Δημήτρης Καρπέτης | Ένα ποίημα

Ο ήχος της λάμας  ενός μαχαιριού φτιασιδωμένου με εφιάλτες θολερούς καρφώθηκε σε μια καρδιά που κρατάει μέσα της  δάκρυα και λυγμούς  πίκρες, χαρές κι ανασασμούς. Αδιέξοδοι οι δρόμοι της νύχτας  φιλοξενούν τις στάλες των ματιών μας. Μια φιγούρα που έρπει η θλίψη αναμένει ν’ ανταμώσει κάποια σημάδια ευτυχίας. Οι ώμοι γέρνουν απ’ τα δυσβάσταχτα χρέη ενός παρελθόντος […]

Περσέας Ρίζος | Δύο ποιήματα

[Ο κώδων της εξώπορτας]   Ακούτε τα ελικόπτερα εκεί όπου δεν υπάρχουν; Είναι στίχοι από πανάρχαιες παροιμίες που λένε μεταξύ τους τα ηφαίστεια Ακούτε τον θρήνο των μετάλλων που κρούει τη νύχτα ο σφυρηλάτης; Είναι η λάβα των δακρύων που φτιάχνονται τα ξίφη Ακούτε τα παράλληλα τριξίματα τής πόρτας για έναν άλλο κόσμο; Είναι χάδια […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ένα ποίημα

Ψηλαφίζω μια καρδιά άδεια ψηλαφίζω τις πληγές που ακόμα ματώνουν προχωράω μέσα στο λαβύρινθο των ημιθανών αναζητώντας τη λύτρωση. Σκιές που χάνονται  στα δύσβατα μονοπάτια ζωές που δοκιμάζονται απ’ το θάνατο. Παγιδευμένη στη δίνη των δακρύων ζυμώνεται η σκέψη μας μια φιγούρα θολή  να έρπει μέσα στους χαώδεις διαδρόμους των ημιθανών.  Ακολουθώ τα νήματα της […]

Σταυρούλα Ηλία | Ένα ποίημα

Τον Νοέμβρη αποφάσισα Μια μικρή αυτοκτονία Τα τελευταία χρόνια Παίρνω και μία μικρή «τζούρα» Μιθριδατισμός, νομίζω λέγεται αυτό Μία δόση μικρής αυτοκτονίας Για να συνηθίζω Να μη ξεχνιέμαι Τώρα αποφάσισα να ξαναζήσω Με μία ακόμη Μικρή αυτοκτονία   Η Σταυρούλα Ηλία είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται ως καθηγήτρια φιλόλογος στο Γύθειο Λακωνίας, όπου […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ένα ποίημα

Ζωή που ξεθωριάζει ζωή που παλεύει με τα εσώτερα της. Απογυμνωμένη από όνειρα  γεμάτη με τα παρωχημένα και τα φτιασιδωμένα χαμόγελα του πρέπει. Ματωμένη απ’ τ ‘αγκάθια γλείφει τις πληγές της. Εκπνέει αθόρυβα συμβιβασμένη  με τα όνειρα που της δάνεισαν οι τοκογλύφοι των ψυχών. Ουράνια τόξα που ακόμα κρατούνται στα κελιά της ασάφειας. Βλέμμα αδειανό […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Όμορφος κόσμος

Κοιμήθηκες  βασιλιάς πανίσχυρος Ξύπνησες ρακένδυτος επαίτης Κυνήγησες κουρασμένες χίμαιρες Υποθηκευμένα ιδανικά σημάδεψες Σταύρωσες  το μαύρο άδικο Τώρα αποποιείσαι την ευθύνη Βολεύτηκες σε δανεικές χαρές Ψαλίδισες ταξιδιάρικα όνειρα Αποδημητικές προσδοκίες στρίμωξες Σε παλιά μπαούλα Κρέμασες πολύχρωμες κορδέλες Σε συννεφιασμένα βλέμματα Καμιά φορά αναπολείς Σε παρηγορούν τα ψεύτικα στολίδια Παράσημα ντροπής κρύβουν Τις πληγές της αγανάκτησης Όμορφος […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δύο ποιήματα

Χρόνια τώρα στον ίδιο μονότονο σκοπό χωρίς ρυθμό, χωρίς πνοή, χωρίς ζωή… Λείπει η αλήθεια που γαληνεύει τα όνειρα λείπει το όνειρο που αποζητά η σκονισμένη μας ψυχή… Ατέρμονη προσπάθεια σε λάθος μονοπάτια στα μονοπάτια που ασέλγησαν τα πρέπει. Ο άνεμος πήρε τις στάχτες τους τις σκόρπισε τις σκέπασε με πέπλο σιωπής πικρό… το όνειρο […]

Αργύρης Κόσκορος | Η Κραυγή

Απ’ όλα τ’ αγαθά της γης, τ’ ουρανού και των νερών που πήρα μαζί μου, αυτή ήταν το εκλεκτό. Όσο κι αν αγαπούσα την πεταλούδα για τα φτερά που μου χάρισε, την παπαρούνα που έκοψα για το χρώμα της, το παχουλό σκαθάρι για τον χορό του μέσα στη γυάλα, αυτή με είχε συνεπάρει με μια […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δύο ποιήματα

Το βαθύ σκοτάδι θα έχω αγκαλιά καθώς το κύμα θ’ ακουμπά το άρωμά σου, ζωή ανάσα φίλημα του ανέμου μάτια βουρκωμένα μες τα χέρια σου. Σταγόνες βροχής δροσίζουν τους ξεραμένους πόθους μέσα στο πέρασμα  ενός χρόνου αδυσώπητου. Ώρες κενές όπου προσεύχονται βουβοί  οι πόθοι μπροστά στο εικόνισμα της παρακμής. Μια ζωή που το’ βάλε στα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δύο ποιήματα

 [Μια Χαραμάδα Φως]   Μια κραυγή μέσα στη νύχτα, ένας άνεμος άγριος που βρυχάται σ’ έναν τόπο σαθρό. Ένας ήχος που σφυρίζει  και ξεσκίζει τα σώματα  στους έρημους και σκοτεινούς δρόμους του ακατανόητου κόσμου μας. Μόνο το πανωφόρι της καρδιάς  διακρίνεται από μακριά φτιαγμένο από στάλες αίμα κεντημένες με κλωστή χρυσή. Ντυμένη με αίμα και […]