Μαρίλια Γιακουμή | Ο εξόριστος συγγραφέας

Πάνε χρόνια από τότε που έγραψε την πρώτη του ιστορία. Τότε οι ιστορίες του, είχαν χρώματα και νότες και φως άπλετο που ξεχυνόταν σε κάθε γωνιά. Τώρα πια, τα δάχτυλά του χτυπάνε νευρικά στο τετράδιό του, το μολύβι γράφει και αμέσως μετά η γόμα σβήνει, σ’ έναν άτυπο και ανταγωνιστικό χορό μεταξύ τους. Περνάει ώρες […]

Αργύρης Κόσκορος | Η φωλιά

Όταν η Μαρία το βρήκε μόνο κι ανήμπορο, σχεδόν ετοιμοθάνατο, ήταν ένα μικρό άφτερο πλάσμα με μάτια κλειστά και στόμα που έχασκε. «Θέλω φωλιά» της έλεγε, δίχως μιλιά. Και η Μαρία, άμαθη ακόμα κι αδέξια, άλλο δεν μπόρεσε να κάνει παρά τα δάχτυλα κλαριά ενώνοντας τις φούχτες της και βάζοντάς το μέσα να κουρνιάσει. Αυτή […]

Ε. Μύρων | Τρία ποιήματα

[Δεξιότητες] …ἦταν κακὴ ἐπιλογὴ τὰ ὄνειρα γιὰ ἄρματα – βούλιαξαν ἀπὸ νωρὶς στὴ λάσπη. Ἐκεῖ πᾶς μὲ τὸ ἐλαφρὺ βιογραφικό… [Γείτονα] Κάποια στιγμὴ θὰ δεῖς τὸν Ἀργύρη ἀπέναντι. Φυλακισμένος πίσω ἀπὸ τὴν τριανταφυλλιὰ ζεῖ ἕνα παγωμένο μάρμαρο ποτισμένο ὑγρασία ἔκτης ὥρας πρωινῆς. Ὁ καφὲς του, μόνιμα κρύος στὴν κουπαστή, καίει τοὺς σπόρους στὶς γλάστρες γεμίζει […]

Φανή Καλαμπόκη | Μοιράζομαι μαζί σου

 Μοιράζομαι μαζί σου ζωή Μοιράζομαι ένα τραγούδι “here comes the sun” Μοιράζομαι ένα ποτήρι νερό Μοιράζομαι ένα σεντόνι Μοιράζομαι λέξεις Μοιράζομαι αναπνοές, πότε λαχανιασμένες, πότες έτοιμες να σβήσουν Μοιράζομαι τη θάλασσα Μοιράζομαι τα άστρα πάνω απ’ το σπίτι μας Μοιράζομαι τη βραδινή δροσιά του Ιούλη. Μοιράζομαι τη μυρωδιά απ’ τη τριανταφυλλιά μας, τις γραμμές της […]

Σοφία Κιόρογλου | Σπείρε φόβους

Έρωτας χαριτωμένος, τσαχπινιάρης Στην αρχή χαμογελάει, κάνει νάζια. Ερωτευμένος Τρέχει με χίλια, στραπατσάρεται, σπασμένος καθρέφτης η ψευδαίσθηση Φόβος συναίσθημα υπερτιμημένο μια σκιά που διογκώνει την τελεία κάνοντας την μουντζούρα. Φοβάμαι ρήμα τρομαγμένο συναισθηματική αγκύλωση κασετόφωνο ντεκ μαύρο. Φοβισμένος Επίθετο καθόλου ευδιάθετο ψάχνει την έξοδο κινδύνου κόκκινο φωτάκι δεξιά. Συμπέρασμα Σπείρε φόβους να καρπωθείς την ανάγκη […]

Θέτιδα Θαλασσινάκη | Αστείο παραμύθι

Πώς γεννιέται η αγάπη από τη θλίψη και πως τρέφει η στεναχώρια τη χαρά, ποιος πλανήτης αποφάσισε να σβήσει στου δρομάκου την απέναντι σκιά. Πέφτει η νύχτα το σκοτάδι ταξιδεύει της ψυχής σου την απέραντη σιωπή, ποιας ουσίας την απόσταση γυρεύει να μαζέψει λίγη ακόμα υπομονή; Σε ποιαν άκρη σε προστάζουν να λουφάξεις να ξεχάσεις […]

Γιώργος Σ. Αλεξάνδρου | Ο τοξότης

Με πόνεσε ο καιρός στα κόκαλα μου. Κι ας λένε πως γιατρεύει τις πληγές. Γυρνούσα σα τρελός στη γειτονιά μου. Να γαληνέψω κάτι από το χθες. Πετούσα μακριά την πετονιά μου. Με πνίγανε χαράματα οι κραυγές.   Μα Τώρα βλέπω το σκοτάδι. Και δεν φοβάμαι πια τον Άδη. Εγώ κατάφερα να βλέπω δίχως μάτια. Πέρασα ψέματα […]

Ειρήνη Βογιατζή | Στην ουρά για τον Λένιν

Δένω την νύχτα στον λαρύγγι σου -λύνομαι- αγριόχορτα μνήμης κολλημένα λόγοι και λέξεις που μαρτύρησαν σε ακινησία -δεν τις κατάπιες- ούτε τις έφτυσες μες στο ουρλιαχτό των πτωμάτων γλιστράω σαν ψάρι να με φάνε να ξυπνήσουν οι ταφόπλακες να θυμηθούν γιατί πενθούν Γιατί χτυπούν σαν να τους έθιξαν οι αστερισμοί της βουρκωμένης πάνας που άλλαζε […]

Χριστόφορος Τριάντης | Ξεθύμαναν οι λέξεις

Ξεθύμαναν οι λέξεις. Έχασαν το νόημά τους  απ’ την επανάληψη και την ακρισία. Ετερόφωτες ταξίδεψαν, δίχως να γεφυρώσουν μέλλον και παρελθόν. Μερικά ουσιαστικά (αφηρημένα) χάραξαν  στα νεκρά χώματα, σύμμαχα του χρόνου κι ενάντια στην απραξία. Ο Χριστόφορος Τριάντης υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση από το 1998. Αρθρογραφεί στον τοπικό τύπο των Τρικάλων και στην ιστοσελίδα του […]

Σοφία Κιόρογλου | Στο όρος Τζέπελ Κουρουντούλ

Εις το πυρ με έριξες των θλίψεων Σαν τον άργυρο να καθαριστώ Επέτρεψες να πειρασθώ από τον μισόκαλό Να πέσω εις την ενέδρα του και να με ποδοπατήσει   Δια πυρός και σιδήρου με πέρασες Να υποφέρω κακά και να διέλθω θριαμβευτικά Κατατροπώνοντας τον εχθρό και εξευτελίζοντας τον Στο Σαραντάριο Όρος να ανέβω και να […]