Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Χωρίς δεσμά

Αδόκιμη ζωή κουβαλάς. Το χθες απαρνιέσαι. Στα χρόνια της υποταγής τα λόγια σε χορταίναν. Τώρα ματώνει η σιωπή της μοναξιάς. Μετέωρος και ασταθής πορεύεσαι χωρίς δεσμά. Ψάχνεις το σκουριασμένο πλέγμα που όριζε το παρελθόν. Αναζητάς τα πέτρινα τείχη που αναρριχούσες το παρόν. Γυρεύεις το σκοτεινό περίγραμμα που ευθυγράμμιζες το μέλλον. Στήριγμα για την αβεβαιότητα που […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Χρόνος ατελής

Όταν το βλέμμα πολιορκεί την ύπαρξη όταν η ανάσα τη φωνή παγιδεύει όταν η αφή μαγνητίζει τα κύτταρα τότε τα όνειρα κρατιούνται χέρι χέρι τότε οι ελπίδες διθυράμβους ψάλλουν τότε η αγάπη υφαίνει τη ζωή τότε ο χρόνος το τέλος απαρνιέται τότε το ταξίδι ξεκινά από την αρχή.   Η Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη γεννήθηκε […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Αναγέννηση

Στις χαλεπές ώρες που ξημέρωσαν στις ζοφερές στιγμές που ήρθαν, υμνούμε την τύχη που μας χάιδεψε, τον φύλακα άγγελο που μας φίλησε. Όταν το απρόβλεπτο έκρυψε τον ήλιο μας, όταν το απροσδόκητο ράγισε το χαμόγελό μας, τότε ατενίσαμε τον ουρανό, τότε τινάξαμε τη σκόνη απ’ την ψυχή. Σπείραμε στο μονοπάτι μας χαρά και ευγνωμοσύνη. Δώσαμε […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Ο καθρέφτης

Κοίταξε τον καθρέφτη επιφυλακτικά. Πίσω από την επιμελημένη εμφάνιση και τις βαθιές ρυτίδες κρυβόταν ένα μικρό κοριτσάκι με λαμπερά μάτια και γλυκό χαμόγελο. Το ίδιο κοριτσάκι που χρόνια πριν έτρεχε ανέμελα, γελούσε αληθινά ,έκλαιγε γοερά. Εκείνο το μικρό παιδί που κοκκίνιζε από ντροπή, που φοβόταν το σκοτάδι, που ονειρευόταν συχνά και τραγουδούσε ξένοιαστα. Μεταμφιεσμένο σε […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Άπολις

Η πόλη σε απαρνήθηκε. Μοιράστηκαν τα κλειδιά της. Πύλες  σφραγισμένες με οδυρμούς και σίδερα. Όνειρα αιχμάλωτα σε κάστρα ψηλά, να μην τα αγγίζουν όσοι πατούν στο χώμα. Μυρίζουν θάνατο οι γειτονιές. Ανάσες χλωμές ψιθυρίζουν πόνο. Προσευχές αμέτρητες από χείλη ματωμένα τρυπούν τη σιωπή. Δαίμονες χορεύουν πλάι σου. Μια χούφτα παρηγοριά γλιστράει από την τρύπια τσέπη. […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Καλοκαίρι

Χαϊδεύω με τα μάτια μου το μπλε της θάλασσας, το γαλάζιο τ’ ουρανού αναπνέω, το πορφυρό του ήλιου ντύνομαι… Ένωση μυσταγωγική με την αρχέγονη λαχτάρα της ζωής. Ας μην τελειώσει αυτή η έκσταση. Τώρα που η ψυχή γεμίζει φως ιλαρό, που ο νους αμέριμνος καλπάζει, τώρα που ο χρόνος ζευγαρώνει με το άπειρο, που οι […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Νύχτα των λυγμών

  Τη νύχτα των λυγμών τρέμουν τα χείλη    στον κήπο της Εδέμ μια καταχνιά    της Λευκοθέας ψάχνουν το μαντήλι    του Ίκαρου γυρεύουν τα φτερά.    Θ’ ακούσεις σιωπηλά να ψιθυρίζουν    αγγέλων ύμνους, λόγια μυστικά    παλιές φωτογραφίες να δακρύζουν    αγκάθινα στεφάνια στα μαλλιά.    Εκείνη την ανάλγητη την ώρα   […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Βάφω

Βάφω άλικο τον ήλιο    να ζεστάνει τη μοναξιά μας. Βάφω γαλάζια τα λόγια    να γαληνέψουν οι έγνοιες μας. Βάφω πράσινα τα όνειρα    να ανθίσουν τριαντάφυλλα. Βάφω λευκή την άβυσσο    να ξεγελάσω το χάος. Βάφω ρόδινες τις στράτες    να βαδίζουμε ανέφελα στο άπειρο.   Η Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη γεννήθηκε και […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Δέντρο

Ερήμωσε πια η Εδέμ. Το δέντρο της αλήθειας πρόδωσε το μυστικό. Ριζωμένο στη μετάνοια αναρριχήθηκε στην προσευχή. Τα κεντημένα άνθη έγιναν πουλιά. Τα φύλλα αγκάθινα στεφάνια. Οι καρποί αγχόνες ενοχής. Τις μέρες κατάρτι επιπλέει στην αιωνιότητα. Τις νύχτες εφιάλτης τιμωρός του ονείρου. Και κάθε άνοιξη σταυρός μετρά ένα ένα τα καρφιά της συγχώρεσης.   Η […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Μονόλογος

Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, λένε. Μα πέρασε κιόλας ένας μήνας… Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Δεν το δέχομαι. Κάθε φορά που ακούω το κουδούνι, ένα γνώριμο σκίρτημα, σαν ηλεκτρική εκκένωση. Μια φευγαλέα προσδοκία ότι ήρθε για να πάμε μαζί σχολείο ή φροντιστήριο. Να μοιραστούμε πάλι το ίδιο θρανίο, να γελάσουμε με το […]