Μαρία Βίτσα Σουλιώτη | Άνοιξη ψυχής

  Τη  βρήκαμε την Άνοιξη… Στην άκρη ενός παιδικού χαμόγελου. Στο χάραμα μιας νέας ελπίδας. Στις νότες  μιας παλιάς  αγάπης. Στον ώμο που ξεκουράζει  μια πίκρα. Στο χέρι που κρατά μια υπόσχεση. Στο βλέμμα που καθρεφτίζει συγχώρεση. Στον ήλιο οδηγό του ονείρου. Στη ζωή που γεννά προσδοκία. Τη βρήκαμε την Άνοιξη… Μια Άνοιξη ψυχής προσμέναμε […]

Αλιέ Πεμπέ | Να είσαι…

Να είσαι ή καρδιά που αγαπά, το μυαλό που σκέφτεται, το στόμα που φιλά γλυκά. Να είσαι ή φωλιά για τα πουλιά που ακόμα δεν γεννήθηκαν, να είσαι ή τροφή γι’ αυτούς που ακόμα δεν πείνασαν. Να είσαι ή αγκαλιά για όσους αγαπάς.  * * * Η Αλιέ Πεμπέ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ρόδο. Είναι […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Η πύλη των Λεόντων

Τα λιοντάρια αγέραστα τον περίμεναν στην πύλη του παλατιού. O ελαιώνας που διέταξε να φυτέψουν πριν φύγει για την Τροία, είχε θεριέψει. Απ’ άκρη σ’ άκρη ο κάμπος έλαμπε μ’ ένα ασημένιο φως κάθε φορά που ο αέρας κλυδώνιζε τα λιόδεντρα. Πήρε τον ανήφορο για το παλάτι. Όλη η πόλη τον επευφημούσε για τη μεγάλη […]

Αργύρης Κόσκορος | Προσευχή επιζήσαντος

Στη ρουφηξιά οι παρειές του βαθούλωναν χαράσσοντας στο πρόσωπο το περίγραμμα των οστών. Στην εκπνοή ο καπνός έπαιρνε το χρώμα της γενειάδας του. Από το γκρίζο ξεχώριζαν μόνο η καύτρα του τσιγάρου κι ένα βλέμμα απλανές να κοιτά το παράθυρο σα σινεμά ρετρό. Έβλεπε το δρόμο απέναντι και το πάρκο με τα παιδιά να παίζουν […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Τρεις μέλισσες την άνοιξη

Τόσο πολύ εγέρθητι για μιαν άνοιξη τόσο πολλή καρδιά για έναν άνθρωπο * Άνοιξε μου λέει κι εγώ άνοιξα καθόλου βολική αυτή η μέλισσα βουτάει στις λίμνες του καφέ μου λικνίζεται στα νέφη του τσιγάρου μου βασανίζει το πρωινό μου σκεπάζει τη μουσική  γίνονται όλα δεύτερα μπροστά της μου επιβάλλει διαρκώς καινούριους όρους σίγουρα ήρθε […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Οι σαλτιμπάγκοι

Φως κόκκινο στην άκρη του δρόμου τρεμοπαίζει κάτω από τις δρασκελιές του ξυλοπόδαρου Σκοντάφτει ο αέρας πάνω στη μαργαρίτα που τρέχει να ξεφύγει απ’ την οργισμένη λίμπιντο του δωδεκάχρονου ήλιου Δείλιασε και σήμερα να πετάξει προς τον Βέγα Πικραίνομαι όταν το βασίλεμα γεννιέται με ρόδα περασμένα στο λαιμό του και την πληρωμή του πάνω από […]

Δημήτρης Καρπέτης | Οι “καλοσυνάτοι” Ηγεμόνες…

Κάτι έγινε, ακούγεται από μακριά η κλαγγή των όπλων, οσμή ανθρώπου νεκρού ζωντανού που έδωσε το αίμα του για μια ιδέα ο άνεμος φέρνει κατάματα. Κανένας δε σήκωσε το λάβαρο που κράτησες για χρόνια, κανένας δε σε τίμησε που πρόσφερες το είναι σου γι’ αυτούς τους φοβισμένους. Αδιάφοροι, ακόμα στέκονται και κοιτούν να ‘ρχονται κατά […]

Αλιέ Πεμπέ | Αυτοί που σε αγαπούν

Να πονάει το κορμί σου, να μην μπορείς να σταθείς στα πόδια σου και να νομίζεις πως θα σπάσει το κεφάλι σου. Ναι είναι πόνος! Να πονάει η ψυχή σού; να μην μπορείς να βρεις γιατρειά; να μην μπορείς να χωρέσεις πουθενά; Αυτό, τι πόνος είναι; Να είσαι μόνος μέσα στο πλήθος, να είσαι μόνος […]

Αλιέ Πεμπέ | Η ψυχή μου

Ένα μετρό πιο πέρα στεκόταν ή ψυχή μου, τρύπια μπαλωμένη μα πάντα καθαρή Γύρω μου θολά πρόσωπα με τεράστια χέρια και μεγάλο στόμα. Δίπλα μου λίγοι και ίσως κάνεις, πήρα βαθιά ανάσα στη στροφή “είπα”…Στη στροφή αλλάζουν όλα.   ◊   Η Αλιέ Πεμπέ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ρόδο. Είναι νοσηλεύτρια χειρουργείου στο Γενικό Νοσοκομείο […]

Αξιώτη Αργυρώ | Τρία ποιήματα

[Στη γλώσσα της ηδονής] Στη γλώσσα της ηδονής ο χρόνος δεν υφίσταται ο φθόγγος δεν υπάρχει μήτε φωνήεν μήτε σύμφωνο Τα ίχνη που χαράσσονται στα σώματα έχουν τη μοίρα του αιώνια αμετάφραστου δε γράφονται δε σβήνονται γίνονται μονάχα   [Σκέψη Ευρυδίκη] Εκείνο που λαχτάρησα να πιάσω με την απόχη πεταλούδα αόρατη η σκέψη Ευρυδίκη μετέωρη […]