Δημήτρης Καρπέτης | Πλαστογραφία

Πλαστογραφώντας τα χρώματα του ήλιου γινόμαστε άφαντοι. Πεταμένα στον καιάδα του παρόντος χρόνου τα φεγγάρια που λαβώθηκαν απ’ το μαχαίρι της φθοράς. Η αλήθεια άρχισε να σβήνει μέσα από το ψέμα, μόνο τα ίχνη της αφημένα στο σώμα απομένουν πειστήρια κάποιων δευτερολέπτων ζωής πραγματικής. Πλαστογραφώντας τη φωνή της σιωπής η ανθρωπότητα αρκείται στο σκοτάδι. Η […]

Ολυμπία Θεοδοσίου | Τέσσερα χαϊκού

Βροχή έπνιξε τις ανθρώπινες σάρκες δάση άνθισαν. ◊ Χιόνι τύλιξε την αστρόφεγγη νύχτα ευχές μάταιες. ◊ Ριπές ανέμου διαβαίνουν τα σοκάκια έρημη ζωή. ◊ Κλεψύδρα κενή ο χρόνος δραπέτευσε θύματα παντού.   Η Ολυμπία Θεοδοσίου γεννήθηκε το 1982 στον Πειραιά. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την συγγραφή διηγημάτων και ποιημάτων αναζητώντας τις διαφορετικές εκδοχές του […]

Αργύρης Κόσκορος | Πεντάκορφο

Πριν φως προβάλει                                        τη μέρα μας συνθέτουν τα πετεινάρια· κοιλοπονά η αυγή τον βασιλιά των άστρων Στον αυλόγυρο μια κούνια λικνίζεται απ’ τον αγέρα· κρατά τις απουσίες ένα βωβό κουδούνι Γρίλιες σηκώνεις με φως λούζεις στον τοίχο τους περασμένους· τη σέπια ξεθωριάζουν οι πρωινές αχτίδες Στον αργαλειό σου ανθούς υφαίνεις κι άστρα που τα χαρίζεις· […]

Θεοδώρα Βαγιώτη | Phóbos

Χθες μου είπες μυστικά, Φανερά ανίδεος χρησμοδότης κι όμως προφήτεψε το τέλος του κάθε προορισμού μου Σαν επισκέπτης διάβασα το είναι στη σιωπή του· το έκανα νιαούρισμα του πεινασμένου γάτου πέτρα που έσπασε παίζοντας πεσσούς πάνω στο κύμα δυο ποτηράκια γυάλινα που τσούγκρισαν σκορπώντας δηλητήριο στην υγειά μας πιόνια που παραδόθηκαν από νωρίς αγέλαστα στο […]

Αλιέ Πεμπέ | Φωτιές

Οι φωτιές που καίνε μέσα σου, φουντώνουν επιθυμίες η καίνε αναμνήσεις και αισθήματα. Εσύ κρατάς το λάδι και ρίχνεις όπου επιθυμείς, ανάβεις όσα θες αλλά οι σπίθες τους ζωντανεύουν όλα όσα θες να ξεχάσεις. Με αυτά δυνάμωσες και έγινες εσύ, άλλαξες και έγινες το τώρα, δύναμη γίνονται και ζεις με πάθος όλα όσα επέλεξες να […]

Δημήτρης Καρπέτης | Λίγο Ουρανό…

Το δάκρυ βαθαίνει, διαβρώνει τις ψυχές. Καταμεσής του πιο όμορφου τοπίου χάθηκαν οι ίσκιοι μας. Έγειραν πάνω στην κατάπτωση. Η ψυχή μας σε πλήρη ανακωχή αγνοεί την καθαρότητα των αιθέρων. Δανείσου λίγες σταγόνες ζωής για να νικήσουμε την ερημιά μας. Καθώς κατεδαφίζονται τα όνειρα κρατώ τις εικόνες που αναδύονται απ’ τα υγρά μου μάτια. Ακόμα […]

Μαργαρίτα Παπαμίχου | Ο Ράφτης

Κράτησε πολύ εκείνο το ράψιμο μ’ έραβες πάνω σου και πέρναγαν δε θυμάμαι ακριβώς αν ήταν κάποιες ώρες ή χρόνια ολόκληρα καλοκαίρια σίγουρα κάτι μισά τσιγάρα βουβά κοχύλια κι η άμμος να κλείνει  τα αυτιά μας κι εσύ όλο και πιο πολύ μ’ έραβες πάνω σου οι κλωστές θύμωσαν ώσπου δε σου έκανε το νούμερό […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Λαιστρυγόνα

Άφησες το νιο σου το κορμί στην πέτρα ριζωμένο, του Οδυσσέα ζητώντας τον κατάπλου. Των πειρατών της Τυρρηνής για να γλιτώσει το  μαύρο μπαϊράκι, προσταγή… την πλώρα στ’αδιέξοδο διέταξε να σύρουν.  Εκεί στων Λαιστρυγόνων το νησί, δέλεαρ, στήνεις του πόθου την παγίδα. Κόλπο τελέσφορο. Πέτρες ολάκερα βουνά και ιαχές και θόρυβος βαρύς, να πνίξουν τα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ανέμου Πορεία

Ακολουθώ την πορεία του ανέμου, βουλιάζω στης μοίρας τους κανόνες. Ακολουθώ το αεράκι που αγκαλιάζει τους ιδρώτες μας καθώς ξεδιπλώνεται το νήμα του χρόνου. Μια πορεία ανέμου που στιγματίστηκε απ’ τα φθαρμένα σύμβολα της ανθρώπινης ανάγκης. Μια ζωή που στο τέλος τσάκισε απ’ τις ριπές των ανέμων γαντζωμένη στα μισοσκόταδα. Σκιές που αγκαλιάζουν τη νύχτα […]

Σοφία Κιόρογλου | Νούμερο 19263

“Η ζωή είναι σαν τις καμινάδες των κρεματορίων. Νομίζεις ότι ακατάπαυστα καπνίζουν. Μα σαν τα κύματα καπνού υψώνονται λίγο παραπάνω, γίνονται φωτεινά σύννεφα και διασκορπίζονται στον απέραντο ορίζοντα. Πριν οι ψυχές μας αποχωριστούν από τον μάταιο τούτο κόσμο, ακολουθούν το ίδιο απόκοσμο πέταγμα προς την αιωνιότητα. Εκείνη την σκοτεινή διαδρομή μέσα από τα βάσανα, πριν […]