Μανόλης Αναγνωστάκης | Φοβᾶμαι…

Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό». Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου. Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν […]

Γιώργος Βέης | Τι έχει η Κατερίνα

 «Ας μας γοητεύσει ακόμα τούτη η ολόδροση απατηλή πνοή». Saint-John Perse   Η Κατερίνα έχει αυτό που λέμε: «βαθιά τρυφερά βράδια», ή αυτό που κάνει τους ψαράδες να κεντούν με υπομονή τ’ απομεσήμερα τ’ ατέλειωτα δίχτυα τους. Η Κατερίνα έχει αυτό που λέμε: «ένα απόγευμα κάτω από ένα πελώριο χαμόγελο», «ένα απόγευμα κάτω απ’ τον […]

Οctavio Paz | Μονόλογος

Κάτω απ’ τις σπασμένες στήλες ανάμεσα στο κενό και στον ύπνο διασχίζουν τις άγρυπνες ώρες μου οι συλλαβές απ’ τ’ όνομά σου. Η μακριά και πυρρόχρωμη κόμη σου αστροπελέκι του καλοκαιριού δονείται στην πλάτη της νύχτας με γλυκιά δριμύτητα. Ρεύμα σκοτεινό του ονείρου που κυλά ανάμεσα στα ερείπια κι απ’ το τίποτα σε συναρμολογεί: πικρές […]

Οδυσσέας Ελύτης | Μαρία Νεφέλη [Απόσπασμα]

[Το Τραγούδι της Μαρίας Νεφέλης] Ο Αντιφωνητής λέει:   Το Εγχειρίδιο Πέσαν στον ύπνο οι βλάστημοι και να: βρήκε το θάρρος το φεγγάρι μας να ξεμυτίσει. Μίλησε πάλι το βουνό ιερές ακατανόητες έλξεις από φύλλο σε φύλλο το ελαφάκι του νερού και η κάππαρη. Με το πλάι σταματημένα και αποκοιμισμένα τ’ άλογα πανύψηλα και κάτου […]

René Crevel | Σχέδιο μέλλοντος

Τα δάχτυλα των ποδιών μας θα παίξουν κλίμακες, Μετά από το παιχνίδι των αναγραμματισμών, ένας ποιητής νησιά θεωρεί από πορσελάνη υστερίας. Στους δρόμους μετρήστε τους ορόφους, από τον όγδοο των καινούργιων κατοικιών πέφτουν, πέφτουν οι έρωτες. Ανάμεσα στις ηπείρους θα βάλουμε πέτρινα αναχώματα. Πάντως το Ζερόμ τ’ όνομα ενός λουλουδιού ακόμα δε θα είναι. Μετάφραση: […]

Bertolt Brecht | Οι νέες εποχές

Οι νέες εποχές δεν αρχίζουν ξαφνικά και με τη μία. Ο παππούς μου ζούσε ήδη στην καινούργια εποχή˙ το εγγόνι μου θα ζει οπωσδήποτε μέσα στην παλιά. Το καινούργιο κρέας τρώγεται ακόμα με παλιά πιρούνια. Τα αυτοκίνητα δεν τα ξέραμε˙ ούτε τα τανκς. Τ’ αεροπλάνα δεν πετούσαν πάνω από τις στέγες μας˙ ούτε τα βομβαρδιστικά. […]

Θωμάς Γκόρπας | Το λάθος

Να μη χαθούμε μες την ερημιά του κόσμου έλεγε χαθήκαμε μες σε κατάμεστο ξενυχτάδικο άγγελοι μετανάστες σε αθηναϊκό υπόγειο ουρανό. Το πρωί μου τηλεφώνησε να μάθει αν τη θέλω ακόμα. Δε σ’ ακούω της είπα πάρε το μηδέν. Αλλά εκείνη πήρε λάθος… Πήρα λάθος μου είπε να με συγχωρείτε.  

Oliverio Girondo | Καφέ-Σαντάν

Οι νότες του εμβόλου διαγράφουν τροχιές βεγγαλικών, διστάζουν στον αέρα, σβήνουν πριν συντριβούν στο έδαφος.   Βγαίνουν κάτι μάτια ελώδη, με άσχημη μυρωδιά, δόντια χαλασμένα από γλυκερά ρομάντζα, πόδια που κάνουν τη σκηνή να βγάζει καπνούς. Το βλέμμα των θαμώνων έχει μεγαλύτερη πυκνότητα και περισσότερες θερμίδες από οποιοδήποτε άλλο, είναι ένα βλέμμα διαβρωτικό που διαπερνά […]

Ασημίνα Ξηρογιάννη | Απλή αριθμητική

Όταν δεν μετράς τη σιωπή σωστά, αυτό, ισοδύναμο είναι του θανάτου. Χρειάζομαι την απουσία των λέξεών σου για να χτίσω το ποίημά μου. Χρειάζομαι όμως και την παρουσία σου για να χτίσω τη ζωή μου. Να σε νιώθω κοντά – και να είσαι. Όταν χάνω το μέτρημα, να με διορθώνεις.   Ασημίνα Ξηρογιάννη – Λίγη […]

Άννα Νιαράκη | Πτώση

Να πέφτεις -αυτό είναι το μυστικό- με το σκοινί για το αλεξίπτωτο στο ένα χέρι και την καρδιά σου στο άλλο Κι αν τίποτα από τα δύο δεν ανοίξει, τα γόνατα στο στήθος και το κεφάλι ανάμεσα -λένε το τέλος θυμίζει τον  έρωτα.   Άννα Νιαράκη – Ιχθυόφωνο – Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015