Αντώνης Τσόκος | Προτομές

Την πόλη μου έχει καταπιεί μιαν άλλη πόλη. Χτισμένη στα σπλάχνα της ίδιας μάνας. Οι κάτοικοί της σκαλισμένοι σε Πεντελικό μάρμαρο. Οι γείτονές μου είναι προτομές. Φοιτητών, ψαράδων, δασκάλων, συνταξιούχων θυρωρών. Στα μέρη μας, τα κάτω άκρα αποτελούν δυσπρόσιτη πολυτέλεια. Στα μάτια δεν κοιτάμε ο ένας τον άλλον. Οι φράσεις που ανταλλάσσουμε, κοφτές. Ο λόγος […]

Αντώνης Τσόκος | Χειμερινή ώρα

Δεν θα ξεφύγει κανείς απ’ τη φροντίδα μου. Ο χειμώνας είναι εποχή για τους δειλούς. Την άνοιξη, αν τολμάτε, ανοίξτε ακόμα ένα κουμπί απ’ τη ζακέτα. Τρίζουν οι τέντες, τρίζει ο ήλιος, τρίζουν τα σύννεφα. Τρίζουν οι κλειδώσεις του σπουργιτιού. Απόψε, η μοίρα τα έφερε να γεννηθείτε ποιητές. Ως το πρωί, στα σκαλοπάτια αυτού του […]