Ξένια Πολίτη | Το φυτώριο

Στόλισε Έαρ μου αυτό το κάτεργο μύρια λουλούδια χώσε έτσι όπως ξεκουμπίζονταν στο  Έρ-γον οι γόν-οι του έρ-ωτος από τους επίγειους Δεσμώτες, πικράθηκε η άνοιξη στο στρώμα των ανθέων   Και το φως ήταν η αντανάκλαση πυρός των ζωικών φλεβικών μόχθων, εκείνη που φούντωνε το φυτώριο. Από εδώ κερνάς τον αρχοντικό σου δαίμονα που πάντα […]

Ξένια Πολίτη | To fair play του Μηδενιστή

Κάθε που ο Μηδενιστής ελπίζει πολύ ψηλά από πάνω του, ξεκαρδίζεται ο Θεός χαμογελώ ερεθισμένα κι εγώ η ταπεινή σαν ψυχανεμίζομαι μέσω απόμακρων πομπών του τη θλίψη αυτήν την τόσο Γοτθική γοητευτική μελαγχολία και συντρέχω παρέχοντας σκύφο εναπόθεσης δακρύων, στεναγμών κι όλων των λυπημένων αυνανισμών… Δυτικού τύπου.   Κάθε που ο εναγκαλισμός του με το […]

Ξένια Πολίτη | Μόνος μου παρεκτός ο Σαμ πιο πέρα

Έργα και ημέραι  Ωδαί στο Τίποτα, η ωχρή κηλίδα της Κελλιότητάς της. Το υψηλό της κριτήριο είναι εγγενές, δε χρειάστηκε, διάολε, γι’ αυτό να κοπιάσει. Κουφαίνεται και συγκεντρώνεται σ’ ένα σποτ. Τίποτα έξω από αυτό δεν κάνει παρέα. Ένας ρόλος παύσεων που εκείνη τους δίνει ζωή όταν κατουράει ο σκύλος. Είναι ενδελεχής στο να επιτελεί […]

Ξένια Πολίτη | Kηροζίνη 2

Η κηροζίνη εσωτερικής καύσης ήταν αναμενόμενο Να εδραστεί στο κεφάλι αρχικά, σ’ ένα όργανο στενό, συμπυκνωμένο για τον ζωτικό της χώρο. Και εφόσον το μυαλό έπαιζε σύστημα διπλό κι ενισχυμένο, τύπου, «πάλιδεθασεδωθασεδω;θέλεις;δενπάειθαμπορέσουμεθαβγειπούθαβγει;δεθαβγει», ήταν σύντομο το διάστημα που ο λογισμός απεφάνθη: -Δεν καταπίνω την τέχνη της συγκατάβασης. Κι ό,τι εξόρισε προς τον θώρακα, (όταν για παράδειγμα, […]

Ξένια Πολίτη | Κηροζίνη

Ο ένας καίει λυχναρόλαδο Ο άλλος καίει κηροζίνη   Οι σκύλοι αλυχτώντας ασχημονούν Οι άνθρωποι σωπαίνουν. Κάθε λογής μηχανές μεταφέρουν τώρα τις κραυγές τους Μετασχηματίζουν την ανημπόρια τους Την προσμονή τους Τα υψωμένα χέρια τους προς τον ουρανό, Σε λειτουργικότητα Σε αποτελεσματικότητα Σε στρες παραγωγικότητας. Άσκοπη ενέργεια για θορύβους γενικώς. Με κηροζίνη τα μάτια ανοιχτά […]

Ξένια Πολίτη | Μια μαρμαρυγή στον αισθησιασμό του Καβάφη

Ο Αισθησιασμός του Καβάφη πάει πολύ πιο πέρα από τη λαγνεία, πολύ πιο πέρα από την κάθε εποχή. Διαβάζει κανείς λόγου χάρη το «ΜΙΣΗ ΩΡΑ» όπου χωρίς πολυτονικό και την αγαπημένη μας «διάλεκτο», θαρρεί πως γράφτηκε σήμερα. Θα μπορούσε να το… εκφέρει από μέσα του και «μὲ πολλὴν ὑπόληψι» δηλαδή, ένας χρόνιος πότης, διακριτικά, σε […]

Ξένια Πολίτη | Αναφορά νεάνιδος στον Heiner Müller

ΔΕΚΑΕΦΤΑ ΧΡΟΝΩ ΚΟΡΙΤΣΙ ΧΟΡΕΥΕΙ ΧΟΡΕΥΩ ΞΕΦΡΕΝΟ ΡΟΚ ΣΤΟ ΕΡΗΜΟ ΠΛΕΟΝ ΑΚΡΟΓΥΑΛΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΩΡΑΙΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΤΑ ΠΑΧΙΑ ΒΟΤΣΑΛΑ ΓΑΜΩΤΟ ΚΡΟΤΑΛΙΖΟΥΝ ΒΡΕΓΜΕΝΑ ΠΙΟ ΜΟΥΝΤΑ Η’ ΠΙΟ ΣΤΡΙΓΚΑ ΑΠΟ Τ’ ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΟΛΟ ΧΑΝΕΙ ΡΥΘΜΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΤΑ ΠΕΛΜΑΤΑ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΟΝΤΡΟ ΒΟΤΣΑΛΟ ΚΟΥΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ ΛΙΓΟ ΚΟΥΡΑΖΕΤΑΙ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ […]

Ξένια Πολίτη | Φοίβος και Βάκχος μιας ερωμένης

Τα ερωτικά ποιήματα δε μένουν στο συρτάρι, στο αρχείο· τα γράμματα μπορεί, τα ποιήματα, φρονούμε, όχι. Δε γνωρίζω εάν μερικοί από εμάς είναι ικανοί για ένα άλλο είδος ποίησης. Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι πως ο Άλλος ήταν πάντα παρών· κι αν κάποτε δεν έγινε μέλλων, δεν έχει μεγάλη σημασία, διότι εσύ, μπορεί να ζεις για […]