Διονύσιος Σολωμός | Νεκρική Ὡδή I

1 Ἀπ’ αὐτά, πού σοῦ ἐχύσαν ἀπάνου ἕνα παίρνω θανάτου λουλούδι, καί πικρά τό στερνό σου τραγούδι, γλυκέ υἱέ τοῦ αδελφοῦ μου, ἀρχινῶ. Ἔχει ἀπείραχτο χρῶμα τό φύλλο, ὅπως ἤτανε ζῶντας τό χεῖλο, πού τῆς νιότης γλυκά τό λουλούδι ἐγελοῦσε δροσᾶτο, λαμπρό· τώρα ἐσβήσθη, κι ἀργά τό τραγούδι τό στερνό σου μέ κάνει νά πῶ. […]