Νικόλας Περδικάρης | Τατού

Καταχωνιασμένο στη μνήμη μου ένα σκαρίφημα της παιδικής μου ηλικίας. Παιδική ηλικία δεν υπάρχει, θα έλεγα. Μονάχα μικροί άνθρωποι μέσα στο χρόνο,  ανυπεράσπιστοι. Γι’ αυτό και το δείγμα σχεδίου σαν τατουάζ στην πλάτη μου δεν με αναπαριστά στ’ αλήθεια ως ανήλικο αγόρι. Γλυκό, κοντό, χοντρουλό, με φακίδες στο πρόσωπο. Αντίθετα δείχνει, σ’ όποιον μπορεί να […]

Αικατερίνη Τεμπέλη | Oaxaca

Αχ εσύ, Kerouac με τους δρόμους σου… Εσύ, ο Paco Ignasio, ο Marcos και μερικοί ακόμα. Στοιχειά μου αιώνια, πόσες σπονδές μ’ αγνή τεκίλα; Πλωτίνε, πόσες;    Διάπυρη περνάω στις βουβές σας παραισθήσεις. Καίω κι αφήνω στάχτες. Ξερνώντας δηλητήρια κι αμέτρητες ματαιώσεις. Κλωτσάω χώματα, μαύρους σκορπιούς, δυσεύρετα πεγιότλ και σκουριασμένες λάμες. Γνέφω “παράτα με!” σε […]

Νικόλας Περδικάρης | Ο βατήρας

Δύο μπουκάλες ξέχειλες, ζεστές σα φρατζόλες, θερμαίνονται κάτω από ένα λαμπερό ήλιο. Η κυρία Φλιξ κατάγεται από το Νότο. Δεν έχει φόβο μήπως λιώσει, γι’ αυτό άλλωστε την λένε και πυροφάγο. Φοράει καπέλο ψάθινο, επενδυμένο με δαντέλα και -καθώς την κοιτάζω από τις γρίλιες- μου φαίνεται κοφτή, χοντρή, μ’ έναν απαίσιο τρόπο γλυκιά, ενώ εμφανίζεται […]

Νικόλας Περδικάρης | Μάμα Κάρι

Πέρα από τις κορυφές της επαρχίας Κάπτρι, δοξασμένες αγελάδες σουλατσάρουν στο χωματόδρομο. Από το βάθος, οι σιλουέτες των κάρων αχνοφαίνονται, ροζ, με μια ελαφρά πράσινη απόχρωση, σαν σκουριά ή σαν άλλο αίμα, παράξενο, που βάφει τη μια τους πλευρά. Οι σκλάβοι, στα χωράφια, ξεθεώνονται γυμνοί. Από τα κόκαλά τους ξεπετάγονται, αιχμηροί, οι υπαινιγμοί πως κάποτε […]