Δημήτρης Καρπέτης | Αστικές συμφωνίες…

Οι άγγελοι βολτάρουν χαμένοι στους αστικούς χώρους ξέμπαρκοι, απουσία αγαθών προθέσεων. Φωτογραφίες παλιές μουχλιάζουν. Ο ίσκιος του κορμιού χώνεται στον αέρα, πάνω στα σεντόνια οι ανάσες λιώνουν. Ετοιμόρροποι προχωράμε στη λεωφόρο των νεκρών. Βλέμματα πεινασμένα αρνούνται το απόμακρο ταξίδι προς τη νηφαλιότητα. Οι άγγελοι  εκδικούνται όταν υποθηκεύουμε τη ζωή στο κενό, όταν οι αστικές  συμφωνίες […]

Δημήτρης Καρπέτης | Εκπνέω…

Ο αέρας αυλακώνει τα βράχια. Στον καθρέφτη της ζωής ανασαίνει ένα σώμα μελλοθάνατο. Οι επιθυμίες σαλεύουν σε μια θάλασσα ιδρώτα. Θολώνει ο φόβος τα μάτια, το ρίγος απλώνεται στα σκοτάδια των χρόνων. Μια πλάνη κάλυψε την ξαστεριά. Η νεότητα χορεύει στη μέση του δρόμου, τα σκιαγμένα πρόσωπα μαραίνονται. Βαραίνουν τα όνειρα , η θερινή μελαγχολία […]

Δημήτρης Καρπέτης | Κινούμενη Άμμος

Ξεδιπλώνονται οι μέρες του φόβου. Χαμηλώνουν τα φώτα η υπομονή συνεχίζει το έργο της. Τα αρμυρίκια συνωστίζονται στην άμμο αγωνιούν για το φθινόπωρο που έρχεται. Τα χαμόγελα συσσωρεύονται σε δωμάτια σκοτεινά, ο ήχος της καθημερινής ζωής στραγγίζει τα σώματα. Ανοίγω τα παράθυρα για να δω την άλλη πλευρά του κόσμου. Σκύβω μέσα μου αναβλύζουν οι […]

Δημήτρης Καρπέτης | Στιγμιότυπα

Στις συστάδες των χρόνων κυριαρχούν τα καταθλιπτικά στιγμιότυπα. Φλέβες γεμάτες ζωή σέρνονται, ναυάγια, σε μια θάλασσα θολή. Υποθηκεύσαμε τις μέρες σε μια γαλήνη που σάπισε. Μια βροχή άρχισε να πέφτει, εγκαταλείπω την ανυπόφορη ακινησία μιας εποχής συμβατικής, μιας ματαιότητας που γεννά φόβους και καρδιές δεμένες στα βράχια. Τα πρωινά οι ηδονές ξεφτίζουν. Ο Δημήτρης Καρπέτης […]

Δημήτρης Καρπέτης | Εποχή διωγμών…

Τα ανεπιτήδευτα χαμόγελα ρημάζονται από τις  αγκυλώσεις των σκυφτών προσώπων. Η ορμή της νιότης στριμώχνεται στις απαιτήσεις των κίβδηλων νόμων. Οι νίκες της ανθρωπότητας αποθανατίζονται στα εφηβικά όνειρα. Ποιος τολμά να αντιπαρατεθεί με τις καρδιές των νέων το μεσοκαλόκαιρο; Αφημένες στα αζήτητα οι μικροαστικές προθέσεις μιας ομήγυρης που δηλητηριάζει τον ενεστώτα χρόνο. Ξεχωρίζουν τα καθαρά […]

Δημήτρης Καρπέτης | Η αξιοπρέπεια του μέλλοντος

Ξενυχτώ ανήμπορος, ανασαίνω δύσκολα σε έναν ουρανό φιμωμένο εκτεθειμένο στις παρανομίες των σπάταλων ψυχών. Το σχήμα της ζωής γκριζάρει, μια πλήρης περιστροφή ανανεώνει τον κύκλο της. Απαγορεύονται οι μεταμεσονύχτιες επαφές εκθέτουν την αξιοπρέπεια του μέλλοντος. Για λίγα δευτερόλεπτα έκθαμβος μένω μπροστά σε δυο κορμιά αποκαμωμένα από την εισβολή της ματαιότητας.   Ο Δημήτρης Καρπέτης γεννήθηκε […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δύω…

την προσωρινή συνήθεια του χρόνου κολυμπώ γυμνός, κατεβαίνω στο βυθό απομεινάρια ονείρων αφημένα στο τέλμα του πυθμένα ξεχασμένα. Φυλλορροούν οι κανόνες της ζωής, οι χρησμοί των παθών καθόρισαν το σχήμα της πραγματικότητας. Στην επιφάνεια του χρόνου μια ησυχία απλώνεται, καθώς αναδύομαι το φως χάνεται στα βάθη .  Ανάσα ύστατη  πριν να χωθώ στη δίνη  των […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δηλώνω Παρών…

  Ξημέρωσε δεμένος χειροπόδαρα ακόμα απ’ τη βία των ‘επιφανών”. Ένα κορμί έρμαιο στις εμμονές τους. Μια καρδιά που δεν πρόλαβε να νιώσει τους παλμούς της. Κείτομαι πια καρφωμένος στο σκοτάδι που μας έταξαν, ένα βήμα πριν το χάος. Σιωπηλός πια όπως το ήθελαν να αντικρίζω την καταχνιά των καιρών . Ντυμένος με το θάνατο […]

Δημήτρης Καρπέτης | Προκυμαία…

Καταλαγιάζει η ψυχή αδιαφορώντας για τις εμμονές. Το καρκίνωμα του ρομαντισμού επιμένει, απτή απόδειξη ενός κορμιού που σέρνεται στο τέλος του. Στα στέκια της προκυμαίας υποδύομαι ένα σώμα με συναισθήματα αλλόκοτα, να κυλά στα στήθια η σκιά του ιδρώτα, να χορταίνει με τον οργασμό των κυμάτων… να ομορφαίνει ζώντας την εξαίρεση στους κανόνες.   Ο […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αντικλείδι

Χωρίς φωνή, χωρίς πνοή ο κόσμος στέκεται σ’ ένα παρόν άδειο. Οι θύμισες χαμένες στην ομίχλη. Σώματα απομεινάρια εισπνέουν τις τελευταίες σταγόνες της ζωής. Λόγια κι αναμνήσεις, μας γέμισαν ουλές βαθιές. Ακολουθούμε τον ίσκιο της γυμνής μας ψυχής. Τις νύχτες κουρνιάζουμε στο φως της φαντασίας , δραπετεύουμε απ’ το κελί των αναμνήσεων, κρυφές αναπνοές που […]