Δημήτρης Καρπέτης | Μυστικά Θαμμένα

Τις στιγμές των δακρύων οι αναπνοές μας ακουμπούν την καρδιά. Μυστικά θαμμένα να καιροφυλαχτούν τις νύχτες, να ξεγλιστρούν από την παρακμή της ύλης. Ένας λυγμός, χάδι να σφηνώνεται καταμεσής του στήθους. Μυστικά που θάφτηκαν στα κελιά του χρόνου να βρυχώνται απ’ τα βάθη της ψυχής. Όνειρα που έχουν επιστρέψει στο μηδέν παραδομένα στον ίσκιο του […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Η άτρακτος

  Η άτρακτος του αεροπλάνου γυάλιζε κάτω από το εκτυφλωτικό φως του Αυγούστου. Οι τουρμπίνες σφύριζαν στο ρελαντί και η μυρωδιά της κηροζίνης έφτανε μέσα στην καμπίνα. Σειρά οι βαλίτσες φορτώνονταν στο αμπάρι. Είχε μείνει τελευταίο. Από το φινιστρίνι φαινόταν καθαρά. Οι άκρες του πλαστικού καλύμματος που το προστάτευαν ανέμιζαν θριαμβευτικά. Μέσα ήταν Εκείνος. Δυο […]

Αργύρης Κόσκορος | Δώδεκα κύματα

ΤΣΑΜΠΙΚΑ χάδια στην άμμο τα καλοκαίρια σπέρνουν κύματα τρέφουν ΤΡΑΟΥΝΟΥ ρέκβιεμ των άστρων ο ανατέλλων ήλιος πάνω στο κύμα  ΑΪ-ΝΙΚΟΛΑΣ τ’ άγκιστρο δίπλα ψαρεύει τη θάλασσα με τις γοργόνες ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ με πέντε βράχια ξωκλήσι και θάλασσα φτιάχνεις την πλάση ΚΑΛΛΙΘΕΑ πίσω στα βράχια ροτόντες και νάματα μπροστά το θαύμα ΚΑΒΟΥΡΑΚΙΑ ταβέρνα κλειστή μα κούπες […]

Δώρα | Τρία ποιήματα

[Το παιχνιδόκουτο] Άσπρες πινελιές από βαμβάκι στον γαλάζιο πυθμένα σου. Καμουφλάρουν τον θάνατο του πλανεμένου αστερία, ή                                     αθωώνουν τα ακτινωτά του φύκια;                                    Δέχτηκες ξανά μέσα σου τα εργαλεία -ιθύνοντα της όλης σκευωρίας-. Υπό το βάρος των τύψεων της παιδικής σου ανεμελιάς αναποδογύρισες. Ο ουρανός σου αίφνης περιχαρακωμένος. Και αναφώνησες: «Για φαντάσου! Ούτε μια παιχνιδόκουτα […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Αναγέννηση

Στις χαλεπές ώρες που ξημέρωσαν στις ζοφερές στιγμές που ήρθαν, υμνούμε την τύχη που μας χάιδεψε, τον φύλακα άγγελο που μας φίλησε. Όταν το απρόβλεπτο έκρυψε τον ήλιο μας, όταν το απροσδόκητο ράγισε το χαμόγελό μας, τότε ατενίσαμε τον ουρανό, τότε τινάξαμε τη σκόνη απ’ την ψυχή. Σπείραμε στο μονοπάτι μας χαρά και ευγνωμοσύνη. Δώσαμε […]

Δημήτρης Καρπέτης | Οι Άγνωστες Θάλασσες

Μέσα στην καθημερινή παρωδία η ελευθερία καίγεται και ξεψυχά. Ξοδέψαμε το υστέρημα της ψυχής μας στις επιταγές της μοίρας, στους αδειανούς καθρέφτες, και σε άστρα νεκρά. Πρόσωπα ξεθωριασμένα αντικρίζουν τις θάλασσες που ολοένα ταξιδεύουν. Παραμερίζουν οι άνθρωποι στο ψέλλισμα των νερών, αφουγκράζονται τον απόηχο της νεανικής παρόρμησης, συνωμοτούν να συντρίψουν το σκοτάδι. Αναδυόμαστε μέσα στο […]

Αλιέ Πεμπέ | Μέσα στο νερό

Σε μια βιτρίνα γεμάτη λαμπερά πετράδια στάθηκε και κοίταζε εκείνο το πράσινο σμαραγδί, ένα τόσο δα μικρό πετραδάκι κρεμασμένο σε μαύρο λουρί, απλό και όμορφο, σαν τα βότσαλα της θάλασσας. Ήθελε να το πάρει στα χέρια της, να το μυρίσει. Της θύμισε πολύ τα παιδικά της χρόνια, τότε που ξυπόλητη και ανέμελη έπαιζε στην παραλία […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Τρία ποιήματα

[Ο θάνατος του πατέρα] Σκαρφάλωσε τη ζωή σου από τον θάνατο στην ελευθερία, αυτά κάποτε έλεγες και τώρα φρίττεις στο σιδερένιο κρεβάτι που έγινε η ανέλιξη φωτιά ελαφρύτερη από τον αέρα και σου ‘καψε τα σύννεφα τον ήλιο και τη βροχή, σου ‘καψε τα τσίνορα ένα απομεσήμερο με τους μαύρους αγγέλους να πιάνουν δουλειά και […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Μαρμαρογλυφείο

Ι Στέκουν τα στήθη μόνα τους στον αέρα τα ψηλαφεί το οξυγόνο που σώθηκε για σένα μα και για μένα είναι αβέβαιο πόσο θα κρατήσει, και μάταιο, μάταιο να το φυλώ στο σεντούκι με τα προικιά μου   ΙΙ Καμιά φορά ο αέρας δεν βοηθά παρασύρει τις τούφες ξέφρενες μπροστά στη ματιά εμποδίζει το τόσο […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Οι κατσίκες της Σκύρου

  Χειμώνα καλοκαίρι τα κατσίκια τριγυρνούν ελεύθερα στη νότια πλευρά του νησιού. Εκεί είναι το βασίλειο τους, μακριά από τον κόσμο των ανθρώπων. Τα μεσημέρια τα βρίσκεις στο παρεκκλήσι, στον ίσκιο του Προφήτη Ηλία να βελάζουν σιγανά, να αναπνέουν ασθμαίνοντας. Ο δυνατός αέρας χτυπά τις κορυφές των βράχων και σφυρίζει στις γωνιές του μικρού κτίσματος. […]