Αλιέ Πεμπέ | Κρυστάλλινα γοβάκια

Η μοναξιά δεν έρχεται πάντα μόνη της. Το να είσαι μοναχικός τύπος είναι στάση ζωής και επιλογή κάποιες φορές.Την επιλέγεις γιατί σιχάθηκες τους ψεύτικους φίλους, συγγενείς και γνωστούς και όσους σε εκμεταλλεύτηκαν, αυτούς που πάντα την καλοσύνη, την αγάπη και την αθωότητα σού την έβλεπαν σαν αδυναμία, σε χλεύαζαν, νόμιζαν πως είναι ανώτεροι σε γνώριζαν […]

Μαριαλένα Ηλία | Δύο ποιήματα

[Θερισμός] “Αποχρώσεις χρυσού” είπες, και με κοίταξες στα μάτια. Μα εγώ δεν έβλεπα παρά μονάχα τα κοράκια που έσερναν φωνές φονικές και τις παπαρούνες που έσταζαν από τις μαργαρίτες σαν αίμα. “Αποχρώσεις χρυσού” είπες, και πήρες τα χείλη μου αγκαλιά. Όμως εγώ δεν ένιωθα τι θέλεις να μου πεις. Δεν ένιωθα, παρά μονάχα τον αέρα […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Εφτά

Εγώ είμαι αυτή η άλλη εγώ πάντα ίδια άλλη επιστρέφω ολοσχερώς η γυναίκα στο απέναντι πεζοδρόμιο με περιμένει να περάσω εγώ κι αυτή μια σκιά χωρίς σώμα χορεύει όλα τα ζεστά μεσημέρια εγώ κι αυτή η τρίχα στον ώμο που βασανίζει το δέρμα στον αέρα το κέρμα το σκουπιδάκι στο μάτι το γλιστερό μονοπάτι κομμένη […]

Σταμάτης Ρώμας | Η ζωτικότητα του θανάτου

Όπου υπάρχει ο θάνατος, υπάρχει και η ζωή, ειτ’ είναι σκέψεις των ανθρώπων για το πεπερασμένο της ύπαρξης, ειτ’ είναι τα λουλούδια που πάνω από το μνήμα φυτρώνουν, είτ’ είναι το σπέρμα, που από φαλλούς εκτελεσμένων βγαίνει κι ας μην κάποια μήτρα συναντήσει, είτ’ είναι η αναστάσιμη μετάβαση από τη θλίψη στην ευτυχία. Μήπως η […]

Μαρία Δημητρίου | Γλωσσική Αποδόμηση

Αποξενωθήκαμε είπες Η λέξη αντήχησε και έσπασε στα συνθετικά της Από + ξένος Αποξενωθήκαμε λοιπόν. Ανέτρεξα στα λεξικά για βοήθεια. Χαλάρωση των σχέσεων, απομάκρυνση, αποστέρηση Αποξενωθήκαμε! Εμείς ξένοι! Μα από πού και ως πού εμείς ξένοι; Εγώ γιατί δεν από + ξένος Εγώ έκανα ενδοβολή είπαν οι ειδήμονες Ενδο + βάλω. Ανέτρεξα και πάλι για […]

Γιώργος Πάσχος | Οι τέσσερις εποχές

μετόπωρον Από το ποτό κρατιέται Σαν τα χερούλια του μετρό, Μπας και ζήσει Μια στιγμή Μέσα στη βρώμικη ανάσα της. χειμών Στο άδειο σπίτι Η φωνή του Ανεστόπουλου ραγίζει τους τοίχους Και το μπουκάλι τζιν τσουλάει άδειο στο ξύλινο πάτωμα. έαρ  Να έρθεις θέλω, Καθώς περπατώ την Θεμιστοκλέους. Καθώς γλυκοχαράζει. Καθώς κουρνιάζει η φωτιά στην […]

Ρένα Λασπίτη | Συσκευές άδειες από μπαταρία

Είναι είκοσι Ιουλίου, περασμένα μεσάνυχτα, και βρίσκομαι μέσα σε μια άθλια λαχανί σκηνή σε μια παραλία ενός νησιού των Κυκλάδων που το λένε Ηρακλειά. Είμαι ταλαιπωρημένη, βρώμικη και τυλιγμένη με μια πετσέτα θαλάσσης. Εκείνος κάθεται δίπλα μου, καπνίζει και κοιτάει με το βλέμμα της αγελάδας την…κάτσε να δεις πως μου την είπε… φεγγαρότα…όχι όχι, φεραστράτα… […]

Αλιέ Πεμπέ | Το μέλλον παρόν

Γονατίζω πολλές φορές αλλά δεν το βάζω κάτω, σηκώνομαι ξεσκονίζω το παντελόνι μου και κάνω δύο βήματα μικρά και σταθερά. Κοιτάζω γύρω μου και καρφώνω το βλέμμα μου μπροστά, πίσω μου δεν κοιτώ κι αν παρασυρθώ είναι μόνο για μια στιγμή, κλεφτή ματιά για να δω τι με έριξε κάτω. Χαμογελώ και βαδίζω στο μέλλον […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Αυτή η αγάπη κρατάει χιόνια

Αύριο θα λιώσουμε μύρισε μια φλούδα μανταρίνι χόρεψε μαζί μου μες στη χιονόμπαλα αύριο θα λιώσουμε άκου τραγούδι οι κοκκινολαίμηδες βοήθησε το πορτοκαλί φύλλο να βρει το κλαδί του βούτα τα δάχτυλα στο χώμα που πεινάει αύριο θα λιώσουμε αύριο θα λιώσουμε σου λέω τρέξε πίσω από το λαγό δες τι ωραία μυστικά τρέχουνε από […]

Δώρα | Τρία ποιήματα

[Μάταιο]  Λίμνες τα μάτια της με αισθήματα κελαρυστές ⸱ κάθε που κλαίει, τα σφουγγίζω μ’ ένα μαντήλι έπειτα το σφίγγω στα δυο μου χείλη. Το ποίημα αρχινάω που ατελές θα μείνει, όταν φθαρθεί ή ίσως χαθεί ετούτο το μαντήλι.   [Γράφοντας] Κάτι που σκιάζει το γραπτό θηρεύει μέσα μου απτό το παιδί που ήμουνα εγώ, […]