Δημήτρης Καρπέτης | Πορφυρές Σταλαγματιές Ζωής

Επιθυμίες που σαλεύουν, άπληστες σκέψεις κατακλύζουν την σάρκα και το νου έρπουν, και συγχέονται, ψιθυρίζουν στ’ αφτί κάποιο ερεθιστικό μυστικό τους, ισορροπούν σε μια χούφτα ήλιο. Ένας ίσκιος απρόσκλητος τρυπώνει στα μισογκρεμισμένα τοπία κι αφήνει τη βροχή να πέσει στους ώμους του. Ο χρόνος δεν αστειεύεται, κάποιοι ακροβατούν στο νήμα του χρόνου. Ένα μαχαίρι να […]

Αργύρης Κόσκορος | Τέσσερα μπονζάι

[Ρουβίκωνας] Το ‘ξερε καλά ο Καίσαρας πως θα τον αναγόρευαν εχθρό της πατρίδας. Μα ήξερε ακόμα κι αυτό που η Σύγκλητος αγνοούσε: πως η πατρίδα είναι κοχύλι που δίχως τους νικητές μένει κούφιο· πως όχι μόνο πολίτευμα, αλλά και γλώσσα και λαό μπορεί ν’ αλλάξει αυτό το καβούκι που λέγεται Ρώμη. [Ο πατριώτης] Ο σοφός […]

Δημήτρης Καρπέτης | Στο δρόμο της βροχής

Η αγάπη αναζητά το άγγιγμα και τη θύμηση των στιγμών, τα ίχνη του ιδρώτα μας. Κρατάμε την ανάσα μας μέσα στης λήθης το κελί. Καταμεσής στο δρόμο της βροχής οι ψυχές μας φαίνονται να ικετεύουν με τη σιωπή τους. Σώμα να ταξιδεύει στη βροχή που πλένεται για ν’ αποβάλει την απελπισία της ύπαρξής του. Μια […]

Μιχάλης Παπαχατζάκης | Το σαλάχι ;

Ο κάπως μεγαλύτερος απ’ ό,τι -κλασικά- φανταζόμασταν ιπτάμενος δίσκος πέρασε με ταχύτητα πάνω από την πόλη αφήνοντας μερικές κορδέλες καυσαερίου και πολύ θόρυβο στ’ αυτιά μας. «Μα είναι δυνατόν να καίει πετρέλαιο αυτό το διαστημόπλοιο;» ρώτησε το παιδάκι τον μπαμπά του. Πετάχτηκα εγώ απρόσκλητος και με δεικτικό ύφος τού επισήμανα ότι δεν είναι σωστό να […]

Σωτήρης Παυλέας | Μια γυναίκα τρέχει γυμνή στο μετρό της Ομόνοιας

 «Πώς να νιώθεις άραγε όταν  πιλοτάρεις αεροπλάνο; Πρέπει να είναι τρομερή η αίσθηση της ελευθερίας στο αέρα. Και οι πιλότοι χαίρουν και ενός σεβασμού. Παλιότερα κάθε φορά που το προσγείωναν λάμβαναν και χειροκρότημα. Κάποιες φορές γίνεται ακόμα έχω μάθει, σε δύσκολες προσγειώσεις. Και εγώ τι λαμβάνω κάθε φορά που σταματάω τον συρμό  στην πλατφόρμα; με […]

Δημήτρης Καρπέτης | Συγκρούσεις Ψυχών

Συγκρούσεις ψυχών, μάχες ανελέητες που δόθηκαν για χάριν της κοινής λογικής. Υποταγμένες στα κελεύσματα των καιρών, ψυχές που αιμορραγούν και αγναντεύουν φοβισμένες τους καινούργιους τόπους. Συγκρούσεις που φέραν στα εσώτερά μας αναταραχές, προοίμια της λαίλαπας που έρχεται. Ψυχές που στο τέλος της μάχης αναζητούν τα σώματα θυσίες στο βωμό της προστασίας τους. Συγκρούσεις ψυχών για […]

Δημήτρης Καρπέτης | Επιφανείς και Αχθοφόροι…

Ξεμπροστιάζω τη ζωή αγνοώντας ηθελημένα τα κεκτημένα των «επιφανών» εις βάρος του άμοιρου πλήθους. Εκλιπαρώ πριν να γευτώ τα δάκρυά μου, να συνετιστούν οι αλαζόνες των καιρών. Αυτοί που με την σκιά της αίγλης τους έχουν κρύψει τον ήλιο της ελπίδας αιώνες τώρα. Ξεμπροστιάζω τη φθορά που σπέρνουν κάθε μέρα οι υπάκουοι αχθοφόροι των «επιφανών» […]

Ιπποκράτης Κάντζιος | Ο Δροσίνης κι εγώ

Τα ταξίδια χωρίς επιστροφή φέρουν το στίγμα της αιωνιότητας P. Bichsel, Grammatik einer Abreise (Η Γραμματική μιας Αναχώρησης)   Δημοτικό Σχολείο Βελβεντού, τέλη της δεκαετίας του ’60. Εκείνο το πρωί μετά την προσευχή και τον εθνικό ύμνο, ο διευθυντής μάς ανακοίνωσε ότι ένας συμμαθητής μας θα έφευγε την επομένη οικογενειακώς για την Αμερική. Σαν αντίο […]

Δημήτρης Καρπέτης | Κυματισμοί

Στο βάθος αχνοφαίνονται οι χτύποι της. Κύματα ελπίδας να γαντζώνονται απ’ της θάλασσας τα στήθια αναζητούν το νόημα της ύπαρξής τους. Κυματισμοί της καρδιάς που ξετυλίγουν αναμνήσεις. Ανέγγιχτη στο σκοτεινό βυθό αγκαλιάζει τις σκόρπιες πέτρες. Κυματισμοί, βαθιές σκέψεις με μοναδικό καταφύγιο το όραμα. Χτύποι καρδιάς αλμυρές σταγόνες σφηνωμένες στο χώμα.   Ο  Δημήτρης Καρπέτης γεννήθηκε […]

Εύη Χρόνη | Τρία ποιήματα

[.Ο.] υποφέρω από ανυπομονησία αυτό είναι το μόνο μου θέμα ούτε θλίψη ούτε τίποτα είμαι ανυπόμονη να αγκαλιάσω ξανά τη μητέρα μου να μου δώσει να φάω χώμα με το πλαστικό παιδικό μου κουτάλι   [Tα χέρια]   Κατουριόμουνα_ κάθε βραδύ   μου  ‘χε βάλει το ψαλίδι διπλά στο πόδι και μου έλεγε με αυτό […]