Μάρκος Μέσκος | Άνθη στο καταραμένο φίδι

  1. Ποῦ νά σέ φιλήσω νά ‘ναι μόνο γιά μένα! 2. Σκοτάδι ἀπροσδόκητο – ξαφνικό φιλί˙ κατάλευκη λάμπει ἡ κρήνη! 3. Μετά τό τραγούδι ἡ σιωπή. Μετά τή σιωπή ἡ Ἀγάπη! 4. Σύννεφα βροχῆς σκεπάζουν το φεγγάρι. Ὑπῆρξε ἄλλη Ἀγάπη;   Μάρκος Μέσκος – Άνθη στο καταραμένο φίδι –Νεφάλη, 1998

Ντίνος Χριστιανόπουλος | Βολέματα καταστροφής

Ούτε να πεθάνω θέλω ούτε και να γιατρευτώ∙ θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου. Όταν τρελαίνομαι τις νύχτες για κορμί, να βρίσκεται ένας άνθρωπος να με χορταίνει. Όταν βουλιάζω σ’ εύκολες εξάψεις, Να ’ρχεται μια εξευτέλιση και να με συνεφέρνει. Όταν βουρλίζομαι στα δρομολόγια του πάθους, να ’χω ένα όραμα να με θαμπώνει. Όταν […]

Γκέοργκ Τρακλ | Χειμωνιάτικη νύχτα

Έπεσε χιόνι. Μεθυσμένος από πορφυρό κρασί εγκαταλείπεις μετά τα μεσάνυχτα τη σκοτεινή περιοχή των ανθρώπων, την κόκκινη φλόγα της γωνιάς τους. Ώ τα σκοτάδια! Μαύρη παγωνιά. Σκληρή είναι η γης, πικρός αγέρας. Κακά σημάδια προμαντεύουν τα άστρα σου. Με πετρωμένα βήματα προχωρείς ποδοκροτώντας προς το ανάχωμα, με μάτια στρογγυλά, σα στρατιώτης που χιμάει σ’ ένα […]

Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο | Μυρωδιά της πέτρας

Μυρωδιά της αρμύρας μυρωδιά των φυλλωμάτων κι αυτοί οι κολπίσκοι οι στεγνωμένοι μέσα στο άχυρο που φορτώνουν. ξαπλωμένος περιμένω. Τι περιμένω στα όρια του εαυτού μου στα όρια του αίματός μου; Μ’ ένα άχυρο πιλατεύω ένα άστρο που πρόβαλλε στο μαύρο ουρανό. Όλα τα ξέχασα όλα τα ξέχασα όπως ξεχνά το χέρσο χωράφι που δίνεται […]

Μιχάλης Βάκρινος | Άτιτλο

Άλλοτε ήτανε πιο χρήσιμη η λύπη. Τα λόγια και οι περιγραφές σαφώς δεν βοηθούν.   Μόνο τα βλέμματα που σε διαμελίζουν – σκέψου- την ερημιά που ναυαγεί στα χέρια σου τα ποιήματα που σε παρηγορούν.   Πιο γνώριμη σ’εμάς καθώς, το δηλητήριο έμεινε συνήθεια δεμένη σε μια θάλασσα θολή, πάνω στα μάτια.   Τα ελαφριά […]

Vladimir Mayakovsky | Ξελασπώστε το Μέλλον

Το μέλλον δε θαρθεί από μονάχο του, έτσι νέτο – σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κ’ εμείς. Από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξέ το ! Απ’ την ουρά του, πιονιέροι, εσείς. Η κομμούνα δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού, που λές, για να την ονειρεύεσαι τις νυχτιές. Μέτρησε, καλοσκέψου, σημάδεψε – και τράβα, βήματα τα βήματα, […]

Διονύσης Καψάλης | Μέρες αργίας IX

Ξέρω πως θα ‘ρθει, και δεν θα’ μαι όπως είμαι, να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου· μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου, εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι. Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει, δεν θα ρωτήσω αναιδώς, που το κεντρί σου; γονιός δεν θα ‘ναι να μου πει, σήκω και […]

Τίτος Πατρίκιος | Δυο άνθρωποι

Αν είδες ποτέ στη μέση του δρόμου δυο ανθρώπους να τους πηγαίνουν με χειροπέδες δεν αποκλείεται ο ένας να ήμουν εγώ που με ξαναστέλναν εξορία. Και κείνο το πρωί είχα σαν και σένα τόσα όνειρα για τη δουλειά που θα ‘βρισκα, για έναν περίπατο στα φώτα και την άσφαλτο, για λίγο ήλιο… Και κείνος που […]

Πωλ Ελυάρ | Η παραλία

Όλοι έγιναν, ο ένας με τον άλλο, γύμνια τρυφερή Τ’ ουρανού και του νερού, του αέρα και της άμμου. Όλοι άφησαν τα προσχήματα Κι υποσχέθηκαν να μη βλέπουν άλλον απ’ τον εαυτό τους.   Μετάφραση: Γιώργος Καραβασίλης

Νίκος Καρούζος | Χριστούγεννα του σταλαγμίτη

Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος και του έδωσαν το όνομα Καρπός όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων με τους άνεμους όταν λευκάζουν το χειμώνα. Εγώ ήμουνα εκείνο τον καιρό στην πέτρα οι καμπάνες οδηγούσαν από χαλκό μεγάλο ένα τραγούδι νοσταλγίας αιχμάλωτης… Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο κι ανεβαίνοντας […]