Τερψιθέα-Ευαγγελία Μακρή | Ατελεύτητο

Δύσβατη και απότομη η ανάβαση, σαν το αποφασίσεις.  Το αβυσσινί δισάκι μου με συντροφεύει και σε αυτό μου το γινάτι.  Κάθε που το έχω ανάγκη,  ξέρει πώς να με συνδράμει. Λίγα λίτρα όνειρα,  μία θρεπτική αισιοδοξία,  δύο βιταμίνες σθένος, μισό δοχείο ελπίδα  και πάλι κινώ στων νεφελών τη θαλπωρή.  Δεν λέω, ακαταμάχητο το ουράνιο αγνάντεμα, […]

Νικολέττα Σίμωνος | Δύο ποιήματα

[Στη θάλασσα του Νικολά] Η υποψία της χολής μαυρίζει χώματα και τρώει. Παιδί που δεν είσαι κανείς. Κι είσαι τα πάντα με το γέλιο της ψυχής σου. Σου το ’χουν κλέψει για, μα κάτι τύποι σα κι εμέ το βλέπουν στη μορφή σου. Έλα να σε φιλέψω, βρε γιαβρί, να φάμε κι άσπρο πάτο δεκαράκι. […]

Μαριαλένα Ηλία | Δύο ποιήματα

[Ο Μονόλος μίας Θλιμμένης] Είχε κυλήσει κάτω από τα πόδια σου η αλμύρα που έπεσε απ’ τα μάτια μου. Εγώ έσκυψα λίγο να μαζέψω τα κομμάτια απ’ τη στάχτη σου. Μα η θάλασσα με έσυρε μακριά και τα φιλιά μου πνίγηκαν μαζί με τ’ άστρο σου.   Οι πορτοκαλιές έλιωσαν τους σπόρους τους στον ήλιο […]

Ολυμπία Θεοδοσίου | Το παιδί της θάλασσας

Το νεαρό αγόρι κοιτά την πέννα που του έκαναν δώρο οι γονείς του για τα γενέθλιά του. Την κρατά στην παλάμη του αριστερού του χεριού ενώ τα μάτια του σαρώνουν τις ανεπαίσθητες χρυσές λεπτομέρειες, οι οποίες την κάνουν να μοιάζει με κόσμημα. Δεν έχει ξαναπιάσει στην ζωή του ένα τόσο ακριβό αντικείμενο όμως του αξίζει […]

Τερψιθέα-Ευαγγελία Μακρή | Θεόφραστα θαύματα

Σε κάποιον ηλιοφώτιστο αρχαιολογικό χώρο σε συνάντησα. Αινιγματικό και ολάνθιστο εκείνο το αυγουστιάτικο δειλινό. Κλήθηκα να αναμετρηθώ με κάλλος διττό, της αττικής γης και το δικό σου. Το μέρος έλουζε μαγεία αρχέγονη και τα παιχνιδίσματα του ήλιου εμφυσούσαν πάνω σου έρωτα. Αναδυομένη από τον βράχο, με φόρεμα που ενέδιδε στα καπρίτσια του ανέμου, με πλησίασε […]

Γιώργος Πάσχος | Τα καφενεία

i. Μες στη ρεμπέτικη βουή Και την ακραία τσιγαρίλα Τα τσίπουρα κατεβαίνουν με μανία Και τα ποτήρια τσουγκράνε βίαια. Ο ήχος θυμίζει Σύγκρουση στα οδοφράγματα. Ξέχειλο, ως φαίνεται Το πάθος της γενιάς Που κλείστηκε στα καφενεία Και ξέχασε τον δρόμο. ii. Κούπες αδειάζουν Από καπουτσίνο ζεστούς. Καρέλια σβήνουν, Τα φθηνά, τα λαθραία. Στα κόσμια εν […]

Αρσινόη Τρύφωνος | Προς όσους διαιρέθηκαν

Και σε αυτή τη στιγμή, που δρώντας πάλι εναντιωθήκαμε στον εαυτό μας, που ποτίσαμε συμφέρον κάθε υλική μας πράξη, που υιοθετήσαμε μηρικαστικώς ιδέες που δεν μας ανήκαν, που προφέραμε φράσεις που δεν πλάσαμε αλλά πριν λίγο ακούσει ή διαβάσει, σε αυτήν την στιγμή, αναζητάμε λέξεις αξιοπρεπείς για να προσδώσουν ορισμό της ζωής μας.  Στην επιστροφή, […]

Σωζία Μακαρατζή | Δύο ποιήματα

[The nighthawks (1942)] Σταθήκαμε αντικριστά δίχως μια λέξη να εκπέσει απ’ τα πληγιασμένα μας χέρια ποτήρια κι άλλα ποτήρια, κι ένα τασάκι και κάποιος δίσκος του Mingus να χάνει στροφές αυλακώνοντας την ερειπωμένη πολιτεία. Συνήθιζα να σου μιλώ για αξημέρωτα βράδια σε μέρη επαρχιακά γι’ άκοπα εισιτήρια λεωφορείου για πράγματα και ορισμούς υποτυπώδεις ή για […]

Ελένη Καλώτη | Προσωπικό δελτίο καιρού

Δύσπιστος ο  αέρας που πνέει από το στόμα δεν κοπάζει κουβαλάει έναν μακρόσυρτο αναστεναγμό μοναχικό και απορημένο κάποιες φορές εκτινάσσεται οργισμένα στη διαπασών                                    καρφώνοντας βελόνες στο στήθος μου έπειτα βουβαίνεται ευπρόσβλητος πλέον και συμφιλιωμένος με την παγωνιά στοχεύει στα βλέφαρα αβίαστα σκοντάφτει τότε o νους κατεδαφίζει κάθε αβρότητα και ευπρέπεια αφήνει δαγκωματιές σε μια […]

Άννα Χρήστου | Ένα ποίημα

ΧIV Ύπαρξη όπως υγρές γλώσσες. Συν-ύπαρξη. Σίγμα όπως σαπρόφυτο. Αχ, αυτό το ξι. Υπάρχω αμετάβατο ρήμα. Αμετάβλητο, αμετακίνητο, ένα βουνό ύπαρξης. Το είναι ανάγεται σε ετεροτοπία. Άβατο που ποθεί μια εκπόρθηση. Οι βάρβαροι σε κατακτούν, η ύπαρξή σου κατακτάται. Η ύπαρξη είναι η ολότητα. Είναι θηλυκή γιατί αυτό επιθυμούσε η μητέρα. Είναι ουσιαστικό γιατί είναι […]