Δημήτρης Καρπέτης | Εγκλεισμός…

      Έγκλειστος σ’ ένα δωμάτιο κενό       ένας θνητός καταβροχθίζει το χάος.       Απαγορεύοντας την επαφή,       εξαντλημένοι από τις παραισθήσεις,       οι ανάσες μας αιωρούνται       εκτεθειμένες στο φόβο.       Τα μάτια ιχνηλατούν       τον αντικατοπτρισμό της άνοιξης,     […]

Δημήτρης Καρπέτης | Μολυσμένοι…

Στεκόμαστε χωρίς ομπρέλα στην καταιγίδα, χωρίς ομπρέλα στην επιδημία ενός κόσμου εφήμερου. Μολυσμένοι απ’ τα συναισθήματα ξεπερνάμε τα όρια. Ακρωτηριάζουμε τις αμόλυντες σκέψεις, προσμένουμε τις χαμένες νύχτες. Τις νύχτες ανασταίνονται τα βλέμματα οι φωνές λικνίζονται στην άβυσσο. Τα χέρια σφίγγουν τα κορμιά οι ανάσες πνίγονται, μια ευχαρίστηση να μουδιάζει την κάθε τους πτυχή. Η νύχτα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Κρησφύγετο

Περπατώ πάνω στα κύματα του ήλιου λίγες σταγόνες αίμα κατρακυλούν το χάραμα στα συντρίμμια των γυάλινων κόσμων. Οι άκρες των ματιών αναζητούν τα άστρα, επαιτούν τον ουρανό για λίγα ψίχουλα ελπίδας, ανάγκη επιτακτική. Ακούμε τις φωνές των πνιγμένων αντικρίζοντας ένα άδηλο αύριο. Τα χορτάρια της θλίψης καίγονται, όνειρα θωπεύουν το κρησφύγετο της καρδιάς. ◊ Ο […]

Δημήτρης Καρπέτης | Οι “καλοσυνάτοι” Ηγεμόνες…

Κάτι έγινε, ακούγεται από μακριά η κλαγγή των όπλων, οσμή ανθρώπου νεκρού ζωντανού που έδωσε το αίμα του για μια ιδέα ο άνεμος φέρνει κατάματα. Κανένας δε σήκωσε το λάβαρο που κράτησες για χρόνια, κανένας δε σε τίμησε που πρόσφερες το είναι σου γι’ αυτούς τους φοβισμένους. Αδιάφοροι, ακόμα στέκονται και κοιτούν να ‘ρχονται κατά […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αναπνέω…

Αναπνέω φως, τις στάλες του ήλιου καθώς φωτίζει την άβυσσο. Ένας ορίζοντας στενός μουδιάζει τις φωνές των σπαραγμών. Τη νύχτα οι πληγές ανασταίνονται λιώνουν οι ανέμελες μέρες. Στη μέση του χειμώνα τα άκρα μας αγγίζουν τον πάγο κρύβονται οι ευωδιές στης απόγνωσης τα υγρά κελιά. Αναπνέω φως, όταν τα βλέφαρα ανοιγοκλείνουν τις νύχτες διαβαίνοντας τους […]

Δημήτρης Καρπέτης | Καμβάς

Κεντημένα στον καμβά τ’ ουρανού τα πορφυρά φεγγάρια. Καμιόνια φορτωμένα με τους μόχθους μας κυλούν στις ράγες της ζωής. Χάρτινοι κόσμοι αδειάζουν πάνω μας τις τελευταίες αγκαλιές. Εξανεμίζομαι σαν φιλί, σαν κηλίδα νοσταλγίας πεταμένη στο πάτωμα. Απαλύνω τις στιγμές αιμορραγώντας, περπατώ πάνω στα ρίσκα των χρόνων. Παλεύω με το μαρτύριο μιας επανάστασης ξεχασμένης, καθώς στενεύουν […]

Δημήτρης Καρπέτης | Προδιάθεση…ηδονική

Υπομονή, σιωπή η ελευθερία ξαποσταίνει το βράδυ στο κατώφλι μου. Μια μικρή ηλιαχτίδα ξεπηδά τη χαραυγή. Υπομονή, σιωπή θα εξαγνίσει τους παλμούς στα στήθη μας. Στο κατώφλι στην άκρη του κενού ματωμένα τα αργύρια της προδοσίας μένουν πεταμένα. Η ελευθερία λιώνει τα εφήμερα δοκιμάζει τις αντοχές μας. Τυλιγμένη η κόρη με χιτώνες λευκούς περιμένει το […]

Δημήτρης Καρπέτης | Στην καταχνιά της Θάλασσας

Στην καταχνιά της θάλασσας, εκεί μέσα στο όνειρο αγγίζουμε τους αναστεναγμούς της ηδονής. Ένας κόσμος επιρρεπής στην ασφυξία να πεθαίνει στη σκήτη των ονείρων του. Μπροστά μας να περνά η νύχτα αναλαμπές μνήμης που γλιστρούν κάτω απ’ τα μάτια μας. Ένα δάκρυ που ξεχείλισε, μια απόγνωση που τις ψυχές διάβρωσε, να ταξιδεύουν καταμεσής στο πιο […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ελλείψεις

Λείπουν οι στιγμές της αλήθειας. Το προνόμιο της αγάπης χάνεται, παγώνουν οι σταγόνες της στα σκοτεινά τοπία. Μια ψευδαίσθηση ζωής να φτάνει μέχρι το κόκκαλο. Φθονούμε την ώρα της περιφρόνησης τους ψίθυρους της ανθρώπινης ανάγκης. Τα κλωνάρια του χρόνου συμπλέκονται, ο άνεμος κινάει το νήμα του. Κύματα παρασύρουν τις ωχρές αγάπες, προσφέρουν ένα ναυάγιο ακόμα. […]

Δημήτρης Καρπέτης | Πέρασμα…

Άρωμα ζωής εκσφενδονίζεται στα ανατέλλοντα φεγγάρια. Μένουμε ανάπηροι απ’ τις πληγές των παρελθόντων χρόνων. Αντέχουμε τη γύμνια του κορμιού σφαδάζοντας ψυχικά ανήμποροι. Ρίγη ψυχής αγκυλώθηκαν στο πέρασμα κυμάτων στεγνών, πνοές πνιγμένες στη φθορά. Άρωμα λιτό ποτίζει τα στήθη, μύρισε άνοιξη στην παγωμένη λήθη.   Ο Δημήτρης Καρπέτης εργάζεται σε Δημ.Υπηρεσία από το 2000 και κατάγεται […]