Ιωάννης Ριζάς | Δύο ποιήματα

Καταναλισκόμενος άνθρωπος Χαρτί βρεγμένο κάτω από τον πλάτανο, αποκοιμιέται, το όραμά μας. Από τα βάθη της τρυφερότητας μέχρι το θρήνο των λουλουδιών, ακούγεται ο σιωπηλός άγρυπνος έρωτας, που από γη απάτητη τον μετατρέψαμε σε θλιβερή δυστοπία. Το τρέξιμο στους βάλτους με τις νεράϊδες ,το λάβαρο της ακροβατούσας σάρκας, η φυγή στο κεχριμπάρι, οι λέξεις οι […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Δύο ποιήματα

Cantus firmus  Ι [Λόγος] Συμφορά που μας βρήκε καημένε μου σύντροφε με το γέρικο άλογο τι τα θες κάτω απ’ την πανοπλία μου στήθος σφριγηλό μαστός γαλακτοφόρος κι όλο χάρη το βήμα μου πρόστυχο, και δεν το βλέπεις καθώς μου ψέλνεις ύμνους νικηφόρους για τη μεγάλη ποίηση∙ εσύ, που έχεις την πείρα της πλοκής τον […]

Ρένα Λασπίτη | Ένα φως

Ποίηση είναι μια ηλιόλουστη μέρα που σ’ αγαπούν, η αυγουστιάτικη θάλασσα κάτω απ’ τον ήλιο, το φεγγάρι που κοιτάς σιωπηλός μια νύχτα στο νησί, εκείνος ο έρωτας που σ’ έκανε αθάνατο, ο άλλος που ‘θελες απελπισμένα αλλά δεν έζησες ποτέ. Η θέα του αθώου παιδιού που παίζει, θυμίζοντάς σου το παιδί που ήσουν, τ’ ανθισμένα […]

Νικήτας Δεσποτίδης | Θερινό ευχολόγιο

Είναι Ιούλιος και η ζέστη είναι ανυπόφορη. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δε θα  ξαναέμενα καλοκαίρι στην Αθήνα, κι όμως λίγο οι δουλειές, λίγο η ανικανότητα μου να οργανώσω διακοπές, με έκαναν να ξαναβρεθώ κολλημένος εδώ. Πρωί και μεσημέρι δεν γίνεται να βγεις, όλα λιώνουν και είναι και αυτή η υπνηλία, ο ιδρώτας του […]

Χριστόδουλος Ράδος | Αϋπνία

Τραβάω τις κουρτίνες για να κλείσω τα βλέφαρα του κόσμου. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα απόψε να σε βλέπω. Μόνο εσύ έχεις το δικαίωμα απόψε αυτά που όλο κρύβω να τα μάθεις. Σκοτάδι στο δωμάτιο το λευκό των ματιών φεγγοβολά. Κοφτές ανάσες υγραίνουν το τοπίο. Αχνίζει και θολώνει η σκέψη μου καθώς σε ακούω δίπλα […]

H Ά(λλη) | Οι παντοδύναμοι

Σε έβλεπα, πρώτη φορά, το παλιό μπρούτζινο περίγραμμα σε στεφάνωνε. Στο σώμα μου, φαίνεται,  είχαν ανθίσει μικρά, μικρά, λευκά λουλούδια τόσο απτά, απλώνονταν σε χάδι. Σε παρακολουθούσα το πρόσωπό σου χαράκωναν μαύρες γραμμές ξεδίπλωναν, ξεχύνονταν οι κακές οι γλώσσες. Τις έβαλες στο στόμα σου και μίλησες εκπροσωπώντας, καταδεικνύοντας, δικάζοντας. Συρρικνώθηκες -ελέω ανθρώπων- σε πάλεψα, σε […]

Αναστάσιος Δελλαπόρτας | Άνωθεν εντολή

Κι αν τα βήματα σου, σκάλισαν στο χώμα χάρτες, τις δύσβατες ώρες σου, μη καταριέσαι, μ’ ακούς; Κάνε το σάστισμα πυξίδα και βρες τον δρόμο σου. Τροχιοδείκτης είν’ η καρδιά σου, ακούς; Κι αν σκοτεινιάσει απότομα, μη φοβηθείς. Η λαχτάρα σου, φωτογόνος θα ‘ναι. Κι όταν φανεί ο προορισμός εμπρός σου, μη λησμονείς. Ταπεινός να […]

Αναστάσιος Δελλαπόρτας | Ονειροκρίτης

Δύο σκουριασμένες ράγες είδα σ’ όνειρο κι ένα  σταθμό. Χωρίς βαγόνια. Ανάλαφρος πια. Σε πρόωρη άνοιξη. Πίσω μου κόκκινα γαρίφαλα και μια ευχή που δε θυμόμουν. Στο νου μου , της μάνας η φωνή. Κόκκινο είν’ το γρήγορο. Σαν το δεις, χαρές θα τρέξουν να σε βρουν. Και τα γαρύφαλλα, μπαχάρι στην ψυχή σου. Στις […]

Νικήτας Δεσποτίδης | Αντικατοπτρισμός

Είναι πήχτρα σκοτάδι, και έχει χαλάσει η μεγάλη σκάλα στα φώτα μου, και παράλληλα νυστάζω. Παρ’ όλα αυτά, οδηγώ γρήγορα. Ξέρω τον δρόμο. Έχει αέρα και έχω ανάψει τη θέρμανση. Ακολουθώ την άσπρη γραμμή και ξέρω πως στην άκρη του δρόμου η μπάρα είναι σάπια και από κάτω τα μαύρα βράχια και τα κύματα. Ακολουθώ […]

Λαμπρινή Σταμάτη | Δύο ποιήματα

Ασπίδα Άνοιξαν τα μάτια κι οι παλάμες κι έσταξε η ζωή γαλήνη κι ένα εγώ μαδημένο από τα σουλάτσα και τις τρικλοποδίες Κι ήρθαν έπειτα οι μέρες που άδειασαν από άδειες ευχές κι ανέτειναν μικρές ομπρέλες σε γεμάτους ουρανούς   Κρυφτό Κοιτώ τις αληθινές λευκές παιώνιες στην τραχιά κορδέλα σφιχτοδεμένες, τακτικές μες στα διάτρητα τελάρα Ένας […]