Κώστας Θερμογιάννης | Ελένη

Τα παραμύθια ήταν και παραμένουν το πιο τρυφερό, το πιο αγνό λογοτεχνικό είδος. Και αυτά που απευθύνονται σε παιδιά και εκείνα – όπως η Ελένη –  που απευθύνονται σε ενήλικες. Εξετάζοντας ένα παραμύθι από την πλευρά του δημιουργού διαπιστώνουμε [σε πρώτη ανάγνωση] ότι αποτελεί ένα γράμμα του ανήλικου συγγραφέα στον ενήλικα εαυτό του. Ένα σήμα […]

Ζοζέφ Αντράς | Ακόμα κι αν απομείνει μονάχα ένας σκύλος

Απόσπασμα από τις σελίδες 31,32. Ξαναθυμάμαι τους πρώτους συναγερμούς –ήταν χτες, ήταν αύριο- τα τηλεγραφεία, Σεντάν, Σεντάν, τις βολές της Αεράμυνας που ξεχορτάριαζαν τον ουρανό και τα καρβουνιασμένα υπόστεγα, κλειστά γκισέ και βαλίτζες γεμισμένες με τρεμάμενο χέρι ενώ οι άνθρωποι δεν συγκρατούν τίποτα, να είστε σίγουροι: τα τινάζουν, μετά τους θάβουν και αυτό το λένε […]

Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2017, 8:00 μ.μ. | Θυμόμαστε τη Φρίντα!

Η Φρίντα Λιάππα υπήρξε μια από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες του ελληνικού σινεμά, και μάλιστα στην εποχή που ο χώρος ήταν ανδροκρατούμενος. Η μοναδική Φρίντα έχει πολλούς φίλους, ανθρώπους της τέχνης, της ζωής, ανθρώπους που δεν την γνώρισαν, αλλά την αγάπησαν μέσα από το έργο της. Με την ευκαιρία της επανέκδοσης των διηγημάτων της «Η […]

Μανόλης Αναγνωστάκης | Φοβᾶμαι…

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό». Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου. Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν […]

Παλιά Αθήνα Συναυλία της Χορωδίας του δήμου Αθηναίων

Στο πλαίσιο της διπλής –ιστορικής και εικαστικής– έκθεσης #NeapolisAthina: και τώρα και τότε, το Πρόγραμμα Μουσικής (ΒΜ) του Hellenic American College (HAEC) σε συνεργασία με το Hellenic American University (Nashua, NH, USA) και ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) παρουσιάζουν την συναυλία «Παλιά Αθήνα» της Χορωδίας του δήμου Αθηναίων με καντάδες […]

Σελάνα Γραίκα | Γιατί θηλιά νεκόπη

Θα’ τανε πρώτη του Μαγιού· φως μέσα και όξω, στο άκουσμα θα φτέρων’ η καρδιά, το μέσα θα ανδρώνει· σμίγουν οι γέροι με τους νιούς, σκύβουνε οι ψυχές τους,   φουμάζεται η ανάσα τους που δέντρα ξεριζώνει, στα μαύρα τα μαντήλια τους και στ’ άχρωμά τους χείλια.   Σαν ηλιαχτίδα θ’ άστραφτε σαν ήλιου φως […]

Χριστόφορος Τριάντης | Έργα

Στις πολιτείες πρώτα, έκοψαν τις φτερούγες των χελιδονιών για να λησμονηθεί η αγιοσύνη. Μετά, γκρέμισαν τα παλιά σπίτια για να δολοφονήσουνε τις μνήμες. Κατόπιν, έσβησαν τις πληγές από τα πρόσωπα για να λαθεύει η ομορφιά. Ύστερα, έλιωσαν τα ρόπτρα για να χαθεί ό,τι άγγιξαν τα χέρια (με τρυφερότητα). Τέλος , μασκάρεψαν τον πόνο με διατάξεις  […]

Αντώνης Τσόκος | Βρέχει

Όλα τα κορίτσια βούρτσιζαν τα μαλλιά τους με μονόχρωμες βούρτσες. Μονάχα εκείνη, που το όνομά της δεν μπόρεσα ποτέ να διαβάσω ως το τέλος, βαστούσε στα χέρια μια μεταλλική χτένα. Έσκαβε με τα μάτια το φόρεμά της. Έμπαινε απ’ τις κουμπότρυπες. Έβγαινε απ’ το στρίφωμα. Στριμωχνόταν ν’ αντέξει. Αλλά δεν άντεχε. Κι όσο δεν άντεχε […]