάσης Πισσούριος | Η ιστορία του κόσμου

Φοράει κάθε πρωί τα καλά του ρούχα. Ξυρισμένος από το προηγούμενο βράδυ κάθεται ήρεμος στο τραπέζι της κουζίνας. Άδειο το τραπέζι. Στο αριστερό του χέρι κρατάει ένα ποτήρι με νερό. Δεν ανησυχεί καθόλου σήμερα. Όλα φαίνονται να βρίσκονται υπό τον έλεγχό του, απόλυτα. Χωρίς κανένα δισταγμό συνεχίζει να γράφει την ιστορία του κόσμου. Κάθε τόσο […]

Μάιρα Λάττα | Η χιονοθύελλα που κράτησε μέρες

Ήταν στο Άαχεν της Γερμανίας που ο πατέρας μου και ο αδερφός του ο Τάκης ψήθηκαν και ανδρώθηκαν. Ο ένας λαντζέρης ο άλλος εργάτης στα νήματα. Ο ένας σερβιτόρος ο άλλος οικοδομή. Αφού κατάφεραν να επιβιώσουν τα πρώτα πέτρινα χρόνια, ανασκουμπώθηκαν και έκαναν ότι όλοι οι ξύπνιοι Έλληνες της διασποράς. Άνοιξαν ελληνικό εστιατόριο και κονόμησαν. […]

Χαράλαμπος Κόκκινος | Το δώρο της

Τι άλλο μπορούσε να περιμένει; Ίσως δεν είχε καταλάβει. Απέφευγε την πραγματικότητα που είχε συμβεί, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια συνειδητοποίησης της κρισιμότητας ολόκληρης αυτής της πορείας που τον είχε φέρει σε ένα τέλος, μόνο, και, αλίμονο, στα σίγουρα χαμένο. Κανονικά θα έπρεπε να είναι απελπισμένος. Τουλάχιστον, μια μικρή, έστω προσποιητή ανησυχία, για τη συνέχεια ήταν, […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Ο πάτερ Παΐσιος

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ Ο πάτερ Παΐσιος   Σχέδιο Σάντρα Χρήστου       Χρόνια πολλά καλόγερος, οδηγός πνευματικός ανθρώπων πολλών, μορφή μεγάλη, άνθρωπος άγιος· κάποιο όμορφο ανοιξιάτικο δειλινό, μπαίνοντας μόνος στην εκκλησία τής Μονής, βλέπει στον σταυρό τού τέμπλου τον Ιησού γυμνό και σταυρωμένο. Ολόγυμνο· όπως πράγματι ήτανε, διότι η σεμνοτυφία των αιώνων είναι λιγότερο ισχυρή από […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Το φασόλι

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ  Το φασόλι …Χιλιοειπωμένες ματαιότητες:  Ποιος έχει τι, και πού τα βρίσκει, και ποιος είναι φίλος με ποιόν, και πούθε κρατά η σκούφια του, και πόσες γενιές βαστάει το τάδε τζάκι, και αν η Ανάστασις είναι εντός ή εκτός μας, και αν ο Έρως είν’ έτσι ή αν είναι αλλιώς…  Ή ίδια φάρσα και […]

Αναστάσης Πισσούριος | Η Ασφάλεια 


… και σκοτώνεται. Κουνάει λίγο το σβέρκο και ανοίγει τα μάτια. Αγγίζει το κεφάλι του και βλέπει αίμα στα χέρια. Βγαίνει με βιαστικές κινήσεις από το δάσος της πόλης. Αρχίζει να τρέχει πάνω στο ποδηλατόδρομο που βρίσκει μπροστά του ενοχλώντας τους ποδηλάτες. Γυρίζει το κεφάλι για να δει αν τον παρακολουθεί η Ασφάλεια. Με την […]

Γρηγόρης Γαϊτανάρος | Με τα μπούνια

Έπεφτε το βάρος και καθόταν. Στο κέντρο του στήθους. Στο τύμπανο της αναπνοής. Κι αντί το τύμπανο να παίζει ρυθμικά, ήρεμα και ρυθμικά, καταλαμβανόταν από μια άρρυθμη αγωνία. Που κάνει τα χέρια να τρέμουν, τη μέση να ζορίζεται και τον σβέρκο να μαγκώνει. Που μαλλιάζει τη γλώσσα και φουσκώνει τους αδένες στον λαιμό. Έτσι, έπεφτε […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Ἀπὸ λάθος…

Ὅταν ἄνοιξα τὰ βλέφαρα διαπίστωσα ὅτι ἤμουν τυλιγμένος μέσα σὲ πηχτὸ σκοτάδι. Πρέπει νὰ εἶχα βγῆ ἀπὸ βαθὺ ὕπνο ἢ λήθαργο. Τὰ πρῶτα λεπτὰ βρισκόμουν σὲ μία σύγχυση κι ὅσο κι ἂν προσπαθοῦσα νὰ καταλάβω ποὺ βρίσκομαι καὶ τί μου συμβαίνει, συνέχιζα νὰ τὰ ἔχω χαμένα. Ὁ νοῦς μου καὶ κυρίως ἡ μνήμη μου ἦταν […]

Θεοχάρης Παπαδόπουλος | Μια υπέροχη βραδιά

         Είμαι άτολμος. Οι φίλοι μου αποφασίζουν για μένα. Ό,τι θέλει η παρέα. Δεν λέω όχι. Δεν φέρνω αντίρρηση. Με τους φίλους μου δεν έχουμε τα ίδια γούστα. Τα περισσότερα από όσα αποφασίζουν δεν με βρίσκουν σύμφωνο, όμως, κάτι με σταματάει και δεν εκφράζω ποτέ τη διαφωνία μου.         Το […]