Μαργαρίτα Παπαμίχου | Post it

Και μπαίνεις στη ζωή όπως το μολύβι στην ξύστρα πας και λιγοστεύεις ταΐζοντας το αύριο με όλα τα χθες που είναι τώρα θέλεις να του δώσεις σχήμα και χάνεις το σχήμα σου δεν το ήξερες πως οι βεβαιότητες έχουν μυτερές προεξοχές για να σπάνε το λευκό σου τσόφλι γι’ αυτό τις ακονίζεις και ζητάς αναβολή […]

Αλιέ Πεμπέ | Η φίλη μου

Η φίλη μου, αυτή που με κάνει να νιώθω εγώ. Αυτή που με βγάζει από τα ρούχα μου, αυτή που συγχωρώ και με καταλαβαίνει. Που κάνω λάθη και τα αναγνωρίζει, που θυμώνει και με συγχωρεί. Εκείνη που με κάνει  να λέω όσα νιώθω, όπως τα νιώθω ακόμα και αν είναι λάθος. Που ξέρει τις αδυναμίες  […]

Μυγδαλιά Μωσίνη | Τέσσερα ποιήματα

[Η Στιγμή ή αλλιώς Η Τέχνη της Παράστασης]   Στράγγιξα μέσα μου σταλαγματιά κουρασμένης ευτυχίας. Είναι ανάσα Ξεγελιέμαι και ζω γι’ αυτήν. Την κίνηση του σώματος την σύνθεση της στιγμής την εφήμερη για μια στιγμή ύπαρξή της. Είναι τόσο σημαντική η στιγμή Για μια στιγμή μονάχα. Κι ύστερα είναι σημαντική μόνο η επόμενη κι επόμενη… […]

Αλιέ Πεμπέ | Όνειρα

Ποιος είπε να κανείς όνειρα είναι κακό και εκείνος πρώτος έκανε τα πιο μεγάλα λίγα από τα δικά σου και λίγα από τα δικά μου κάποιος που δεν άφησε εμάς να νιώσουμε το δροσερό αέρα της πραγμάτωσης στο πετσί μας. Πέρασαν τα χρόνια δεν είσαι πια παιδί, μεγάλωσες όπως δεν ήθελες χαρίζοντας τα νιάτα σου […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Του πατρός

Ένα χαρτί ζωγραφισμένο με ανθρωπάκια κόκκινα και πράσινα αφημένο στην άκρη του νήματος κρατά τα χέρια μην πέσουν απ’ τους ώμους και σκορπίσουν αγκαθωτές παραιτήσεις Γιατί αυτές, περισσότερο και από το πισώπλατο φονικό του ήρωα που ξέπλυνε το αίμα στις βρύσες των άλλων, εκδικούνται πιο πολύ και απ’ την απάτη και φωλιάζουν στις καρδιές που […]

Δημήτρης Καρπέτης | Το Νόημα της Ζωής

Μέσα στο μόχθο των αιώνων η ψυχή περπατά στις κορυφές. Υποψίες από φως ατενίζοντας το ανύπαρκτο όνειρο. Έχοντας απαρνηθεί την ύπαρξή μας κουρνιάσαμε στα απόσκια της γης. Δεν ταιριάζει ο θρήνος στα κύτταρά μας καθώς απλώνεται το γκρίζο. Πέρασε στο λαιμό σου το περιδέραιο της αγάπης που σου χάρισαν τα μαύρα μάτια. Μέσα στο μόχθο […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Βαθιά νερά της ηδονής

Βαθιά νερά της ηδονής . Της αταλάντευτης λογικής το ανάποδο. Εγώ Εκπορθητής… Της σαρκικής σου υφής, δίχως τέλος το αιώνιο νεφέλωμα. Ψήγμα στου απείρου τον κόλαφο,  τα χείλη σου υγραίνω με  τους χυμούς της φθαρτής μου ύπαρξης . Πεσμένη καταγής, σαρωμένο  στάχυ, λικνίζεσαι στου καυτού καλοκαιριού τον αδιάκοπο λίβα. Πλανεμένη σε ένα αδιάκοπο πήγαινε έλα, […]

Δημήτρης Καρπέτης | Τα Τρόπαια της Νύχτας

Μια καρδιά που καλπάζει μέσα σ’ ένα τοπίο γεμάτο καταιγίδες, μέθυσε με το άρωμα της βροχής καθώς αυτή ακουμπά το χώμα. Παραδοθήκαμε άνευ όρων στις προσταγές του εφήμερου, βαλτώσαμε με βήματα μεγαλοπρεπή σε όνειρα λασπωμένα, απόρροια μιας βροχής που συνεχίζει ανεξέλεγκτη. Πάθη σιωπηλές κραυγές στη ματωμένη μνήμη μας να νοσταλγούν το τέλος τους. Τα τρόπαια […]

Μαρία Τζιαούρη- Χίλμερ | Το χαλαμάντουρον*

Θωρώ το χαλαμάντουρον Τζι΄ ας είν΄ξεθωρκιασμένον. Πόξω* βλαστούν κυκλάμινα, ποτζείνα που μοσκοβολούν. Μέσα τζοιμούνται άδρωποι, πουν΄ έχουν πού να πάσιν*. Τζαι πίσω που το χαλαμάντουρον ζουν γρόνια τωρά οι άλλοι. Που τους επέψαν* μες τα ξένα σπίθκια να μεινίσκουν*. Εν τζαι θέλαν τα πλάσματα να πάσιν. Εν με το ζόρι που τους εστείλαν. Μα επήαν. […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Τίποτα

Έχουμε πειραχτεί από ένα αλλόκοτο μαύρο σύννεφο ξελογιασμένοι διαγράφουμε με το δείκτη διαδρόμους στον ουρανό δεν έχουμε που να πάμε γι’ αυτό πάμε παντού διυλίζουμε τα νέφη βουτάμε στο κενό πιάνουμε το τίποτα πως θα το κάνουμε κάτι κι είναι το τίποτα ένα κενό γυάλινο μάτι πίσω του φαινόμαστε εμείς πιο καθαρά η ηλιοφάνεια διαβάλλει […]