Δώρα | Τρία ποιήματα

[Η πηγή της πληγής] Αιμάσσον χ έ ρ ι το απρόσωπο εγκλείει: μια πορφυρή ημισέληνος σε ένα ακέφαλο άγαλμα ερωτιδέως κοκκινίζει τ’ απόνερα στα λιμνασμένα πόδια της. Όρνεα που οσμίζονται το αίμα σκοντάφτουν στην προηγούμενη στροφή ⸱ εχέγγυο αλλοτινό της αθωότητάς της κάτι μαδημένα α κ ά ν θ ι ν α λουλούδια.   [Σκιαγραφία] […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Το άστρο που σβήνει

Μπαίνοντας στο νοσοκομείο, του ήρθε σαν δυνατή σφυριά η έντονη μυρωδιά. Όλο το εορταστικό κλίμα, οι ευωδιές, οι στολισμένοι δρόμοι, οι άνθρωποι που έσφυζαν από ζωή και αισιοδοξία έσβησαν ευθύς απτήν μνήμη του. Μέχρι να ανέβει στον έκτο, η αγωνία τον είχε κυριεύσει. Η κραυγαλέα αντίθεση του μέσα με τον έξω κόσμο ήταν μια σκέτη […]

Δημήτρης Καρπέτης | Η Μάσκα

Μιλώ στους καθρέφτες παραδίδω το σώμα μου και μένα στο φως. Ζήσαμε φορώντας τη μάσκα, θεατρίνοι, υποδυόμενοι τα συναισθήματα που βγαίνουν απ’ τα σπλάχνα μας. Στα βουνά που σηκώνονται οι ομίχλες τα πρωινά, η ψυχή μας ταξιδεύει, προχωρά, ανάμεσα στις γοερές κραυγές που πλανώνται στον αέρα. Αν αφαιρέσεις τη μάσκα θα κομματιάσεις την τυχαία βεβαιότητα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Υπέρβαση

Ελάχιστα τα εχέγγυα για να προσεγγίσουμε την υπέρβαση. Στον ουρανό ‘μείναν πια τα φεγγάρια με μια θηλιά στο λαιμό, να αχνοφέγγουν. Στον καιάδα πετάχτηκαν οι ατέλειες της αγάπης και η αδύναμη εκδοχή του ήλιου. Ελάχιστη η βεβαιότητα που διαχέεται στο σκοτάδι, πως το χάραμα θα ξεπεράσουμε τα όρια. Τεντώνω τη σκιά μου για ν’ ακούσω […]

Δώρα | Παραλειπόμενο του προπατορικού αμαρτήματος

«Δροσοσταλίδες στον ροδοκόκκινο καρπό δάκρυα που σταλάζουν στις παρειές κάθε που σε κοιτώ, δίχως να σε κατέχω.» / η κλωστή που φευγαλέα σου πετάρισε   στήμονα νήμα ήτανε⸱ με χάρη σε περίπαιξε   κι ο Ίμερος σ’ αντάριασε-   πέπλα εσύ περίμενες να με σημαιοστολίσεις  η σηψαιμία του σήμερα, του χθες ο εωσφόρος  ο μίσχος μου, βελόνα στα […]

Φωτεινή Νάκου | Εδώ κι εκεί

Πάνω κάτω Εδώ κι εκεί Ένας δρόμος ερημικός Ένας τοίχος γκρεμισμένος από τον καιρό Ή από τη λύπη Ή από την απουσία Ή από τις ρωγμές Στο κέντρο της πόλης Ένας δρόμος που δεν περπατάμε πια μαζί Πάνω κάτω Εδώ κι εκεί Εσύ κι εγώ Εγώ κι εσύ Με φόντο μια ρωγμή στο γκρεμισμένο τοίχο […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Μανούλα από χιόνι

Ελπίζω να μη διαβάσεις ποτέ αυτό το γράμμα νιώθω μισή χαρά που δε θα το διαβάσεις και δε θα λυπηθείς και μισή λύπη που το γράφω γιατί μάλλον σε αγαπώ τελικά κι όλα μισά σε αγαπούσα από παιδί με μια αγωνία να σε μάθω σε φανταζόμουν όπως τις γυναίκες στους πίνακες του Μοντιλιάνι λεπτές στενόμακρες […]

Αργυρώ Αξιώτη | Τρία ποιήματα

[Γυναίκας σώμα] Ήταν κι εκείνη η υποτιθέμενη εξοικείωση με το αίμα η καταμήνια καταμέτρηση της απώλειας Σώμα υποδοχής του ξένου Γυναίκας σώμα   [Η νύφη] Η νύφη γυμνόστηθη γελώντας στάθηκε στον βατήρα ένιωσε πιο έτοιμη από ποτέ να βουτήξει επιτέλους στην πήλινη γαβάθα με το πηχτό ρυζόγαλο   [Το ξύπνημα της Άνοιξης] Το ξύπνημα της […]

Μαρία Τζιαούρη- Χίλμερ | Ο Βασίλης

Η χριστουγεννιάτικη μπάλα με τ΄ ασημένια και τα κόκκινα γκλίτερ στιφογυρνάει σαν σβούρα στο κρύο μάρμαρο. «Εκτός από την μπάλα σου ΄φερα κι ένα χρυσό κασκόλ. Απο ΄κείνα τα μάλλινα με τα φτερά που σου άρεσαν να φοράς. Γκλίτερ και χρυσό. Όλα όσα αγαπούσες». Μιλούσα για πολλή ώρα, μα τα μάτια στην φωτογραφία με κοιτούσαν […]

Γιάννης Κάλλης | Ανακαίνιση

Το παρατηρώ να κομματιάζει αδιάλειπτα τον χρόνο και να σκορπίζει παντού θραύσματα, τόσο μικρά, που τίποτα ανθρώπινο δεν χωράει μέσα τους. Ακόμα κι ο εκνευρισμός της αναμονής πασχίζει να γλιτώσει απ’ τις λάμες του ρολογιού. Αργούν. Έπρεπε να είναι ήδη εδώ. Περίεργο σινάφι οι οικοδόμοι. Λίγοι είναι συνεπείς στα ραντεβού τους ενώ ελάχιστοι απο αυτούς […]