Συντάκτης: AntonisTsokos

Το έχουμε όλοι μας περί πολλού το Πάσχα των Ελλήνων. Δικαίως άλλωστε· γιατί όχι; Είναι και αυτό -ή μάλλον είναι κατ’ εξοχήν- μια νεοελληνική αποκλειστικότητα, μια εντελώς δική μας πατέντα, όπου δίνεται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία· -ευκαιρία διαρκείας· σε πολλά επεισόδια και μάλιστα με πλήρη τηλεοπτική κάλυψη- να συνυπάρξουν Ανατολή και Δύση. Να συνευρεθούν· ανοιχτά […]

Μέρα τρίτη. Αντί για κελαϊδίσματα, αεροπλανικές βουές ανατριχιάζουν τον τόπο. Στο μπαλκόνι μυρίζει γιασεμί κι αστρόσκονη. Γεμίζουν το ποτήρι λησμονιά Και μεθούν. Μέρα τρίτη. Καθάριοι ουρανοί, τα νέφη δεν φανερώνουν τη μαυρίλα τους. Χαμηλά πετούν οι μηχανές, χαμηλά σκορπούν τα λιθάρια τους. Οι γείτονες απογειτονοποιούνται, οι άνθρωποι απανθρωπίζονται Τα όντα μηδενίζονται και επιστρέφουν στο βασικό […]

Ατενίζουμε το θαμπό φως, τον άγνωστο βυθό, τα λουλούδια στο βάζο μαραμένα να ικετεύουν για λίγο νερό. Ασθμαίνοντας ταξιδεύουμε μέσα στις νύχτες, ο φόβος αποξένωσε τις ανάσες, το χαμόγελο στα μάτια μας. Μεσουρανούν τα συναισθήματα σπίθες στης ψυχής τα άδυτα. Αυτοσχεδιασμοί στον έρωτα, μια στάλα θηλυκότητας αρκεί για να χωρέσει τα αδιέξοδα χρόνων.   Ο […]

14 Απριλίου Μέρα Εικοστή Και τώρα ξημερώνει. Το τηλέφωνο, χτύπησε γύρω στις πέντε το πρωί. Πάνω, έγραφε, ότι η κλήση έγινε από την Ρωσία. Δεν πρόλαβα να το σηκώσω ή το έκλεισαν αμέσως; Σκέφτομαι πολύ τον Mayakovsky, αυτές τις μέρες. Όλα αυτά τα παιδιά που ξυρίζουν τα κεφάλια τους, θα ήθελα να πάω να τους […]

Vertigo / Ακροφοβία Ο μακαρίτης ο πατέρας μου, Ταξίαρχος Πυροβολικού, αεροπόρος, μοτοσυκλετιστής, ελικοπτερίστας, γλεντζές, βιβλιοφάγος, παίκτης/ρέκτης, έπασχε από μιαν αλλόκοτη (γι᾽ αυτόν & για το métier/λειτούργημά του) ασθένεια. Ενώ οδηγούσε ανεμόπτερα, αεροσκάφη, ελικόπτερα, μόλις βρισκόταν σε ένα μπαλκόνι (της μητέρας του & γιαγιάς μου, π.χ.) στον δεύτερο όροφο, και μόλις κοιτούσε από το μπαλκόνι προς […]

Θα πεθάνουμε και δεν θα έχουμε αγγίξει τον ήλιο. Θα ζούμε αιωνίως με φωτογραφίες πανσελήνου. Φέτος το καλοκαίρι νιώθω πως οι πλάκες, οι πέτρες και τα μάρμαρα δεν σταματούν να τσουρουφλάνε ούτε και τα μεσάνυχτα. Εν τω βάθει πυρκαγιές σε σώματα πασαλειμμένα με αντηλιακό και λάδια. Χαδιών υποκατάστατα, μα εσύ δεν είσαι πια εδώ. Πού […]

Κοιτάς το σύννεφο αφηρημένος μήπως και σπάσει η ανία του γραφείου, στο δρόμο τους περαστικούς παρατηρείς. Δε μπορεί, κάποια στιγμή η ώρα θα περάσει… Κάποιες φορές το μάτι ξεκουράζεται πάνω σε κοντές φούστες κοριτσιών. Κι όταν περάσει η ώρα, όταν θα έρθει η πολυπόθητη στιγμή, που σπίτι σου θα φτάσεις, πιότερο από χτες, θα νιώσεις […]

13 Απριλίου  Μέρα Δέκατη Ένατη Άλλη μια μέρα, και το στήθος είναι τοπίο ερημιάς. Τα πουλιά χαράζουν σιωπηλούς κύκλους. Νιώθω σα να κάθομαι πάνω στις κερκίδες του πιο μεγάλου γηπέδου στον κόσμο. Κι αφουγκράζομαι. Αφουγκράζομαι, το βαθύ ποτάμι των ανθρώπων, που ψάχνουν την λέξη. Την λέξη, που μας άφησε η Πυθία, να την μαντεύουμε. Ο […]

Κυριακή των Βαΐων γεννήθηκα. Όχι 12 Απριλίου, προς 13, όπως απόψε, αλλά 10. Ανέκαθεν με γοήτευε η συμμετρία: δέκα τετάρτου εξήντα. Κοντρόλ φρηκ, μια ζωή. Εγελιανός αγυιόπαις. Τσογλάνι της αριστοκρατίας. Ποιητής όχι του βάθρου αλλά του βόθρου. Δραπέτης από τα αμφιθέτρα, θαμώνας στα κακόφημα καπηλεία, προδότης του γραπτού λόγου, επάρατο γκινσμπεργκικό τσογλάνι ήδη από τα […]

12 Απριλίου Μέρα Δέκατη Όγδοη Είναι φορές, που νιώθω σαν τον άνθρωπο που τον καρτερούν να τον υποδεχτούν, και είναι φορές που νιώθω σαν τον Golyadkin, τον ήρωα του Dostoyevsky, στον ‘Διπλό Άνθρωπο’. Εκείνα που δεν μπορώ να εξιστορήσω, είναι περισσότερα από αυτά που εξιστορώ. Για περαιτέρω πληροφορίες σας παραπέμπω στο δωμάτιο των εραστών, στην […]