Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Άγριος ίσκιος

Τί κι αν το σπίτι που θωρείς ερήμωσε; Τί κι αν λογής ξερόχορτα το ζώσαν; Μη φοβηθείς, διαβάτη μου, και σίμωσε. Βρικόλακες ποτέ δεν το στοιχειώσαν. Τί κι αν τις νύχτες τάχα; κάποιοι είδανε στον κήπο άγριον ίσκιο κουρνιασμένο; Λαθέψανε και φόβο άδικα πήρανε: Είμαι εγώ που ακόμα περιμένω.   Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Η επίσκεψη

Δεν έχω να σου πω πολλά για την επίσκεψη. Μας δέχτηκε σπίτι του με χαρά. Είπαμε βέβαια πολλά –ό,τι μπορεί κανείς να πει σε τέτοιες περιπτώσεις. Κι αυτός συγκινημένος δίχως άλλο, με τον αέρα του πετυχημένου φυσικά, πρόθυμος να μας δείξει κάθε τι — τί συλλογές! Τί σπάνια κομμάτια! — Συγκράτησα στην όψη του μιαν […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Δικέφαλος

Ο τοκετός ήταν ομαλός. Το βρέφος ζωηρό. Χαριτωμένο. Με την πάροδο του χρόνου το σώμα του προσαρμόστηκε βιολογικά Χρειάστηκε διπλά αυτιά για τους υπόκωφους θόρυβους. Διπλά μάτια για τις ύπουλες κινήσεις. Διπλή μύτη για τις ύποπτες οσμές. Σιγά -σιγά είδε να φυτρώνει πάνω στους ώμους του το δεύτερο κεφάλι. Τώρα γογγίζοντας υπομένει το δυσβάσταχτο βάρος […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Η ζυγαριά

Περιφρονούσε τις ζυγαριές. Στις συστάσεις για δίαιτα χαμογελούσε ευγενικά, μα δεν τις πρόσεχε. Δούλευε με τις ώρες στο γραφείο φροντίζοντας όσο μπορούσε να διατηρηθεί. Τα βράδια στο σπίτι του δε χρειαζόταν ζυγαριά για να του πει, πόσο λιγώτερος και πάλι είχε γυρίσει.   Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, Σπούδασε […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Για μια στιγμή

Τη θυμάται ακόμα. Το ερωτικό τραγούδι της προπάντων: “Οι μέρες νά ‘ναι του Μαγιού κι οι νύχτες του Γενάρη….” Τότε γελούσε. Ούτε η μέρα ούτε η νύχτα τον ένοιαζε. Ζούσε και πέθαινε για μια στιγμή. Ο καιρός πέρασε αδειάζοντας και τις μέρες και τις νύχτες, αδειάζοντας και το κορμί και την ψυχή. Σίγουρα τώρα θα […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Η σειρήνα

Όλη τη μέρα φεύγεις περιμένοντας το σούρουπο να δεις τον εαυτό σου να πέφτει από το μπαλκόνι, βουλιάζοντας μαλακά στο σκοτάδι του δρόμου. Εσύ που γύρεψες να βγεις από ρούχα που σε γδύνουν, που πέταξες μακριά φαγητά που σε τρώνε, ανοίγοντας στους τοίχους φωτεινά χαμόγελα, ακούς και πάλι χωρίς ανατριχίλα, με θλίψη όμως βουβή και […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Ο τυφλός

Βολεύτηκε στην αρχή με το μπαστούνι. Το κρατούσε μπροστά αποφεύγοντας τα εμπόδια. Κάποτε αποφάσισε την εγχείριση… Βρίσκοντας το φως του, έκανε το μπαστούνι ρόπαλο.   Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία από το 1971. Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα 13 βιβλία με […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Η πέτρα

Μη μου μιλάς για τον πόλεμο, για τα πεινασμένα παιδιά, για τα κορίτσια που τους έκλεψαν την ηδονή, για τα χωράφια που τους στέρησαν το σπόρο. Εγώ την ξέρω την παλιά ιστορία του Δευκαλίωνα –Θέλω να πω για τις πέτρες, που έριξε πάνω από τον ώμο του μετά τη μεγάλη καταστροφή. Αυτές οι πέτρες είμαστε […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Πτερόεντα

Βάδιζε πάντα στα σίγουρα με λόγια μετρημένα. Γύρευε έργα σταθερά φροντίζοντας με προσοχή μελέτες και σχέδια. Υπολόγιζε πάντα τα αίτια, χωρίς να ξεχνά τα τυχαία. Κάποτε σκόνταψε, χωρίς να ξέρει το πως και το γιατί, έτσι απλά, όπως όλοι μπορούν κάποτε να σκοντάψουν, αφού στο κάτω κάτω της γραφής. όλα πτερόεντα – Λόγια και έργα. […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Το τζάμι

Θάμπωσε το τζάμι η παγωνιά, κρύβοντας τον έρημο δρόμο. Μα εκεί που εσύ κοιτάς φαίνονται όλα ζωηρά και σε πληγώνουν. Ας κάνει κι εκεί παγωνιά. Κι ας ρουθουνίζει ακατάπαυστα ο χρόνος. Αυτό το τζάμι που μέσα σου κοιτάς τίποτα δε μπορεί να το θολώσει. Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, […]