Νίκος Κουβίδης

Μήτε ανθρώπου έρωτας Μήτε του Άδη αίμα Ψυχές που σώμα καρτερούν Σ’αχρονα χέρια ζούνε Μα εγώ γεννιέμαι μοναχή Του κάτω κόσμου πρώτη Αφρός στο κύμα να γενώ Βράχο γυμνό να λούζω Άμμος ξανθή απάτητη Του ορίζοντα φιλί μου Χώμα σε κλώνο Κόκκινο Με της βροχής το αίμα Του ανέμου άγνωρη πνοή Μαύρα φτερά δε θέλω […]

Μάτια μας, ανέπνοα Που κρατάτε μοίρα Μέσα από το άχραντο Δώστε μας τη γη Θα λυγίσει ο χρόνος Σώμα θα αρνηθεί Θα πατήσει στάχτη Για να υψωθεί Κόκκινο μαντήλι Σε φωτιάς πληγή Σίδερο θα γίνει Και θα μοιραστεί Δάκρυ μες στο στόμα Σε λευκό φιλι Θ’ακουμπήσει μύρο Και θα απλωθεί Δεν φορεί σημαία Χώμα δεν […]

Χρυσό στεφάνι σου ‘ταξαν Το βρήκες ματωμένο Κι’εχεις στα μάτια σου σταυρό Με φυλαχτά ντυμένο Αφίλητα τα χείλη σου Άσπρα μαντήλια στέλνουν Μά’ναι η καρδιά σου μάρμαρο Και πίσω σου τα φέρνουν Εγώ δεν ζω στα μάρμαρα Μέσα απ’το χώμα βγαίνω Και μες στο αλμυρό νερό Φόρεμα άσπρο σέρνω Εγώ δεν έχω για καρδιά Λουλούδια […]

Γλυκό χαμόγελο της Γης Πες μας ποιο στόμα  σε καλεί  Βγάζουν με την καρδιά νερό  Για να ποτίζουν τον καημό  Μαναι ενός κεριού κορμί  Που τους κοιτά  και δε μιλεί  Στέκει στου βράχου την σχισμή  Σαν εκκλησιά σε μπλέ νησί  Μιλά στο κύμα τ’αλμυρό  Φιλά τ’αλατι στον αφρό  Και συ και γω χρυσά φτερά  Μ’αυτος […]

Κήρα είναι η ανάσταση Του θανάτου κόρη Και ψυχή στα χείλη της Με φωτιά κρατεί Δίνω την καρδιά μου Σωμα αφανερωτο Χώμα μιας σταγόνας Να γυρίσει νιος Θε’μου είναι κόρης Πρωτο και στερνό φιλί Μιας ευχής το αίμα Σε λευκό κερί Έρεβος ανθίζει Στόμα με φτερά Θωρεί Χαλινάρι σέρνει Με χρυσή κλωστή Κάνει να γυρίσει […]

Σαν είσαι ένας και θεός Σε ουρανό Σε χώμα Μέσα στο Αλφα άυλος Μες στο Ωμέγα σώμα Δείξε μου σύννεφο χρυσό Αίμα να τρέχει με νερό Επανω στο παράπονο Φύτρωσε στεφάνι Βλέμμα που το κοίταξε Μάτια αιμοραγει Ποιος με την ανάσταση Άσπρο σώμα βάζει Ποιος με τους αγέννητους Αίμα καρτερει Σκαλοπάτια ολανθιστα Ο Καημός σας […]

Κάνε βάρκα το κουράγιο κι ένα φυλαχτό σαν πνοή σαν σώμα Άγιο φίλα τ’ αλμυρό νερό Άλικης βροχής Μαυρα φτερα πείτε μου που πάτε ώμους μιας λαβωματιας με κερί κρατάτε Εχω νιο μιλά στο κύμα φέρνει φυλαχτό είναι κόρης άστρου λύχνος Που ‘ταξε στο γυρισμο έχω νιό φιλά το κύμα φέρνει φυλαχτό είναι κόρης άσπρο […]

Φτιάνει στο μάρμαρο κορμί αίμα και πέτρα να κρατεί και με κοχύλι πορφυρό κάνει στο μέτωπο σταυρό δάφνης στεφάνι να φορεί τάμα μ’ ασήμι και κερί τριάντα τρία σ’ αγαπώ Να χει φωνή σαν τον Χριστό Δένει τους ώμους με φτερά τ’ ανέμου μάτια να φιλά και πως το χώμα σαν πατεί κάνει το δάκρυ […]

Στόμα ξεχασμένο δάκρυ μου κρυφό βγάλε περιστέρι πάνω στη Φηγό Θα κυλήσει μήλο Θα βαφτεί χρυσό Αίμα από δάκρυ Θα’χει για καρπό Μάτια αηδόνια Θα το προσκυνούν Θα του δένουν λόγια Και θα το ποθουν Κόρες δύό θα φύγουν Για να το κρατούν Οι επτά Πλειάδες πέντε θα γενούν Μια να λέει πατρίδα η άλλη […]

Αγέννητοι στους αιώνες  στο όγδοο και άπειρο  όσοι φίλησαν με χείλη χρυσά  το σκοτάδι  Ξέφτερε Ήλιε που κοιτάς  και ταύρου πρόσωπο κρατάς  ξέφτερο  σώμα μη  σκορπάς  Άσαρκο δάκρυ που κυλάς  και μάτια κόκκινα φιλάς  άσαρκο αίμα μη γεννάς  Για δείτε χρόνια μια φωτιά  στου Οκτώβρη κόκκινη μηλιά  Για δείτε χείλη σφαλιστά  του Οκτώβρη αφίλητα φιλιά  […]