Άννα Τσαλιαγκού | Τι συνέβη στη μητέρα μου

Όταν ήμουν μικρή, γύρω στα εφτά νομίζω, η γιαγιά είπε πως θα πάμε να δούμε μια κυρία που θα με  βοηθήσει να καταλάβω τι συνέβη στην μητέρα μου, όταν ήμουν δύο ετών.  Είχε κουραστεί πολύ, την θυμάμαι να λέει στον αδελφό της στο τηλέφωνο, σιγανά υποτίθεται, καθώς οδηγούσε νευρικά στους παγωμένους δρόμους της πόλης μας. […]

Νικολέττα Σίμωνος | Στην Πλατεία Σολωμού – ένα βράδυ

Χθες βράδυ, με πλησίασε ένα τζάνκι, 18 με το ζόρι, σκέφτηκα. Παλικάρι καλότροπο το σύγκοψα κι είχε το βλέμμα του χαμένο, καλά κρυμμένο κάτω από την τρεμάμενη αγριάδα του. Μα εγώ το είδα, δε με ξεγέλασε. Νωχελικό το παλικάρι και νευρικό την ίδια ώρα. Σε ποια πραγματικότητα ζω;, σάμπως και ούρλιαζε με τη σιωπή του. […]

Έφη Μαρία Παπία | Μοναχική πόλη

Σαν τα βλέφαρα βαραίνουν, σιωπηλές σκιές πλαγιάζουν στο παραθύρι σου. Μοντέλα πραγματικότητας που θρέφεις με θρύμματα ανθρώπων που αδράχνεις σφιχτά. Τα φώτα της πόλης συνεχώς θολώνουν. Συννεφιασμένος θόλος με ρωγμές γαλάζιου, γυμνοί κορμοί τα κτίσματα, και οι περαστικοί γρασίδι που θροΐζει στο διάβα του χρόνου.   Η Έφη Μαρία Παπία είναι φυσικός, με μεταπτυχιακό από το Εθνικό […]

Λάζαρος Ζάγκας | Κοινότοπο ημερολόγιο Ι

Αφού οργάνωσα με το μυαλό την κίνηση μου αυτή, η αναζήτηση που ακολούθησε κράτησε δυο ‘βδομάδες. Περιπλανήθηκα σε διαφόρων ειδών μαγαζιά και μίλησα ιδιαιτέρως με τους πωλητές τους. Έψαχνα ένα σχοινί ανθεκτικό στο τέντωμα που η διάμετρος του να είναι τόση όση περίπου χωράει να κρατήσει η χούφτα μου. Στο τέλος και αφού κατέβηκα στις […]

Εύα Μουρούτσου | Ο κύκλος και η ευθεία: συνάντηση 45’


«Είναι κι αυτό μια μορφή ναρκισσισμού, ξέρεις…», της είπε και αφαίρεσε το μαύρο σκελετό των γυαλιών του για να καθαρίσει τα θαμπωμένα τους τζάμια από τα χνώτα του. «Η μάσκα δεν βοηθά εμάς τους γυαλάκιδες», πρόσθεσε χασκογελώντας ελαφρώς, έως ότου ολοκληρώσει το τελετουργικό του καθαρισμού. «Ναρκισσισμός πώς;» του απάντησε με τα φρύδια της να πλησιάζουν […]

Γεώργιος Κρεοπώλης | Εκείνοι Η επιφάνεια

Εκείνος:  Τα πρωινά, οι ώρες αιχμής και οι κυκλοφοριακές συμφορήσεις είναι φλύαρα. Από την άλλη, οι πρώτες ώρες της κάθε μέρας παρομοιάζονται με λακωνικό λογοτεχνικό πυροτέχνημα. Επεισόδια μικρά της ανθρώπινης ζωής που ξεφυτρώνουν από τυχαία γυάλινη ρωγμή στις όψεις από μπετό. Έμπνευση για ερωτικά ραβασάκια και αποφθέγματα που κινητοποιούν και φωτίζουν. Θα έσκαγαν στον μαύρο […]

Εύα Μουρούτσου | Πέντε λεπτά ακόμη

Ένα παιδί κάνει κουτσό στα τετράγωνα του πεζοδρομίου. Οι γυμνές του πατούσες πατούν ευλαβικά στα οριοθετημένα σχήματα. Θυμάμαι τις ακτίνες του ηλίου να με καίνε εκείνη την ημέρα. Ήταν μια από εκείνες τις ακτίνες που μαρτύρησε την παρουσία μου. «Μαμά, κοίτα ένα νόμισμα! Να το σηκώσω;» ρώτησε με ενθουσιασμό μόλις με εντόπισε. Μακάρι να είχα […]

Ορφέας Σουρής | Κάτι που έχω να κάνω

Θυμάμαι κάποτε, πριν χάσουμε τον χρόνο, γεμάτοι ελπίδα, πριν αντικρίσουμε έναν κόσμο γεμάτο φόβο και φθόνο. Θυμάμαι κάποτε πως αγαπήσαμε και ξέραμε να ρίχνουμε ένα βλέμμα καθαρό, πριν χάσουμε τον χρόνο στην ιδιωτική σιωπή μας με σύμμαχο την έπαρση και την ντροπή. Θυμάμαι κάποτε, πριν χάσω τον εαυτό μου, γεμάτος ελπίδα και ταχύτητα, πριν αντικρίσω […]

Φιλοθέη Αρμενάκη | Οι ιδέες, και ένα ποίημα

Οι ιδέες Από παλιά φανταζόμουν τις σκέψεις να μπαίνουν στο, μυστήριο για μένα τότε, όργανο του εγκεφάλου σαν σημειώματα σε χαραμάδα παλιού κουφώματος. Η σκέψη φτάνει και στο δικό μου κεφάλι, όμως τα δευτερόλεπτα της απόφασης μου να γράψω ή όχι, είναι αυτά που καθορίζουν το μετέπειτα. Συνήθως είμαι πεπεισμένη πώς δεν πρόκειται να ξεχάσω […]

Ελένη Παπαγεωργίου | Το σπίτι της σιωπής

Το πλήθος συνήθως σιωπά τέτοιες ώρες Τα φώτα χάθηκαν κι αυτά ένα ένα Κλείδωσαν τα απομεινάρια της πόλης Παγιδεύτηκε ακόμη μια στο σκοτάδι της Εσύ είσαι ακόμα εδώ Να στραγγαλίζεις τις λέξεις σου Δουλεύει υπερωρίες αυτή η πόλη Δεν έχει χρόνο για άλλα Εσύ εδώ να φυλάς τις σιωπές Εγώ εδώ να μετρώ τις ενοχές […]