Τζούλια Γκανάσου | Γόνιμες μέρες

Γράφει ο Αντώνης Τσόκος   «Φαντάζομαι τον γιο μου να κοιτάζει το μπιφτέκι του λαίμαργα: φαντασιώνομαι το παχουλό πρόσωπό του να γίνεται ένα με το προγούλι λαχταρώντας την πρώτη μπουκιά. Φαντάζομαι την κόρη μου να κοιτάζει το πάτωμα: φαντασιώνομαι το μακρόστενο προφίλ της να υποκύπτει στη δύναμη που αποτρέπει το προτεταμένο πιγούνι να φλερτάρει με […]

Charles Baudelaire | Το Κρασί του Δολοφόνου

Η γυναίκα μου πέθανε, είμαι λεύτερος! Μπορώ λοιπόν, να πίνω ως την υπερβολή. Όταν γύριζα αδέκαρος, Οι κραυγές της μου ξέσκιζαν την ψυχή! Όσο κι ένας βασιλιάς είμαι ευτυχής. Ο άνεμος είναι καθαρός, θαυμάσιος ο ουρανός… Είχαμε ένα καλοκαίρι όμοιο Όταν κοντά της έγειρα θερμός εραστής! Η φοβερή δίψα που με ξεσκίζει Θα ‘χε ανάγκη […]

Τζούλια Γκανάσου | Γονυπετείς

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Υπέρ Πίστεως [Απόσπασμα από τις σελίδες, 51,52.]     Ο δρόμος προς Εκείνη δεν είναι βατός, ούτε απομένει λίγη απόσταση. Ο κόσμος που ακολουθεί το μονοπάτι είναι πάρα πολύς και ο τάπητας δεν είναι βελούδινος. Στα αυτιά μου φτάνουν λυγμοί, αγκομαχητά και γέλια σχεδόν νευρικά, κουβέντες που δεν ξεχωρίζω. Δεν είναι απλό. Τα […]