Όρσα Δρετάκη | Μυστική ενθαλπία

Και μετά από τη θύελλα, η καθαρότητα του ακαθόριστου. Αυτού που ψυχανεμίζεσαι αλλά είναι άμορφο ακόμα. Αλλά είναι όμορφο ακόμα. Ένας θορυβώδης χαΐνης– άρτος. Που φτιάχνεται κάθε που χαράζει. Κι είναι η μυρωδιά του ζεστού, φρεσκοψημένου άρτου, η δική σου μυστική ενθαλπία. Έχει κάτι το συνωμοτικό το χάραμα. Είσαι εσύ κι εκείνο. Κανένας άλλος. Και […]

Αρετή Γκανίδου: Χαράζει ο άλλος μου εαυτός | Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης

  Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης: «Όταν ανθίζουν στεναγμοί στη σάρκα η γύρη τους αναπλέει όπως ο σολομός Για να γεννήσει στα αυλάκια του εγκεφάλου Και με την άμπωτη και με την παλίρροια το ίδιο φέγγει σε επιτύμβιες μνήμες Αλλά από άλλη όψη» (Αρετή Γκανίδου, ‘Χαράζει ο άλλος μου εαυτός’). Η ποιητική συλλογή της Αρετής Γκανίδου […]

Battle of ideas 2019 The rise of toxic politics: Can we be civil?

Το Hellenic American College (HAEC) και η Ελληνοαμερικανική Ένωση σε συνεργασία με το Academy of Ideas του Λονδίνου παρουσιάζουν την Τρίτη 19 Νοεμβρίου στις 19:30 την, ανοικτή για το κοινό, συζήτηση στα Αγγλικά με τίτλο The rise of toxic politics: can we be civil? (Η άνοδος της τοξικής πολιτικής: Μπορούμε να είμαστε κόσμιοι στον δημόσιο […]

Ανδρέας Δαβουρλής | Επίπονον

Είναι κάτι νύχτες που ακουμπούν με  θλίψη οι στιγμές κοντά στο παράθυρο σιμά στην απόγνωση μια δρασκελιά απ’ το χαμό Θυμάμαι τότες όλες εκείνες τις   άνυδρες στιγμές τα αρμυρά μου βράδια Όλες τις σκέψεις τις μαύρες σκέψεις της σιωπής -στα σκοτεινά υπερώα του νου πήγαν κρύφτηκαν- για μια απόδραση ηρωική έναν τίμιο κι αντάξιο μου […]

Μαρία Τζιαούρη- Χίλμερ | Το χαλαμάντουρον*

Θωρώ το χαλαμάντουρον Τζι΄ ας είν΄ξεθωρκιασμένον. Πόξω* βλαστούν κυκλάμινα, ποτζείνα που μοσκοβολούν. Μέσα τζοιμούνται άδρωποι, πουν΄ έχουν πού να πάσιν*. Τζαι πίσω που το χαλαμάντουρον ζουν γρόνια τωρά οι άλλοι. Που τους επέψαν* μες τα ξένα σπίθκια να μεινίσκουν*. Εν τζαι θέλαν τα πλάσματα να πάσιν. Εν με το ζόρι που τους εστείλαν. Μα επήαν. […]

Απόστολος Θηβαίος | quartZ

Μάτια θολά, σαν λασπωμένη λίμνη  Φ. Γ. Λόρκα     Το ταχυδρομείο της πόλης μου είναι αργό. Πάει να πει, πως για ένα δέμα από το Τενεσί, όρμα αγόρι μου, ψάξε, η Αμερική είναι μια λευκή αρχιτεκτονική, χρειάζονται μερικοί μήνες και ατέλειωτα, χιονισμένα λιβάδια. Ινδιάνες με ολομόναχες καλύβες στην καρδιά του δάσους για να περάσουν […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Τίποτα

Έχουμε πειραχτεί από ένα αλλόκοτο μαύρο σύννεφο ξελογιασμένοι διαγράφουμε με το δείκτη διαδρόμους στον ουρανό δεν έχουμε που να πάμε γι’ αυτό πάμε παντού διυλίζουμε τα νέφη βουτάμε στο κενό πιάνουμε το τίποτα πως θα το κάνουμε κάτι κι είναι το τίποτα ένα κενό γυάλινο μάτι πίσω του φαινόμαστε εμείς πιο καθαρά η ηλιοφάνεια διαβάλλει […]

Γιάννης Μίχας Νεονάκης | Εξαγνισμός

Ποιος απ’ όλους τους Θεούς σας μου ταιριάζει Ποια ύπουλη ευχή σας με μισεί ποιος κατάλληλος θεσμός σας με δαμάζει σε ποιο φινάλε περιμένω μια αρχή. Ποιο θαμμένο μυστικό με συντροφεύει πριν από κάθε τελευταία μου πνοή σε ποιο ρυθμό τα βράδια η τρέλα μου χορεύει και πάντα χάνεται το φως πριν να φανεί. Σε […]

Δώρα | Δύο ποιήματα

[Αναχώρηση] Άδειασε το νερό της θάλασσας στη βάρκα για να πνίξει στους αντικατοπτρισμούς της πρόσωπα γνώριμα, όμοια τώρα με στοιχειά. Ό,τι απέμεινε, ζωή που πάλλεται στον κόλπο της θαλάσσης. Αόρατα κουπιά ίσως να ‘ναι τα σύνορα ζωής – θανάτου. Πώς λοιπόν να εκκινήσει το ταξίδι και για πού; Μια πετονιά που φλεβίζει στα ακροδάχτυλα ψαρεύει […]