Τάκης Π. Πιερράκος | Αποταμίευση

Ενόσω είμαστε αγκαλιασμένοι ξεκίνησε να πέφτει ευεργετική βροχή. Τα σκέρτσα, οι γκριμάτσες και τα λόγια σου γλιστρούν στους ταμιευτήρες Τα χείλη αλληλοσφραγίζονται αλκαλικά. Η ένωση μας συμπορεύεται με φυσικά σημεία Φαινόμενα υδροδυναμικά. Το σώμα συγκλονίζεται κλαδοκορμόριζα, που θα ΄λεγε και ο ποιητής. Αποταμιεύει υλικό για τότε που θα λείπεις για το βαρύ χειμώνα της ψυχής. […]

Δημήτρης Καρπέτης | Καραδοκώ

Ο ορίζοντας στενεύει, η εσωτερική μου άβυσσος γυμνώνεται. Μια βροχή καταρρακτώδη έφερε τις σταγόνες της έξαψης. Ξεπεράσαμε τα όρια, το λίκνισμα της ζωής, δραπετεύοντας στην ομίχλη. Ντρέπομαι ,επαιτώ, χτυπώντας τα τοιχώματα της καρδιάς για λίγες πνοές. Ψάχνω στις τσέπες τα άστρα που μάζεψα εψές να στεφανώσω τη μορφή σου. Στα νωθρά δευτερόλεπτα που ακολουθούν ανοίγεται […]

Προδημοσίευση ανθολογίας | Ίντρα Νόβι : Το βλέμμα σου, Κόσμε – Εκδόσεις Βακχικόν

ΙΝΤΡΑ ΝΟΒΙ, ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ, ΚΟΣΜΕ επιλογή ποιημάτων μτφρ. Μαριάννα Πλιάκου & Τζέην Γκρέγκερσεν εκδ. Βακχικόν (2022) Περιγραφή  Η ποίηση της Ίντρα Νόβι αντιστέκεται στο Bλέμμα του Kόσμου, της εξουσίας και του σκληρού πυρήνα της. Αντίσταση μεθοδική και ακριβής, με εργαλεία την έκθεση, την καταγγελία και την αποδυνάμωσή του. Αντίσταση που καταλήγει και κορυφώνεται σε […]

Νίκος Ι. Τζώρτζης | Η Στέλλα πάει στον κινηματογράφο

I Η ΣΤΕΛΛΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΚΙΜΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ( Οι τρεις σας) Πιστεύουν όμως πως το ξετραχιλισμένο αυτό γύναιο που παρουσίασαν, η γυναίκα που δεν θέλει να παντρευτεί για να ’χει το ελεύθερο να γλεντάει τη ζωή της, είναι ένας χαρακτήρας; Πιστεύουν πως η προσπάθειά της, η «πάλη» της να προασπίσει μια ανήθικη, μια διεστραμμένη ασυδοσία μπορεί […]

Αλέξανδρος Σεναρέλης | Τέλσον

νευρώνων εμπειρία το ουράνιο τόξο κεριών συντονισμός του νου φωτός οι νεράιδες ατμός αλογόνων γοητεία κρατούν ραβδιά απ’ αστρικά πρωτεία στοχάσου η συνοχή διαθέσιμη στρατιά αποτελειώνεται ιώδης μύθος στα χαρτιά σ’ ισηγορίας νησί φύτρωσε εξόριστη λέξη μες το κεφάλι σύγνεφα γλιστρούν μονάχα αλλότριος καμβάς πλέει στο χάος λιμένας κραυγάζει ομοιόσταση της κιλοβατώρας πεθαίνει ο πλανήτης […]

Δημήτρης Καρπέτης | Εκστατικότητα

Το αίμα ιριδίζον εκπνέει στις ακτές της θαλάσσης. Εκθέτουμε τη ζωή στα καλά και συμφέροντα. Οι θαμώνες του εφήμερου κόσμου λογοκρίνουν τα παθιασμένα λόγια. Τα μικροαστικά πρέπει κατασπαράσσουν την ομορφιά, την ρίχνουν στα υγρά κελιά της λήθης. Η επικείμενη απελευθέρωση της ανησυχεί τη συνάθροιση των απαθών. Δυο μάτια εκφραστικά απλοποιούν τις παράξενες λεπτομέρειες αναγεννούν τους […]

Γρηγόρης Σακαλής | Διάκριση

Η φτώχεια γενικεύεται αυξάνει η ανασφάλεια κι ο κόσμος δεν ξέρει τι να κάνει όλοι στρέφονται σε λύσεις ατομικές μα είναι μάταιο αυτό θέλει η κυρίαρχη λογική ο καθένας μόνος του όμως δεν βγάζει πουθενά η λύση είναι στη συλλογική προσπάθεια σ΄ένα ατσαλένιο εμείς που θα βάλει τον άνθρωπο στο κέντρο της ζωής της οικονομίας, […]

Κωνσταντίνα Κολλύρη | Είναι το ίδιο

Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε Μπορεί δύο Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα πλέον Μερικές φορές σκέφτομαι ότι αυτό ήταν Τώρα έρχεται η καταστροφή Ξυπνάω πλένω τα δόντια μου βιαστικά Βάζω τα παπούτσια και κάθομαι με τις πιτζάμες στην καρέκλα μπροστά από την πόρτα Την περιμένω Περνάνε δέκα λεπτά ίσως μια ώρα Ακόμα τίποτα […]

Άντζελα Γεωργοτά | Μας μεγαλώνει η αγάπη

Θυμάμαι τον πατέρα στο σπίτι να επιστρέφει με μια σακούλα χάρτινη στο δεξί χέρι μια μικρή χάρτινη σακούλα να χωρά μέσα τη ζωή για χέρια που άπλωναν και άγγιζαν αγάπη. Τον πατέρα τον θυμάμαι με ένα γαρίφαλο στο πέτο-μέσα του έκρυβε τους καημούς, σε εμάς δώριζε το κόκκινο του λουλουδιού μονάχα. Τον πατέρα τον θυμάμαι […]

Νίκος Κουβίδης | Πατρίδα

Ψυχή που θάφτηκε στη γη  Σε πέντε θάλασσες κρατεί  Ένα κομμάτι του σπιτιού  Και ένα του βασιλικού  Για πες μας μάνα τι φορά  Στα δυο της χέρια τι βαστά  Σκοτάδι μέχρι το λαιμό  κι’ένα σταυρό για φυλαχτό  Στεφάνι για τον νικητή  Μα’ναι πολλοί και το κρατεί  Για πες μας μάνα πού κοιτά  Πού τρέχει και […]