Δημήτρης Καρπέτης | Συντηρώ

Αποκηρύσσω την πραγματικότητα φέρνω μέσα μου τους άλλους κόσμους. Η μουντάδα της λογικής και η νηφαλιότητα χάνονται. Παραβιάζω το χρόνο γίνομαι αόρατος. Η ανάγκη της σεμνότητας καταργείται, γλύφει το κορμί η υγρασία. Ένα κόμπιασμα σφίγγει την ανάσα, πότε θα σε ξαναδώ στα σύννεφα; Οι μικροδεσμεύσεις διέλυσαν το θαύμα της φύσης. Αναγνωρίζω το άρωμά σου όλα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αντικατάσταση

Καθώς αναδύομαι απ’ τα σωθικά σου στάζεις μέλι. Δέχθηκα με προθυμία τον ήχο του κορμιού σου τον αγκάλιασα. Η απαρχή μιας έλξης πλανιέται τη νύχτα. Βουτώ ξανά μέσα σου η διψασμένη γη άνθισε. Ξάγρυπνος καταπιάνομαι με την καρδιά μου, αποτινάσσω τα κοινότυπα. Την ώρα του πάθους οι θλιβερές εκφράσεις πέφτουν σε δυσμένεια. Κρατώ την ανάσα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αναζητώ απαντήσεις

Η οχλοβοή της απογοήτευσης διογκώνεται, η πορεία προς το τίποτα συνεχίζεται με βήματα γοργά. Περιφέρομαι σέρνοντας τη ζωή ένα κουφάρι άδειο. Τα γεγονότα φράσουν το δρόμο, το ύφος του σκυθρωπού ανθρώπου κυριαρχεί. Ουρλιάζουν τα λησμονημένα όνειρα προσπαθούν να ξεσηκώσουν τις πράξεις από το λήθαργο χρόνων. Δεσπόζουν οι ρυτίδες στα σκονισμένα πρόσωπα. Η βροχή μελαγχολική μαστιγώνει […]

Δημήτρης Καρπέτης | Αποδείξεις

Μια στάλα κρασί καταγράφει τις ώρες της ευτυχίας, οι ρηχότητα των εφήμερων καιρών εξαφανίζεται. Το χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο, τα μάτια γυάλισαν από ευτυχία. Έμπρακτες οι αποδείξεις του έρωτα επιδεικνύονται στα σεντόνια των παθών, τα σώματα μιλούν, έρχονται και πάνε. Η σκιά σου καθρεφτίζεται στο φως του φεγγαριού. Διακρίνονται ανάγλυφα οι υπέροχες καμπυλότητες, τα μέρη […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ψυχή επίλεκτη

Το ένστικτο δεν δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις. Ένας αόρατος κυματισμός αποσυντόνισε το αδιάφορο βλέμμα. Το χαμόγελό της πλανήθηκε στο δωμάτιο, απορρύθμισε την ηρεμία των κυττάρων. Ένοιωσα το ερέθισμα των διαφορών μας. Και μετά βασίλεψε η σιωπή, μόνο ο ήχος των φιλιών διαχέονταν στο πεδίο του έρωτα. Όλα τα βλέπει το φως, στον έρωτα τίποτα δεν πρέπει […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ξεραμένο τριαντάφυλλο

Ένα ξεραμένο τριαντάφυλλο στο πορτοφόλι ξεχασμένο. Άνυδρη γη η καρδιά που χάσκει διψασμένη. Απαρχή ενός δυνατού συναισθήματος η απρόσμενη εμφάνιση. Είδα τον εαυτό μου να καθρεφτίζεται στα σκούρα υγρά μάτια. Το βλέμμα έμεινε καρφωμένο πάνω της, αδέξιο και αμήχανο απέναντι στη θηλυκότητα. Αισθάνθηκα τον χτύπο της καρδιάς που έπαλλε δυνατά. Βρήκα την ηδονή που δεν […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ανάδοχος πάθους

Μπροστά μου το μουχλιασμένο αστικό τοπίο και ψυχές ετοιμόρροπες. Ένα κομμάτι ελεύθερης ψυχής ονειροπολεί. Απαιτώ το φως και το θρόϊσμα του ανέμου. Το άρωμα των λουλουδιών με ζάλισε, οι θολές φωτογραφίες ξεψύχησαν, θάψαμε τις καρδιές. Την αυγή άρχισε η εποχή των τροπικών μουσώνων, βουτάω ασυνείδητα σε μια αγκαλιά, συναισθάνομαι το θρήνο των αρχαγγέλων. Αναιρώντας τα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Μισός

Τα στεγνά μου χείλη καταδυναστεύουν τα σφάλματα. Οι έρωτες χάθηκαν στα ψηλά χορτάρια του θανάτου, εκρηκτική η κραυγή τους. Ανταλλάσσουμε ματιές, εισπνέω την ηχώ τους. Τα μάτια ξεσκίζουν το πέπλο του χρόνου, θωπεύουν τα ανέγγιχτα, η ζωή ανθίζει στα κρυφά κοιλώματα της σάρκας. Καταγράφονται οι δονήσεις της καρδιάς, αναλαμπή ελπίδας μέσα στην καταχνιά των καιρών. […]

Δημήτρης Καρπέτης | Κρεσέντο

Μου πέταξες κατάμουτρα την ομορφιά, μια προστριβή ερεθιστική που ολοένα θεριεύει. Σε δωμάτιο σκοτεινό συσσωρεύονται οι πόθοι. Απ’ το ταβάνι τα πάθη κρέμονται. Κρατώ τη γεύση σου στο στόμα μου, οι ανάσες ανακατεύονται. Ένα κρεσέντο ηδονής σκίζει τα κορμιά, η γλώσσα διατρέχει τη θηλυκότητα, υγραίνει τα αποκαμωμένα μέλη. Τα δάκτυλα περιδιαβαίνουν μ’ ανατριχίλες την εσοχή […]

Δημήτρης Καρπέτης | Καραδοκώ

Ο ορίζοντας στενεύει, η εσωτερική μου άβυσσος γυμνώνεται. Μια βροχή καταρρακτώδη έφερε τις σταγόνες της έξαψης. Ξεπεράσαμε τα όρια, το λίκνισμα της ζωής, δραπετεύοντας στην ομίχλη. Ντρέπομαι ,επαιτώ, χτυπώντας τα τοιχώματα της καρδιάς για λίγες πνοές. Ψάχνω στις τσέπες τα άστρα που μάζεψα εψές να στεφανώσω τη μορφή σου. Στα νωθρά δευτερόλεπτα που ακολουθούν ανοίγεται […]