Άννα Γκλιαβέρη | Ένα ποίημα

Εδώ η θέαση των αστεριών απαιτεί δοκιμασίες κατακτήσεις μακροχρόνιες καθημερινές διατριβές σε γεγονότα τυχαία και ηλίθια σύζευξη νου και υποπνεύματος. Απαράλλαχτοι αναζητάμε κάθε λογής μυστήρια όμοια μεταξύ τους, κοινές εξελίξεις. Τις συγκρίνουμε. Παραμονεύουμε για επιπλέον στοιχεία και αποδείξεις πως είμαστε κι εμείς σημαντικοί πως κι η δική μας ζωή κάτι αξίζει. Αν όμως μας κοιτάξει […]

Αλιέ Πεμπέ | Εγώ, η άλλη

Εγώ που αγαπούσα και πίστευα, εγώ που άκουγα και συμπονούσα, που έκανα όνειρα,που νόμιζα ότι οι άνθρωποι αγαπούν όσο εγώ. Εγώ, που έδινα με την καρδιά, χωρίς ποτέ να ζητάω. Ειδικά στους φίλους μου; Έδινα και την ψυχή μου. Με έμαθαν να συγχωρώ και να δίνω ευκαιρίες, να ντρέπομαι, να έχω φιλότιμο, λέω συγνώμη και […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Άνθρωποι και ποντίκια

  Δεκέμβριος του 1930. Στις αχανείς πεδιάδες της Νότιας Ντακότα, ο άνεμος λυσσομανούσε διαρκώς και πυκνά σύννεφα σκόνης κάλυπταν το τοπίο. Έξι μήνες ανομβρίας είχαν στραγγίξει τη γη, το χώμα σκέτη άμμος. Το καλαμπόκι και το βαμβάκι ξεράθηκαν πριν καν βλαστήσουν. Ότι απέμεινε έπεσε βορά των πουλιών. Οι άλλοτε εύφορες εκτάσεις της Αμερικής των πρώτων […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δωμάτιο Σκοτεινό…

Συγκεντρώνω τις έννοιες μου σε δωμάτιο σκοτεινό ελάχιστο φως διαπερνά τις σκεβρωμένες γρίλιες δώρο από τα χτυπήματα των άγριων καιρών εδώ και χρόνια. Χαμένος σε σκέψεις που δε συμβαδίζουν με τις κοινότυπες υλιστικές αγωνίες μιας κοινωνίας που αργοπεθαίνει έχοντας σαν μόνη έννοια το χρήμα και την αναρρίχηση της με κάθε τρόπο στη λεγόμενη ελίτ. Στην […]

Χρίστος Κασσιανής | Πως θα ονομάσουμε το να τα δίνεις όλα και να τα ζητάς όλα;

 Το πρόσωπό μας καθάριο αδιάπτωτο, ποιό νόημα άραγε; σαν άχρηστο σαν παλιωμένο, ωστόσο απέραντο, ασήμαντο σαν εκείνα τ’ ασήμαντα που φτιάχνουν καμιά φορά τον εαυτό μας και τον κόσμο. Εκείνο το, «δεν εννοείς να μεγαλώσεις» έχει πάψει από καιρό να μας πικραίνει. Έτσι γίνεται πάντοτε. Δεν ξέρουμε πια πως να φερθούμε, να μιλήσουμε, σε ποιόν […]

Δημήτρης Καρπέτης | Τα βράχια της Σιωπής

Στα βράχια της σιωπής η ζωή κατρακυλά και φθείρεται. Υποθηκεύουμε τις κηλίδες του αίματός μας για να κρατήσουμε τα ανθισμένα ροδοπέταλα. Κουβαλάμε το χρόνο ξοδεύοντας την άμμο του σ’ έναν χορό αλλόκοτο με τις Σειρήνες που μας καλούν ακόμα. Τα βήματα μας χάθηκαν μέσα στο θρόισμα του χιονιά. Μια διαδρομή ζωής που σημαδεύτηκε με φεγγάρια […]

Μαρία Βίτσα – Σουλιώτη | Καλοκαίρι

Χαϊδεύω με τα μάτια μου το μπλε της θάλασσας, το γαλάζιο τ’ ουρανού αναπνέω, το πορφυρό του ήλιου ντύνομαι… Ένωση μυσταγωγική με την αρχέγονη λαχτάρα της ζωής. Ας μην τελειώσει αυτή η έκσταση. Τώρα που η ψυχή γεμίζει φως ιλαρό, που ο νους αμέριμνος καλπάζει, τώρα που ο χρόνος ζευγαρώνει με το άπειρο, που οι […]

Φοίβος Σταμπολιάδης | Κίτρινοι τηλεφωνικοί κατάλογοι

Κοντοστάθηκα έξω από το κτίριο του ΟΤΕ. Κάπνισα τουλάχιστον δυο τσιγάρα στη διαδρομή από τον ηλεκτρικό μέχρι εδώ. Τα απανωτά τηλεφωνήματα που είχα κάνει για να βρω τον υπεύθυνο του αρχείου, δεκάδες. Είχα απογοητευτεί να ρωτώ και να ξαναρωτώ, να με παραπέμπουν από τον ένα υπάλληλο στον άλλο. Η προσπάθεια, που κράτησε 2 μήνες, τελικά […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ποταμός Ονείρων

Ποταμός ονείρων η ζωή μας, καθίσαμε στη όχθη του ανήμποροι ν’ ακολουθήσουμε. Σπάει τις βάρκες των αφελών η ορμή τους! Όνειρα που ζητούν το χώρο τους, για να γίνουν ζωή, χτύποι καρδιάς. Στην απέναντι όχθη κάποιοι μας περιμένουν, μουσκεμένοι απ’ τα όνειρά τους που μόλις πέρασαν. Μας κάνουν νεύμα να περάσουμε, μα λείπει το κουράγιο, […]

Αργύρης Κόσκορος | Ανατολή

Η ανατολή του Αυγούστου σε βρίσκει πάντα γυμνή πάνω στα υγρά σεντόνια ενός φτηνού μοτέλ ή ενοικιαζόμενου, μ’ εμένα στο πλάι να καπνίζω. Πιάνω μετά το τασάκι και ζυγίζω το βάρος της στάχτης χαζεύοντας τ’ αποτσίγαρα. Τα δικά σου τ’ αναγνωρίζω από το κοκκινάδι της γόπας, τα δικά μου απ’ τα σημάδια που τους αφήνουν […]