Γιώργος Καφετζής | Εν Ειρήνη

– Πώς θα ξεκινούσες μια ιστορία; Αν και είναι σίγουρη πως η ερώτησή του δεν απευθύνεται στην ίδια, την πιάνει εξ απήνης. Σηκώνει ακαριαία το βλέμμα της από το κείμενο ελπίζοντας να αντικρύσει το δικό του, καρτερικό και ατόφιο, όπως τη στιγμή της πρώτης γνωριμίας. Φευ. –Χμ δε ξέρω, μα ενδεχομένως να μην έχει σημασία, […]

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης | Ο φαροφύλακας

  διανοιχθήσονται ὑμῶν οἱ ὀφθαλμοὶ καὶ ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν Γένεσις 3:5    Νοτιοανατολικά τής νήσου Έλενας, πάν’ απ’ τη μακρύτερη παραλία της, σ’ έναν πλάτωμα απλωμένο σ’ όλο το μήκος της, η άκρη τού οποίου υψωνόταν περίπου δέκα μέτρα απ’ την αμμουδιά, ήταν χτισμένο το Λευκάρι, ένα ψαροχώρι με όχι παραπάνω […]

Απόστολος Μαϊκίδης | Το χρέος

Eίχε ανάψει τσιγάρο και χάζευε το νεαρό ζευγάρι που καβγάδιζε στην απέναντι πολυκατοικία. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Βασίλης. Ήθελε να τη δει επειγόντως. Εκείνη δίστασε. Όχι πάλι τα ίδια. Της είπε να μην ανησυχεί. Συναντήθηκαν μετά από λίγο στο άγαλμα του Παύλου Μελά. Της ζήτησε χρήματα. Δύο χιλιάρικα. Εκείνη απόρησε. Της είπε ότι ήταν […]

Μιχάλης Νικολάου | Ξόανα

Σε μια αίθουσα κρύα, γεμάτη γυαλί, χρυσό και καθωσπρεπισμό, τοποθετήθηκαν τα ξόανα, ξυλόγλυπτα αγάλματα αιώνες χωμένα στα έγκατα της γης, να εκτεθούν, να δοξαστούν ˙ μουντά, γεμάτα λάσπη, βρωμιά, χωρίς το πρέπον κάλλος όπως θα άρμοζε στο κύρος, στην ιστορία τους˙ φτιάχτηκαν για την περίσταση, κοσμική, κοσμογονική, κάλπικη, καθαρίστηκαν, βάφτηκαν, ντύθηκαν με πέπλα, μάσκα, μασκαράτα, […]

Δημοσθένης Μιχαλακόπουλος | Της μάνας

 (Ευεργετικός ο σημερινός του περίπατος. Ήδη, αισθάνεται καλύτερα μετά τη χθεσινοβραδυνή του αδιαθεσία. Βηματίζει σταθερά στις αλέες του πάρκου, με τη βοήθεια ενός ξύλινου μπαστουνιού. Το χωμάτινο μονοπάτι μόλις έχει στεγνώσει απ’ τις βροχές των προηγούμενων ημερών. Δεξιά κι αριστερά του δρόμου, η παιδική χαρά, το γκαζόν, το γήπεδο, παραμένουν λασπωμένα. Λίγα παιδιά παίζουν στον […]

Αργύρης Ανδρεαδέλλης | Η γυναίκα που ερωτευτήκαμε

Αφήστε με να συστηθώ στα γρήγορα, γιατί θα πρέπει να έχω τελειώσει την ιστορία μου σε πέντε σελίδες το πολύ. Έτσι με πρόσταξαν. Σε άλλους ίσως φαίνονταν πολλές, εμένα μου μοιάζει απίθανο να προλάβω. Έτσι ήμουν από παιδί, της τελευταίας στιγμής, της απιθανότητας, και στο τέλος τα κατάφερνα – με πληγές στα γόνατα, με γουργούρισμα […]

Απόστολος Μαϊκίδης | Τοπική βαφή

«Αυτά να είναι τα προβλήματα!» Έτσι διέκοψε τη διάρκειας μερικών δευτερολέπτων, συνοδευόμενη από εξονυχιστική εποπτεία του αμαξώματος, σιωπή του ο μάστορας, διαβεβαιώνοντας τον Πέτρο ότι το αυτοκίνητο θα ήταν έτοιμο σε μια ώρα το πολύ και το πίσω αριστερό φτερό θα έδειχνε και πάλι ολοκαίνουργιο, λευκό αλπικό, χάρη σε μια πρωτοποριακή τεχνική τοπικής βαφής. Ο […]

Γιώργος Αραμπατζής | Το παιδάκι και το κακό

Το μικρό αγόρι άνοιξε την πόρτα του άδειου αυτοκινήτου, στον έρημο χωματόδρομο καταμεσής στο δάσος, άπλωσε το πόδι του και σιγά-σιγά, προσέχοντας να μη γλιστρήσει απότομα κάτω, ακούμπησε με την άκρη του ποδιού του το έδαφος και άφησε το βάρος του να πέσει αλλά κόντεψε να χάσει την ισορροπία του και να σωριαστεί κάτω. Τελικά, […]

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος | Η ρόμπα

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ Η ρόμπα  Μέσ’ στ’ άγρια μεσάνυχτα! Ποιος διάολος είναι νυχτιάτικα; Και επιμένει· δέκα φορές χτύπησε το τηλέφωνο, το ’κλεισε και ξαναχτυπάει αμέσως μετά. -Γύρισες; Πήρα πριν λίγο και στο γραφείο και δεν σε βρήκα…’ Πέρασαν κάμποσα δευτερόλεπτα ώσπου να καταλάβω ακριβώς τι άκουγα. Δεν είναι δυνατόν… -Ποιο γραφείο Νίκο μου· νυχτιάτικα;  -Τι…’ Ένας […]

Απόστολος Μαϊκίδης | Η Στάση του Νίκα

Η αναγνώριση του διδακτορικού τίτλου του Ανδρέα Καρτάνη στη θεολογία ως συναφούς με το εργασιακό του αντικείμενο στην Υποδιεύθυνση Περιβάλλοντος του Δήμου Χρυσοκάστρου γέμισε ικανοποίηση τόσο τον ίδιο όσο και την οικογένειά του. Στην τεραστίων διαστάσεων −και για πολλούς απροσδόκητη− αυτή επιτυχία συνετέλεσε οπωσδήποτε και η λαμπρή του ιδέα να τιτλοφορήσει τη διατριβή του «Ο […]