Θεοδώρα Βαγιώτη | Μαγιάτικος χορός

Μια μαγιάτικη Δευτέρα μια Δευτέρα της Ιουλίας ή της Ελένης ένα πρωινό πιο ρόδινο απ’ τα χέρια της Αυγής το άδειο παγκάκι της πλατείας των ασώματων θλίψεων που σκάλισε μια πλανόδια αρτίστα με φεγγάρια και χασίς το’ 93 θα γεμίσει ξανά Με χέρια μπουκέτα από γεράνια στολίδια που κάθισαν την αρχοντιά τους στο ηλικιωμένο πέτο […]

Φανή Καλαμπόκη | Δεν περνάει κανείς

Το φανάρι άναψε πράσινο. Δεν περνάει κανείς. Ίσως το θέσουν εκτός λειτουργίας. Ίσως θέσουν εκτός λειτουργίας και την άνοιξη. Προκαλεί ευφορία και επιβάλλει συναναστροφή, συναναστροφή με γυμνό δέρμα. Άναψε πάλι πράσινο. Πέρασε ένα χελιδόνι.   Η Φανή Καλαμπόκη γεννήθηκε το 1985. Είναι απόφοιτος του τμήματος φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής σχολής Αθηνών. Ζει και εργάζεται στη […]

Δημήτρης Καρπέτης | Εγκλεισμός…

      Έγκλειστος σ’ ένα δωμάτιο κενό       ένας θνητός καταβροχθίζει το χάος.       Απαγορεύοντας την επαφή,       εξαντλημένοι από τις παραισθήσεις,       οι ανάσες μας αιωρούνται       εκτεθειμένες στο φόβο.       Τα μάτια ιχνηλατούν       τον αντικατοπτρισμό της άνοιξης,     […]

Εύη Χρόνη | Ερωτικό

-Τιμωρία στο δωμάτιό σου δεσποινίς εκτός κι αν με γλύψεις. -Ξέρετε να γλύφετε;  -Σημασία έχει να το θέλεις πολύ.  – Όχι να αγαπάς; – Όχι.  – Μα είναι και ταινία. Το έχω δει. Έπαιζε μια κυρία που όλο έκλαιγε. Δε θυμάμαι τίποτα άλλο. Ήταν όμορφη. Μετά πήγαμε σπίτι και – . – Να γλύφετε ξέρετε; […]

Αλιέ Πεμπέ | Στο μέλλον

Κι αν κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον κοίτα να μην είσαι εσύ η αιτία που το άλλαξε. Οι μέρες είναι δύσκολες και εσύ περπατάς στο σκοτάδι χωρίς φακό, περπατάς σε πέτρινα μονοπάτια χωρίς παπούτσια. Φοβάσαι αλλά δεν το δείχνεις, «έλα μωρέ» είναι το μότο σου «σε έμενα θα τύχει»,  είναι το επόμενο που […]

Μαρία Δημητρίου | Φυλακή

Να σε κλειδώσω μέσα αγάπη μου Να μη σε δει ο ήλιος και σε ματιάσει Να σε κλειδώσω μέσα αγάπη μου Να μη μυρίσει κανείς ξανά τα μαλλιά σου Να σε κλειδώσω μέσα αγάπη μου Να μη σε αγγίζουν ούτε οι στάλες της βροχής Να είσαι μόνο δικιά μου   Η Μαρία Δημητρίου γεννήθηκε  στη […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Το βουνό

Σε μια στιγμή μόνο πρόλαβα κι έζησα εφτά ήλιους εφτά φεγγάρια μια μεγάλη εβδομάδα είχα πάθει ήδη πολλά μου έταξαν ανάσταση ανέβηκα στην κορυφή του Γολγοθά μου πούπουλο ήταν ο σταυρός στον ήδη φαγωμένο ώμο μου τα χέρια μου έσταζαν μελωδικά σχεδόν μωρουδιακά στάθηκα εκεί ψηλά για λίγο με μιαν ανάσα κατάπια όλο το βαρύ […]

Δημήτρης Καρπέτης | Μολυσμένοι…

Στεκόμαστε χωρίς ομπρέλα στην καταιγίδα, χωρίς ομπρέλα στην επιδημία ενός κόσμου εφήμερου. Μολυσμένοι απ’ τα συναισθήματα ξεπερνάμε τα όρια. Ακρωτηριάζουμε τις αμόλυντες σκέψεις, προσμένουμε τις χαμένες νύχτες. Τις νύχτες ανασταίνονται τα βλέμματα οι φωνές λικνίζονται στην άβυσσο. Τα χέρια σφίγγουν τα κορμιά οι ανάσες πνίγονται, μια ευχαρίστηση να μουδιάζει την κάθε τους πτυχή. Η νύχτα […]

Μαρία Ζαχαρία | Έγραψα στίχους μικρούς

Έγραψα στίχους μικρούς. Για να αποφύγω τους μαύρους και βροχερούς ουρανούς έγραψα στίχους μικρούς πάνω σε κύματα γιγάντια τέτοια που λούζουν τα όνειρα των παιδιών τα εφιαλτικά. Κι έπλεξα προσκεφάλι και νυχτικό κι αυτά με στίχους μικρούς για να ‘χω ν’ ακουμπήσω τις νύχτες της παγωμένης ερημιάς. Κι ύστερα πήρα τον δρόμο για το ξωκλήσι […]

Δημήτρης Καρπέτης | Κρησφύγετο

Περπατώ πάνω στα κύματα του ήλιου λίγες σταγόνες αίμα κατρακυλούν το χάραμα στα συντρίμμια των γυάλινων κόσμων. Οι άκρες των ματιών αναζητούν τα άστρα, επαιτούν τον ουρανό για λίγα ψίχουλα ελπίδας, ανάγκη επιτακτική. Ακούμε τις φωνές των πνιγμένων αντικρίζοντας ένα άδηλο αύριο. Τα χορτάρια της θλίψης καίγονται, όνειρα θωπεύουν το κρησφύγετο της καρδιάς. ◊ Ο […]