Μαρία Βίτσα Σουλιώτη | Τέλος εποχής

Περασμένες δόξες θυμήθηκες απόψε. Νοστάλγησες τα λουλούδια της Άνοιξης εκεί που τώρα φυτρώνουν οδοφράγματα. Πεθύμησες τα πουλιά της ελπίδας να πετούν ελεύθερα στον ουρανό που άδειασε από όνειρα. Λαχτάρησες τα τραγούδια της ψυχής πίσω από συνθήματα ντυμένα με αδέσποτες νότες. Δάκρυσες για τα παράσημα ανδρείας που τώρα στολίζουν τα κάγκελα των κελιών. Πόνεσες για τα […]

Μαρία Βίτσα Σουλιώτη | Το δάσος των ψυχών

Αντηχούν τα γέλια των Δρυάδων στους καταρράκτες της μνήμης Μπερδεύονται οι αρχαίοι χρησμοί στα βήματα των Σατύρων Κι εμείς κοινωνοί του φόβου  ανάμεσα στα δέντρα διάφανα σώματα γύρω από σκοτεινές μορφές Ανασαίνουμε την αιωνιότητα με μικρές παύσεις θνητότητας Στερημένα φιλιά κρύβουμε στα φύλλα να χορτάσουν πρωινή δροσιά Στα λουλούδια μυρίζουμε  το περίγραμμα μιας αυτόχειρης άνοιξης […]

Μαρία Βίτσα Σουλιώτη | Άνοιξη ψυχής

  Τη  βρήκαμε την Άνοιξη… Στην άκρη ενός παιδικού χαμόγελου. Στο χάραμα μιας νέας ελπίδας. Στις νότες  μιας παλιάς  αγάπης. Στον ώμο που ξεκουράζει  μια πίκρα. Στο χέρι που κρατά μια υπόσχεση. Στο βλέμμα που καθρεφτίζει συγχώρεση. Στον ήλιο οδηγό του ονείρου. Στη ζωή που γεννά προσδοκία. Τη βρήκαμε την Άνοιξη… Μια Άνοιξη ψυχής προσμέναμε […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Χριστός γεννάται

Η μικρή πλατεία κατάφωτη! Λουσμένη στο φως, μέρες τώρα! Πολύχρωμα λαμπάκια πλημμυρίζουν εορταστική διάθεση και γλυκιά θαλπωρή την ατμόσφαιρα. Λίγα μέτρα πιο πέρα, στην είσοδο του σταθμού, μια σκοτεινή φιγούρα καθισμένη σε ένα χαρτόκουτο, παραπαίει, μέρες τώρα. Με τα ίδια βρώμικα ρούχα. Με τα ίδια τρύπια παπούτσια. Με το ταλαιπωρημένο χέρι, απλωμένο ακούραστα. Με τα […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Χωρίς δεσμά

Αδόκιμη ζωή κουβαλάς. Το χθες απαρνιέσαι. Στα χρόνια της υποταγής τα λόγια σε χορταίναν. Τώρα ματώνει η σιωπή της μοναξιάς. Μετέωρος και ασταθής πορεύεσαι χωρίς δεσμά. Ψάχνεις το σκουριασμένο πλέγμα που όριζε το παρελθόν. Αναζητάς τα πέτρινα τείχη που αναρριχούσες το παρόν. Γυρεύεις το σκοτεινό περίγραμμα που ευθυγράμμιζες το μέλλον. Στήριγμα για την αβεβαιότητα που […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Χρόνος ατελής

Όταν το βλέμμα πολιορκεί την ύπαρξη όταν η ανάσα τη φωνή παγιδεύει όταν η αφή μαγνητίζει τα κύτταρα τότε τα όνειρα κρατιούνται χέρι χέρι τότε οι ελπίδες διθυράμβους ψάλλουν τότε η αγάπη υφαίνει τη ζωή τότε ο χρόνος το τέλος απαρνιέται τότε το ταξίδι ξεκινά από την αρχή.   Η Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη γεννήθηκε […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Αναγέννηση

Στις χαλεπές ώρες που ξημέρωσαν στις ζοφερές στιγμές που ήρθαν, υμνούμε την τύχη που μας χάιδεψε, τον φύλακα άγγελο που μας φίλησε. Όταν το απρόβλεπτο έκρυψε τον ήλιο μας, όταν το απροσδόκητο ράγισε το χαμόγελό μας, τότε ατενίσαμε τον ουρανό, τότε τινάξαμε τη σκόνη απ’ την ψυχή. Σπείραμε στο μονοπάτι μας χαρά και ευγνωμοσύνη. Δώσαμε […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Ο καθρέφτης

Κοίταξε τον καθρέφτη επιφυλακτικά. Πίσω από την επιμελημένη εμφάνιση και τις βαθιές ρυτίδες κρυβόταν ένα μικρό κοριτσάκι με λαμπερά μάτια και γλυκό χαμόγελο. Το ίδιο κοριτσάκι που χρόνια πριν έτρεχε ανέμελα, γελούσε αληθινά ,έκλαιγε γοερά. Εκείνο το μικρό παιδί που κοκκίνιζε από ντροπή, που φοβόταν το σκοτάδι, που ονειρευόταν συχνά και τραγουδούσε ξένοιαστα. Μεταμφιεσμένο σε […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Άπολις

Η πόλη σε απαρνήθηκε. Μοιράστηκαν τα κλειδιά της. Πύλες  σφραγισμένες με οδυρμούς και σίδερα. Όνειρα αιχμάλωτα σε κάστρα ψηλά, να μην τα αγγίζουν όσοι πατούν στο χώμα. Μυρίζουν θάνατο οι γειτονιές. Ανάσες χλωμές ψιθυρίζουν πόνο. Προσευχές αμέτρητες από χείλη ματωμένα τρυπούν τη σιωπή. Δαίμονες χορεύουν πλάι σου. Μια χούφτα παρηγοριά γλιστράει από την τρύπια τσέπη. […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Καλοκαίρι

Χαϊδεύω με τα μάτια μου το μπλε της θάλασσας, το γαλάζιο τ’ ουρανού αναπνέω, το πορφυρό του ήλιου ντύνομαι… Ένωση μυσταγωγική με την αρχέγονη λαχτάρα της ζωής. Ας μην τελειώσει αυτή η έκσταση. Τώρα που η ψυχή γεμίζει φως ιλαρό, που ο νους αμέριμνος καλπάζει, τώρα που ο χρόνος ζευγαρώνει με το άπειρο, που οι […]