Τάφοι ανοιγμένοι. Συλημένοι. Γκρεμισμένοι. Ποιος ξέρει πώς. Τι κρίμα. Βουλιάζει η καρδιά μου να βλέπω χαλασμένους τάφους. Λέω, πάει. Μίσεψε η γενιά. Δεν έχει απογόνους να ανάβουν το καντήλι. Μια στο τόσο να ξεχορταριάζουν… Ίσως και να ’χει. Ποιος ξέρει. Εσύ άλλωστε καθάρισες ποτέ τον τάφο των προγόνων σου; Όσων ήρθαν πριν από εσένα; Μήπως […]
Αργύρης Λάκκας
Αργύρης Λάκκας | Πύρινα Μέτωπα
1. «Ημεῖς, πράξαμε ό,τι νομίζαμε καλύτερο: Τόσα ξέραμε, τόσα κάναμε. Τώρα εγώ απέρχομαι, παιδί μου· αφήνω σε σένα στέρφα, γη καμένη. Αυτή είναι η μαύρη σου κληρονομιά, καμμένε μου γιε. Ελπίζω ότι θα τα πας καλύτερα…» Μοιάζει με νεκρή γυναίκα. Τη βρίσκω να λαγοκοιμάται. Όλη μέρα την περνάει ξαπλωμένη. «Γιαγιά;» Ανοίγουν οι οφθαλμοί. Κοιτάνε ψηλά: […]
Αργύρης Λάκκας | Δύο ποιήματα
Προσευχή Ας μπούμε σε ένα λεωφορείο και ας κυνηγήσουμε τον ήλιο Ας πάμε με τα νερά της κατηφόρας Να αφήσουμε τη γη να μας καταπιεί Ας με ορίσουν το δρόμο ,για αλλαγή, τα ποδιά μου Κουράστηκα να είμαι εγώ ο κυβερνήτης του σώματος μου Κουράστηκα να ταξιδεύω παρέα με τη μοναξιά μου Έλα μαζί μου […]