Περιοδικό Μονόκλ | Τεύχος #2

Για να διαβάσετε το περιοδικό κάντε κλικ εδώ: Περιοδικό Μονόκλ | Τεύχος #2 Για να κατεβάσετε το περιοδικό σε Pdf  μορφή κάντε κλικ εδώ: Μ ο ν ό κ λ #2 Για να διαβάσετε κάθε κείμενο χωριστά κάντε κλικ εδώ: Περιεχόμενα δεύτερου τεύχους    

Περιεχόμενα δεύτερου τεύχους

Περιεχόμενα: Αντώνης Τσόκος: Η απειλή της άνοιξης Απόστολος Θηβαίος: Ο κύριος Λώρενς Το Τελευταίο Ποίημα του Lawrence Ferlinghetti (1919 – 2021) / JE SUIS, TU ES / Μετάφραση: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης Εσμεράλδα Γκέκα: Δεν σε πιστεύω Αναστασία Γκίτση: Απορίες Ελευθερία Θάνογλου: Μάτια στραβά Στέργια Κάββαλου | Ένα ποίημα Λένα Καλλέργη: Δωδώνη Αλεξία Καλογεροπούλου: Υστεροφημία Αγγελική Κορρέ […]

Νέα κυκλοφορία από τις Εκδόσεις Ο Μωβ Σκίουρος | Νικόλας Περδικάρης: Μάμα Κάρι

Σε αυτή τη συλλογή διηγημάτων, οι ήρωες δεν νιώθουν πόνο μα ούτε και απόλυτη χαρά. Είναι όλοι τους παράλογοι. Όχι γιατί αρνούνται να προσαρμοστούν σε πλαίσια που η «καθώς πρέπει» αναμέτρηση με την πραγματικότητα τους επιβάλλει, αλλά επειδή στο δικό τους σύμπαν δεν υπάρχουν συρτάρια, τετράγωνα κουτάκια ή άλλα –δήθεν πολύτιμα- σχήματα εγκλωβισμού. Σε αυτό […]

Φυσικό τοπίο | Του Νικόλα Περδικάρη

Η Ζωρζέτ λιώνει υπό το φως των δρόμων. Δεν είναι κανένα μίζερο πλάσμα που παραπονιέται με το παραμικρό• ούτε έχει πραγματικούς λόγους να γκρινιάζει. Βγάζει το σκύλο βόλτα, νωρίς το πρωί. Η νύστα της χτυπάει το κούτελο. Μόλις απομακρύνεται απ’ την πόρτα, βρίσκει φύλλα παρατημένα από τον άνεμο στα πόδια της. Ύστερα, κοιτάζει μήπως της […]

Νικόλας Περδικάρης | Ναυάγιο

Σε μεγαλώνω από τόσο δα Μικρό δαχτυλάκι του λευκού μου ποδιού Γεμίζω ολόκληρη μπανιέρα Με την προσδοκία να βυθιστούμε μαζί σ’ ένα τόπο Λίγο πιο μακριά απ’ την κουζίνα Λίγο πιο ψηλά Απ’ την θλιμμένη φαλακρή σκιά Ενός γκαντέμη θυρωρού στο ισόγειο Τι έκπληξη! «Δεν υπάρχουν πια θυρωροί», μου λες Τυχερό, μικρό μου δαχτυλάκι Εσύ […]

Νικόλας Περδικάρης | Θα μπορούσες να είσαι μαύρος

Θέλω να σου πω κάτι. Μια φορά, ο Μπέσερ γδύθηκε μπροστά σε όλους και το πλήρωσε. Αλλά ο Μπέσερ δεν έμεινε άνθρωπος. Έγινε ποταμός και γλύτωσε. Η φύση άλλωστε μάς προστατεύει, αρκεί να διαθέτει υψηλό ανάστημα. Αρκεί να θρονιάζεται η μητέρα των πάντων, σα σκιά πάνω από το κεφάλι κάθε πονεμένου, πλέκοντας για χάρη μας […]

Νικόλας Περδικάρης | Πώς να γίνεις πατσαβούρι

Η Μένια δεν σιδέρωνε ποτέ γυρίζοντας το κεφάλι προς την ανατολή. Καμιά φορά, μιλούσε στο τηλέφωνο στερεώνοντας το ακουστικό ανάμεσα στο μάγουλο και στο σαγόνι, αφήνοντας τα χέρια της να ταξιδέψουν αφηρημένα πάνω-κάτω στο ύφασμα. Τα παιδιά, ο σύζυγός της, έλειπαν από το σπίτι για ώρες. Έτσι, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να τη δουν […]

Νικόλας Περδικάρης | Στολίδι

Ποτέ μη με αφήσεις να χαθώ σαν πατημασιά στο χιόνι. Όχι από λύπηση, ούτε από σιωπηλή  παραδοχή μιας δικιάς μου αδυναμίας. Μη με αφήσεις να χαθώ, επειδή απλά δεν μου αξίζει. Η μητέρα πάντα το έλεγε πως θα γινόμουν φτηνή. Καθώς ο αέρας με γυρόφερνε, καθώς μου σκάλιζε νοερά το πρόσωπο, άκουγα στ’ αυτιά μου […]

Νικόλας Περδικάρης | Το πορτοκάλι της ερήμου

 Σε νιώθω στα κόκκαλά μου όταν έχει υγρασία, μα και όταν κάνει ζέστη, μεσ’ το κατακαλόκαιρο, σε νιώθω να κυλάς εκεί μέσα, στην οστέινη μάζα κάτω απ’ το δέρμα μου, με επιδέξιες φιγούρες τρυπώνεις… …Πριν να φύγουν για μια τρυφερή βόλτα στο χωριό, οι γέροι γονείς μου, που τώρα ξαναθυμήθηκαν τα νιάτα τους, έδωσαν ευχή […]

Νικόλας Περδικάρης | Tesla Roadster

Μυστήρια σκόνη με τίναξε ως απάνω, Τσιρού. Δεν ξέρω πώς ευχήθηκα να ήμουν κάτι  τόσο λαμπερό, τόσο αστραπιαία γρήγορο, ώστε να μην αντιληφθώ ούτε εγώ ο ίδιος τη μεταμόρφωσή μου. Τι είμαι; Είμαι χάλυβας;  Αλουμίνιο, σίδερο φτηνό; Μια εξάτμιση μόνο σαν την απόληξη σόμπας;  Να σκεφτείς ότι δεν έχω καμιά σχέση με το διάστημα.  Μέχρι […]