Όρσα Δρετάκη | Λύκαινα

Μέσα στα μάτια της λύκαινας,  δύει η κραυγή. Και αυτή σωπαίνει. Είναι η ώρα να βγει για κυνήγι. Αρχηγός είναι της νύχτας. Αρχηγός είναι του δειλινού. Όταν τα πουλιά σωπάσουν, το φως και το σκοτάδι συναντώνται, στο καλπασμό της μέσα στους αστερισμούς. Μοναχική και αξιοπρεπής η σιωπή, την συντροφεύει. Πέρα από την άκρη της ανάσας […]

Χρήστος Μαγκλάσης | Ο Τσεβάς

Ακατάληπτες κουβέντες βγαίνουν απ’ το στόμα του, δίκην ηφαιστείου. Άλλες κοφτερές σαν μαχαίρι, άλλες γάργαρες σαν νεράκι, κι άλλες σπασμένα βράχια. Ηλίου φαεινότερο πως αυτό που λέει το ζει. Μιλάει για κάτι που τον έχει σημαδέψει. »Δεν έπρεπε…» ψελλίζει. Κάθε τρεις και λίγο λέει »δεν έπρεπε…» και μετά λόγια μπερδεμένα σαν ζυμάρι με τον χρόνο. Μουγκρητό, απόγνωση […]

Γρηγόρης – Γ. Γαϊτανάρος | Η τελευταία φορά

Αποφασίσαμε να ‘’κόψουμε’’. Το’ χαμε ξανακάνει στο παρελθόν χωρίς επιτυχία, αλλά εκείνη τη φορά, δεν χωρούσε γυρισμός. Η υγεία μας ήταν σε κακό χάλι. Ντυθήκαμε. Φόρεσα το αγαπημένο μου κολάν δερματίνη, που τόνιζε τις γάμπες μου κι εκείνο το κραγιόν, που ‘’μ’ έφτιαχνε’’. Ο Γιάννης έβαλε τα παπούτσια, το μπουφάν το φλάι, το σκουφάκι του, […]

Όρσα Δρετάκη | Ο ποιητής της σιωπής

 Ένα τόσο δα φως. Ο καπνός βοτάνου μυστικού τρεμοπαίζει. Μέσα στη κρυφή του λάμψη. Και γύρω, το απέραντο σκοτάδι. Η θαλπωρή της σιωπής. Μακρινό ρόδο. Ζεστασιά που χάνεται στη πάχνη. Κάποτε ήταν ένα άγγιγμα. Που τώρα ακροβατεί στην απουσία. Κάποτε ήταν ένα βλέμμα. Που τώρα περιπλανάται σε πελάγη ξένα. Και σε παράταιρες κραυγές. Ανεπιθύμητων σκέψεων. […]

Απόστολος Θηβαίος | Αργεντίνικα οχηματαγωγά

O κύριος Άρτσερ επέστρεψε σήμερα. Τελευταίος σταθμός του ταξιδιού του το Κάιρο. Εμφανίστηκε αναπάντεχα περί την εβδόμη απογευματινή, εμφανώς καταπονημένος. Οι φίλοι τον καλωσόρισαν, έσφιξαν τα χέρια του, κοίταξαν όλο αγωνία να δουν τι απέμεινε από τον παλιό καλό Άρτσερ. Δεν βρήκαν τίποτε. Τώρα γύριζε στην εξοχή για να πεθάνει ήσυχος. Μακριά απ΄αυτόν τον κόσμο […]

Όρσα Δρετάκη | Το τραγούδι του γητευτή

Πάνω από τη τέντα μου, η βροχή σιγοχορεύει. Πάνω από τη τέντα μου η σιωπή σιγοχορεύει. Είναι οι καιροί σκοτεινοί. Μα ένα φως που ξέφυγε από τη καταχνιά τους επανέρχεται επαναστατικά. Και με κεντά. Όπως οι καβαλάρηδες του Αϊ – Γιώργη, κεντούν τ’ άλογα. Στη διαδρομή που σκοτώνει το σκότος. Εκεί που ανατέλλει ποθώντας να […]

Όρσα Δρετάκη | Εξάντας

Τριγύρω παλιοί κόμποι ναυτικοί. Λένε, πως δε λύνονται εύκολα. Για ν’ αντέχουν τις θύελλες σε μακρινά ταξίδια. Χάρτες παλιοί, από σκονισμένες διαδρομές. Και σχοινιά από ανακούφιση. Απ’ αυτά που στηρίζουν τα πανιά όταν αυτά ανοίγουν στους ούριους άνεμους. Μια πυξίδα μεταλλική, που έπαψε να δείχνει τον βορρά εδώ και καιρό. Και που, ανατρεπτικά, λες κι […]

Χάρολντ Πίντερ | Πέρα απ’ αυτό

Δύο άνθρωποι μιλάνε στο κινητό τους.   Τζήν: Πως είσαι; Λαίηκ: Πολύ καλά. Κι εσύ; Είσαι καλά; Τζην: Είμαι τρομερά καλά. Πως τα πας; Λαίηκ: Πραγματικά καλά. Είμαι πραγματικά καλά. Τζην: Χαίρομαι. Λαίηκ: Πέρα απ’ αυτό… ε, ξέρεις… Τζην: Ξέρω. Λαίηκ: Πέρα απ’ αυτό… ε, ξέρεις… Τζην: Ναι, ξέρω. Αλλά πέρα απ’ αυτό..; Λαίκ: Πως […]

Αντώνης Τσόκος | Ο θόρυβος του μαχαιριού

Άγρια μεσάνυχτα. Χτυπούσα κουδούνια, θυροτηλέφωνα, ρόπτρα. Χτυπούσα το κεφάλι μου σε μπαλκονόπορτες και φεγγίτες. Μέχρι την κόλαση έφτασα. Κανείς δεν άνοιξε. Μονάχα ο Θεός κοίταξε απ’ το ματάκι και με διαολόστειλε. Χωρίς ν’ ακούσει τι είχα να του πω. – Χωρίς ν’ ακούσει; Γίνομαι άδικος. Θεός είναι. Ξέρει από πριν τι πρόκειται ν’ ακούσει. Πρέπει […]

Κωνσταντίνος Γαλάνης | Κρίνοι της κρίσης

Οι κρίνοι κρέμονται επικίνδυνα απ’ το βάζο για να σημάνουν την προειδοποίηση του ερχομού Του. Τη στιγμή εκείνη που το νερό απορροφηθεί απ’ τις ρίζες και τα φύλλα μυρίσουν οξυγόνο, κάφτρες τσιγάρων θα σβήσουν απότομα πάνω στη ράχη των ματιών Του. Τ’ αφυδατωμένο τότε από ζωή χέρι θ’ αγγίξει με ρίγος τους στήμονες. Θα πιαστεί […]