Άννα Γκλιαβέρη | Ένα ποίημα

Χωρίς δεύτερη σκέψη αφέθηκα στης στιγμής την παραίσθηση στα ανοιχτά κτίρια όπου κατοικεί μόνος ο χρόνος… Αν θυμάμαι καλά στάθηκα για λίγο κάτω από αυτά και προσευχήθηκα για την αναγέννηση όλων των παλιών οραμάτων Στάχτη να κουκουλώνει τις καρδιές μας κι εμείς θα αναστηθούμε… Μια σταγόνα φωτός σε κάποια μακρινή ηλιούπολη πέρα απ’ το όνειρο […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ψυχικές διαδρομές

Μερεύοντας τα λόγια τα άγρια, χαϊδεύοντας τις ρωγμές στα χαμόγελα που χάθηκαν, πληγές μέσα στη νύχτα που απλά έχουν ματώσει. Ψυχικές διαδρομές που αυτοακυρώνονται βλέποντας το φάντασμα της σάρκας στον καθρέφτη της αλήθειας. Δρόμοι ζωής εκεί όπου οι θαμώνες του φεγγαριού νοσταλγούν τις θύμισες των χρόνων. Διαδρομές ψυχής που ξετυλίγονται καθώς η ακινησία απλώνεται στην […]

Δημήτρης Καρπέτης | Το αόρατο νήμα

Κύματα συναισθημάτων που κατακλύζουν τα πέλαγα. Το αόρατο νήμα απλώνεται και ανεμίζει το κάθετί που τη ζωή μας έλαχε να καθορίζει. Προσπαθώ να ενώσω τις στιγμές, αυτές που ήρθαν κι αυτές που φύγαν. Όλα κρέμονται και ζωντανεύουν στο αόρατο νήμα της ζωής. Άργησες και γω ακόμα περιμένω οι φάροι κλείσαν και γω ακόμα θα προσμένω […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Μονόλογος

Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, λένε. Μα πέρασε κιόλας ένας μήνας… Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Δεν το δέχομαι. Κάθε φορά που ακούω το κουδούνι, ένα γνώριμο σκίρτημα, σαν ηλεκτρική εκκένωση. Μια φευγαλέα προσδοκία ότι ήρθε για να πάμε μαζί σχολείο ή φροντιστήριο. Να μοιραστούμε πάλι το ίδιο θρανίο, να γελάσουμε με το […]

Δημήτρης Καρπέτης | Τα Ήσυχα Νερά

Σπασμένες ζωές προσάναμμα στα κρύα βράδια. Πικρά στρωσίδια που καλύπτουν τις διόδους του μυαλού. Μια απόγνωση που ελλοχεύει την ώρα της γύμνιας μας. Ρίγη ξεχασμένα τα χνάρια της ψυχής μας. Μέσα στον ασκό των ανέμων κείτονται τα ακριβά χαμόγελα. Όταν τα χρώματα τελειώνουν η μέρα γέρνει και χάνεται σ’ έναν ορίζοντα κενό απ’ τα ουράνια […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ανθρωποφάγοι

   Τα σωθικά μου φαγώθηκαν    από τους ανθρωποφάγους στυλοβάτες    της κοινωνικής μας γαλήνης,    πριν να προλάβω τις αχτίδες του ήλιου.    Υπέροχη η γεύση τους    όπως καταλαβαίνω    βλέποντάς τους πάνω μου    να δοκιμάζουν και να χαίρονται    με το φαγοπότι της καρδιάς.    Ανθρωποφάγοι των σωθικών μας    που […]

Θέτιδα Θαλασσινάκη | Στην άκρη της πόλης

Εκεί που το τραγούδι φαλτσάρει σα πέσει λευκό το σκοτάδι… εκεί που τη μέρα νομίζεις για νύχτα και το φως το δρόμο του χάνει … εκεί στη λεπτή γραμμή του ορίζοντα το χαμόγελο μοιάζει με θλίψη κι  η σιωπή του γεννάει κραυγές … Στην άκρη της  πόλης…   Η Θέτιδα Θαλασσινάκη γεννήθηκε ένα πρωινό κάποιου […]

Σταυρούλα Ηλία | Ναταλία

Η κόρη μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλα Η κόρη μου με μάτια λέαινας λαμπεράκι αστεία Η κόρη μου με στόμα αγαλμάτινο και χείλη αρχαίας θεάς Η κόρη μου με χαμόγελο ιέρειας τη στιγμή της θυσίας Στο ιερό της Δήμητρας Η κόρη μου με ματόκλαδα όρθιες γραμμούλες παιδικής Γραφής Είναι δέντρα αυτά ή ποταμάκια που […]

Δημήτρης Καρπέτης | Παγωμένα Προσωπεία

Χάραμα είναι μα εγώ δε ζω  χάραμα είναι, τα βλέφαρά μου ο ήλιος ήρθε για να ανοίξει  μα εγώ δε ζω. Νεκρό κουφάρι η ψυχή μου που σκυλεύθηκε και σύρθηκε  από τους «δυνατούς» ως λάφυρο  των παγωμένων προσωπείων τους.  Πετάχτηκε στο σωρό των υπολοίπων κουφαριών  εντός των τειχών της πόλης τους! Φαντάζουν υπερήφανοι για το […]

Αλέξανδρος Χατζηδημητρίου | Δεμένα Καράβια

Σκουριασμένα από την ακινησία και τους καιρούς Παραδομένα στη δειλία των καπεταναίων τους Βορά στις ορέξεις των ανέμων Τίποτα δεν με δυσαρεστεί περισσότερο παρά τα δεμένα καράβια Είτε μεγάλα είτε μικρά Σε ξένα απόνερα καθρεφτίζονται τα είδωλα των τρομαγμένων ονείρων Μα η σκέψη ταξιδεύει μακριά. Ατλαντίδες ,ναυάγια, εφτά θάλασσες μπροστά Καλύτερα στα βάθη των ωκεανών […]