Μαριάννα Χαρτσά | Έξι ποιήματα

[Χωρίς Ζωή] Σαν πλαστικό λουλούδι που δεν ένιωσε ποτέ στις ανύπαρκτες ρίζες του νερό, έτσι κι εγώ. Δεν ποτίστηκα ποτέ με αγάπη. Στο βάζο μου σκόνη,  στον αέρα μου περίσσιο διοξείδιο. Πως να ΄χω ζωή;   [Τετράστιχα]  Η διάθεση μελαγχολική  με υπομονή περίσσια κι αγάπη υπερβολική  στην θλιβερή συνήθεια. * Στέκω, κοιτώ τη θάλασσα βαθιά […]

Χριστόφορος Τριάντης | Αξία

Δεν έχει αξία ο θάνατος σε μικρές δόσεις, πασπαλισμένες με απανωτά λογύδρια για γεύματα και καιρικές συνθήκες, κι από κοντά να συμπληρώνονται με μικροθεάματα για καπνούς και αριθμούς. Και να : οι σειρές, οι κατατάξεις, οι μισθοφορίες (ό,τι βρίσκεται πρόχειρο). Οι θεσμοφύλακες ελέγχουν τη δοσολογία κι απαλλοτριώνουν τις λύπες. Τις μεταμορφώνουν σε μικροαπολαύσεις, βαφτίζοντάς τες […]

Γιώργος Αναστασόπουλος | Δύο ποιήματα

[Μη φεύγεις] Νύχτα κι αυτή, πίσω με γεροντικές συνήθειες. Το τσάι βράζει κι εγώ ξεφυλλίζω τις σελίδες μου… βήχω. Αισθάνομαι το πνευμόνι να ματώνει και μου προκαλεί δυσφορία. Η βροχή δεν κατάφερε να ξεπλύνει τη γιορτινή ατμόσφαιρα. Οι απουσίες συσπειρώθηκαν μπρος μας και γύρω μας, να μας θυμίσουν την ύπαρξή τους. Σου είπα μη φύγεις, […]

Σίσσυ Δουτσίου | Κασσάνδρα

Όραση Αφή Γεύση κατά τόπους Η εντύπωση που δημιουργεί στη γλώσσα ότι βρίσκεται κάτω από τα πόδια μας Αρχαίες πόλεις Θαμμένα καταφύγια Κορίτσια τρέχουν στην αγκαλιά του Ιουίου Βερν Ο πολιτισμός ένα πυκνό υλικό στην επιφάνεια περισσότερο σίδηρο καθώς και νικέλιο και πυρίτιο ωστόσο το σπάνιο ουράνιο απλώνεται σε αχανείς εκτάσεις κάτω από τα πόδια […]

Σταυρούλα Ηλία | Επιβίωση

Επιβίωσα του θανάτου μου Στην αρχή μόνο γρατζουνιές Κατόπιν μώλωπες, γδαρσίματα Ακούστηκαν φωνές-στην αρχή- μετά ουρλιαχτά στο τέλος ένας λύκος ξέσκιζε τα σωθικά μου κι έγλυφε το αίμα μου Επέζησα του θανάτου μου Στάθηκα πάνω από το μακελειό Κι  ας ήμουν ακριβώς στο κέντρο του. Έτσι μπορώ να πω πως είμαι ζωντανή  ακόμη   Η Σταυρούλα […]

Χριστόφορος Τριάντης | Eμφανίσεις

Ω, οι παραστάσεις βρίσκονται φυλακισμένες μέσα σε πλέγματα. Κι οι αυλαίες στολισμένες με αίματα και επιγραφές αγέννητων επαναστάσεων, στα καθίσματα κυλούν σαν αχλή αρχαίας τραγωδίας. Μα οι θεατές έμαθαν να μην προσμένουν λογοτεχνικές καθάρσεις. Οι εμφανίσεις των λέξεων εκτελούνται αποκλειστικά στα απολιθωμένα δάση ενός άλλου κόσμου, δίχως  να έχουν κάτι απ’ τα δάκρυά μας.   […]

Χρήστος Αθανασίου | Σκοτεινό πέπλο

Εδώ στην άκρη του βράχου, μπροστά στο νήμα της ζωής, βρίσκεται ξαπλωμένη μια απουσία απόλυτα ελεύθερη που πεθαίνει. Είναι απουσία αφανέρωτη που κρύβεται σ’ εκείνους που φυσούν τη στάχτη στη θύμηση κάθε μέρας. Μια απουσία σιωπηλή που την καρδιά μου ματώνει σαν την πιο άσπλαχνη φάρσα της ζωής. Απουσία απροσδιόριστη για να βρεις μακριά την […]

Γιώργος Νικολαΐδης | Στιγμές διαύγειας

  …βλέποντάς τες όλες νά ‘ρχονται ξυπόλυτες, με πόση αφέλεια έλπιζα να σταματούσαν μπροστά απ’ τα θρύψαλα της συγνώμης που δεν σου είπα . Όσο πιο βαθειά έμπαιναν στις φτέρνες τους, τόσο πιο πίσω με γυρνούσαν   » θυμάσαι … ; » ψέλλιζε η χθεσινή, οπως εσβηνε η φωνή της σ αναφιλητά πόνου » …θυμάσαι […]

Βιβή Λιάκου | Το πιο όμορφο στολίδι

Είδα τα ματωμένα χέρια σου να ψάχνουν στη βροχή   και τα ένιωσα σαν να είχαν βουλιάξει στο μυαλό μου   και να άφησαν εκεί την φωτογραφία σου.   Άκουγα από μακριά τότε κραυγές και πληγωμένους ήχους και νόμιζα πως ήταν κεραυνοί…   Ξέρεις, από αυτά που φέρνει η καταιγίδα μαζί της. Κατάλαβα μετά τη […]

Xρήστος Αθανασίου | Ομαδική υστερία

Πρέπει να πιστέψουμε, πως για την ώρα, ο κόσμος είναι φτιαγμένος από σπέρμα και αίμα…και σας ομολογώ πως τώρα, αποτελείται από ανθρώπους απάνθρωπους και ακρωτηριασμένους. Ανάπηρους από την άποψη της μεταφυσικής και του θρησκευτικού συναισθήματος, όπου με γάντια φονιά και με κουκούλα : Παρουσιάζονται χωρίς σκοπό και νόημα. Ουρλιάζουν χωρίς παραλήρημα. Κοιτάζουν καμαρώνοντας μέσα σε […]