Θέτιδα Θαλασσινάκη | Αστείο παραμύθι

Πώς γεννιέται η αγάπη από τη θλίψη και πως τρέφει η στεναχώρια τη χαρά, ποιος πλανήτης αποφάσισε να σβήσει στου δρομάκου την απέναντι σκιά. Πέφτει η νύχτα το σκοτάδι ταξιδεύει της ψυχής σου την απέραντη σιωπή, ποιας ουσίας την απόσταση γυρεύει να μαζέψει λίγη ακόμα υπομονή; Σε ποιαν άκρη σε προστάζουν να λουφάξεις να ξεχάσεις […]

Οράσιο Καστίγιο | Οι γάτοι της Ακρόπολης και άλλα ποιήματα

[Επάνω και κάτω]                                                            Στον Χέλντερλιν Επάνω τίποτα δεν έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια: η Σελήνη πάνω από τη λεύκα, οι κορυφές των σκεπών, το δώμα όπου ο κύριος Σκαρντανέλι ευλαβείται καθημερινώς τους νοικάρηδές του. Κάτω μεγάλωσαν κι απέκτησαν παιδιά, πάνε κι έρχονται για τα κουμάντα τα νέα ή επιστρέφουν όπως τώρα από μια […]

Γιάννης Βαρβέρης | Τις Κυριακές με Τζέιμς Μποντ

Εδώ τις Κυριακές ίδια ταινία «Ο Τζέιμς Μποντ εργάζεται στα ξένα». Στο πρώτο μέρος ο ήρωας κοιτάζει πεταλούδες κι αερόπλανα θυμάται φοράει πολύχρωμα φουστάνια δεν του πολυπάνε μ’ αυτά πετάει ψηλά και μας πυροβολεί γυναίκες κλαίνε από χαρά εκείνος τους φωνάζει τ’ όνομά του «Είμαι ο Μποντ» όταν ανάψει διάλειμμα μοιράζει σοκολάτες στους διαβητικούς μετά […]

Κυριάκος Μουτίδης | Ισαμε…

[Ισαμε… ή Iσταμαι] 16 Eρχονται στιγμες που οι νεκροι σου Ειναι οι πιο ζωντανοι σου Φτωχοι σαταναδες που δωσαν στην αξιοπρεπεια νοημα Που οσοι εχουμε θαψει κινουνται σε απαστραπτοντα Τραμ χωρις την αναγκη μεταλλικων ραγων Ανεβαινουν στα επιπεδα της συνειδησης  Περνανε πανω στον ουρανό της πιο γκριζας πολης Και δινουν την ελπιδα, στο δρομο της […]

Ιβηροαμερικανικό Φεστιβάλ Λογοτεχνία εν Αθήναις – ΛΕΑ 2018 Εγκαίνια της έκθεσης «Το δικό μου Μεξικό» της Δήμητρας Τσάμη

Σάββατο 9 Ιουνίου 2018, 12:00 το μεσημέρι. Παραδόσεις, πρόσωπα και αστικά τοπία του Μεξικού ιδωμένα μέσα από την οξεία και ευαίσθητη ματιά τής Ελληνίδας φωτογράφου Δήμητρας Τσάμη. * Στα ισπανικά και τα ελληνικά Διάρκεια: 9 έως 15 Ιουνίου. Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα έως Σάββατο,10:00 – 22.00. Με την υποστήριξη του Abanico και υπό την αιγίδα της […]

Χρήστος Μαγκλάσης | Ο Τσεβάς

Ακατάληπτες κουβέντες βγαίνουν απ’ το στόμα του, δίκην ηφαιστείου. Άλλες κοφτερές σαν μαχαίρι, άλλες γάργαρες σαν νεράκι, κι άλλες σπασμένα βράχια. Ηλίου φαεινότερο πως αυτό που λέει το ζει. Μιλάει για κάτι που τον έχει σημαδέψει. »Δεν έπρεπε…» ψελλίζει. Κάθε τρεις και λίγο λέει »δεν έπρεπε…» και μετά λόγια μπερδεμένα σαν ζυμάρι με τον χρόνο. Μουγκρητό, απόγνωση […]

Αριστοτέλης Καπερώνης | Σα να λιποθυμάς

  Για ό,τι μαζεύουνε τα μάτια, τα ξεχωρίζει ο χρόνος ∙ οι φωνές μακρύτερα αφήνονται και τα πρόσωπα λίγο μπροστά απ’ το σώμα. Οι επιθυμίες σπασμένες και ιδανικές, άλλη δύναμη είχαν πάνω στο βλέμμα. Αισθήματα αναγνωρίζονται μόνον, τα πολύ αρωματισμένα και σώματα αντιστοιχούν σε αποστάσεις   = είπαμε, τα πρόσωπα στέκονται κοντύτερα =.   Κι […]

Αλκιβιάδης Μαλλίδης | Μυστικός Άτλας

[Στεφάνι] Πήρα τα φύκια κι έφτιαξα ένα στεφάνι Σε στόλισα σαν βασίλισσα Πήρα τα φύκια από το βυθό μου Έχω ένα βυθό μέσα μου   [Χελιδόνι] Είναι ένα αφηρημένο χελιδόνι που δεν φεύγει με τα άλλα πουλιά Κουρνιάζει μέσα στη χούφτα μου όλο το χειμώνα Είμαι η φωλιά του   [Εντροπία] Τα χελιδόνια, οι παιωνίες, […]

Βιτσέντζος Κορνάρος | Ερωτόκριτος [Απόσπασμα]

  ΠOIHTHΣ Mοιάζει η Aρετούσα του άρρωστου, οπού πολλά τον κρίνει         κάηλα βαρά, κι όλο διψά, πάντα ζητά να πίνει, κι όσον του δίδουν το νερό, πλιά καίγεται και βράζει,         και πλιά πληθαίνει η δίψα του, και πλιά τον-ε πειράζει, και πλιά ο καημός στα σωθικά τον-ε κεντά και ξάφτει,        5         και τό ζητά για γιατρικόν, […]