Γρηγόρης Σακαλής | Έκλειψη

Κονκισταδόρες στη χώρα του χαμένου ήλιου προσφέρουν δώρα ξεγελούν τους ιθαγενείς με καθρεφτάκια και ψεύτικα κολιέ έτσι τους μαντρώνουν γίνονται πειθήνιοι ξεχνούν το πρότερο μεγαλείο τους και σιγά – σιγά τους μετατρέπουν σε δούλους τυχόν εξεγέρσεις τους πνίγονται στο αίμα τους κλέβουν τη γη τους αλλάζουν την πίστη τα ήθη και τα έθιμα τους και […]

Γρηγόρης Σακαλής | Ελευθερία

Μέσα στη μεγάλη λεωφόρο ο πλούτος ξεχειλίζει επιδεικνύεται άνθρωποι καλοντυμένοι πάνε κι έρχονται με τσάντες ακριβές και χαρτοφύλακες ψηλά κτίρια δικηγορικά γραφεία και μεσιτικά παρασιτικά ιατρεία για τους κατέχοντες η μάζα βολεύεται όπως – όπως στα δημόσια νοσοκομεία άστεγοι στις γωνίες κοιτάζουν με μάτια απλανή κανείς δεν γυρίζει να τους κοιτάξει είναι ανύπαρκτοι κι όπως […]

Γρηγόρης Σακαλής | Κατάντια

Λόγια σαπουνόφουσκες λόγια μεγάλα περιαυτολογίες μας κατακλύζουν καθημερινά ο δημόσιος λόγος έχει γίνει σουρωτήρι καθώς οι έννοιες έχουν διαστραφεί και το ψέμα κυριάρχησε παντού πρέπει να διαλέξουμε τον καλύτερο ψεύτη για να μας κυβερνήσει είναι φοβερό είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας στην κατάντια του δημόσιου λόγου να προσπαθούμε να βρούμε θέση.   […]

Γρηγόρης Σακαλής | Καταφύγιο

Σε πράσινες μικρές κοιλάδες εκεί που κελαηδούν τα πουλιά χαρούμενα φτερούγισε κρυφά η ψυχή μου αγριομέλισσες τρυγούσαν πάνω στα λουλούδια θεϊκή γύρη τη μεταφέρανε στις κυψέλες τους έκαναν παραδεισένια τροφή για τις νεράιδες και τα ξωτικά ποταμάκια κυλούσαν σχεδόν αθόρυβα κι όλα ήταν ήσυχα σ΄αυτή τη χώρα της Εδέμ όπου βρίσκουν καταφύγιο οι πληγωμένες ψυχές […]

Γρηγόρης Σακαλής | Λύπη

 «Μη στεναχωριέσαι για τίποτα» μου είχε πει η μάνα μου όταν μ’ έβλεπε λυπημένο «ακόμα και το σπίτι σου να καίγεται» ήταν σοφή συμβουλή κι εγώ προσπαθώ να την εφαρμόζω αν και δεν τα καταφέρνω πάντα είναι φαίνεται στον άνθρωπο πόσο στενάχωρος είναι άλλοι λυπούνται εύκολα κι άλλοι καθόλου λυπούνται γι΄αυτούς οι πρώτοι κι άλλοι […]

Γρηγόρης Σακαλής | Αναλαμπή

Μόλις νυχτώσει βγαίνω απ΄το σπίτι κι αρχίζω να ζω τη μίζερη ζωή του μοναχικού γυρνάω στα μπαρ κανέναν δεν ξέρω κανείς δεν με ξέρει μόνο κάποιος μπάρμαν ή κάποια σερβιτόρα. Στον πάγκο του μπαρ κάνω γνωριμίες του πιοτού που το πρωί εξατμίζονται σαν σαπουνόφουσκες σκέφτομαι πόσοι άλλοι είναι σαν κι εμένα μα αυτό δεν με […]

Γρηγόρης Σακαλής | Τα άυλα

Τα άυλα αξίζουν πιο πολύ και τα δωρεάν της καρδιάς τα συναισθήματα άλλα είναι μπριλάντι κι άλλα άνθρακας η αγάπη, η φιλία είναι χρυσάφι το μίσος, ο φθόνος ξεσκίζουν το φορέα τους κάρβουνα που λερώνουν ό,τι αισθάνεται ο άνθρωπος τον διαμορφώνει και δείχνει όμορφος ή άσχημος γιατί αυτά πηγάζουν από μέσα μας κανείς δεν ζει […]

Γρηγόρης Σακαλής | Απωθημένα

Πολλές φορές θέλω να γράψω για το σήμερα μα με πάει ο νους μου στο παρελθόν αναρωτιέμαι πόσο δυνατό είναι το χθες που συχνά δεν σ’ αφήνει να ζήσεις το παρόν οι μνήμες οι πληγές τ’  απωθημένα είναι τόσο ριζωμένα στη συνείδηση και το υποσυνείδητο μας που πάντα τα κουβαλάμε είναι η προίκα μας που […]

Γρηγόρης Σακαλής | Επιστροφή

Ένα σμήνος πουλιών πετάει ψηλά στον ουρανό να ΄ναι οι ελπίδες μου που απομακρύνονται βιαστικά καθώς η πραγματικότητα δεν επιτρέπει όνειρα να ΄ναι τα αισθήματα μου που δεν βρίσκουν ανταπόκριση και μένω μόνος και πικραμένος τι να ΄ναι πάντως εγώ θα συνεχίσω να ονειρεύομαι δεν θα πάψω να αισθάνομαι σαν μικρό παιδί είναι η μόνη […]

Γρηγόρης Σακαλής | Αόρατη φυλακή

Ένα τραγούδι σιγοτραγουδάς μέσα στο κελί που δεν διάλεξες μα είσαι έχεις όλες τις ανέσεις TV και laptop και μερικές φορές αισθάνεσαι λεύτερος ω, τι ψευδαίσθηση ξεχνάς ότι σ΄έχουν ρυθμίσει σαν ρολόι τι ώρα θα ξυπνήσεις τι ώρα θα φας πότε θα κοιμηθείς ζεις τον απόλυτο έλεγχο ακόμα κι αν το κελί σου δεν έχει […]