Ελίνα Αφεντάκη | ΥΠΟ(ΜΟΝ)Η

Έτσι περνούν οι μέρες μου… Πιάνω το Ύψιλον και το κάνω σφεντόνα. Στέκομαι στο παράθυρο και  σημαδεύω με λύσσα τα πουλιά που ταξιδεύουν. Μα όσα κι αν ρίξω έρχονται άλλα… Όταν βαρεθώ παίρνω σκοινί, το δένω απ’ το να κλαρί στο άλλο και κάνω το Ύψιλον αιώρα. Σέρνω δίπλα  το Πι, πατάω  και ξαπλώνω. Μα […]

Ελίνα Αφεντάκη | Κούκλα πτυσσόμενη

Ανακάθεται με δυσκολία στο κρεββάτι. Πονάει παντού. Ζόρικη νύχτα η χθεσινή. “Είναι να μη πέσεις στην περίπτωση…” μονολογεί και σηκώνεται. Κούκλα πτυσσόμενη. Τοίχο τοίχο φτάνει στη τουαλέτα αποφεύγοντας τον καθρέφτη. Είναι φορές που η αντανάκλαση δεν αντέχεται. “Πόσες φορές θα στο πω; Σήκωνε το καπάκι όταν κατουράς!” ακούγεται η φωνή της μάνας του από 30 […]

Ελίνα Αφεντάκη | Παγοθραυστικό

[Η προίκα] Σας στέλνω πεταλούδες από δάκρυα και το θρόισμα μιας σημαίας στον άνεμο. Το τρίξιμο της άδειας κούνιας στο πάρκο και την αγωνία του απότιστου κρίνου. Εσωκλείω ένα λιοντάρι σε αφίσα (που δεν βρυχήθηκε ποτέ) κι ένα κλωνάρι ανέραστης Αγγελικής που άνθισε χωρίς να μοσχοβολήσει. Αυτή ήταν η προίκα μου. Ας την πάρει όποιος […]