Χρήστος Παπουτσής | Δύο ποιήματα

[Ονειροπόλος] Γρήγορα κάνοντας ν’ ανέβει στο πλοίο, λύθηκε η βαλίτσα του κι ένα του όνειρο βούτηξε στον βυθό. Με το όνειρο αυτό η θάλασσα, από τότε, έχει μείνει γαλήνια. [Νομίζεις πως πετάς!] Πέφτεις από ψηλά. Αργείς να φτάσεις στο έδαφος, νομίζεις πως πετάς! Είναι που, απλώς, καθυστερεί η συντριβή σου. Από τις ποιητικές συλλογές:  «Μετά […]

Χρήστος Παπουτσής | Το ασυγκίνητο ποτάμι

[Ανώνυμος πόνος]  Έμαθα πια. Κάθε μέρα, κοιτάζω στον καθρέφτη το πρόσωπο μου. Ρυτίδες, ρωγμές, ράγες του πόνου. Τις κοιτάζω. Γνωριζόμαστε πλέον. Μα σήμερα, αυτό το σημάδι με τρομάζει. Δεν το αναγνωρίζω, δεν ξέρω πώς να πονέσω, δεν ξέρω τι όνομα να του δώσω. Πώς με τρομάζει αυτός, ο ανώνυμος πόνος!   [Επέλεξα την άνοιξη] Ο […]