Δημήτρης Καρπέτης | Ανθρωποφάγοι

   Τα σωθικά μου φαγώθηκαν    από τους ανθρωποφάγους στυλοβάτες    της κοινωνικής μας γαλήνης,    πριν να προλάβω τις αχτίδες του ήλιου.    Υπέροχη η γεύση τους    όπως καταλαβαίνω    βλέποντάς τους πάνω μου    να δοκιμάζουν και να χαίρονται    με το φαγοπότι της καρδιάς.    Ανθρωποφάγοι των σωθικών μας    που […]

Δημήτρης Καρπέτης | Παγωμένα Προσωπεία

Χάραμα είναι μα εγώ δε ζω  χάραμα είναι, τα βλέφαρά μου ο ήλιος ήρθε για να ανοίξει  μα εγώ δε ζω. Νεκρό κουφάρι η ψυχή μου που σκυλεύθηκε και σύρθηκε  από τους «δυνατούς» ως λάφυρο  των παγωμένων προσωπείων τους.  Πετάχτηκε στο σωρό των υπολοίπων κουφαριών  εντός των τειχών της πόλης τους! Φαντάζουν υπερήφανοι για το […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ένα ποίημα

Ψηλαφίζουμε τις χαρακιές ενθύμια νοσταλγικά της σύναξης των παθών μας. Απλά σε ματώνουν τα περασμένα λόγια όπως τα σκουριασμένα παλιομάχαιρα. Μια ψυχή που κάθε βράδυ  σέρνεται ξυπόλητη, καθώς το σφύριγμα του ανέμου αναζητά τις χαμένες προσδοκίες. Προσδοκίες να τρέχουν ανάμεσα στα χαλάσματα της καρδιάς μας. Χαμένες προσδοκίες  που κομματιάστηκαν στα απόκρημνα βράχια. Οι ζωές όμως […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ένα ποίημα

Ο ήχος της λάμας  ενός μαχαιριού φτιασιδωμένου με εφιάλτες θολερούς καρφώθηκε σε μια καρδιά που κρατάει μέσα της  δάκρυα και λυγμούς  πίκρες, χαρές κι ανασασμούς. Αδιέξοδοι οι δρόμοι της νύχτας  φιλοξενούν τις στάλες των ματιών μας. Μια φιγούρα που έρπει η θλίψη αναμένει ν’ ανταμώσει κάποια σημάδια ευτυχίας. Οι ώμοι γέρνουν απ’ τα δυσβάσταχτα χρέη ενός παρελθόντος […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ένα ποίημα

Ψηλαφίζω μια καρδιά άδεια ψηλαφίζω τις πληγές που ακόμα ματώνουν προχωράω μέσα στο λαβύρινθο των ημιθανών αναζητώντας τη λύτρωση. Σκιές που χάνονται  στα δύσβατα μονοπάτια ζωές που δοκιμάζονται απ’ το θάνατο. Παγιδευμένη στη δίνη των δακρύων ζυμώνεται η σκέψη μας μια φιγούρα θολή  να έρπει μέσα στους χαώδεις διαδρόμους των ημιθανών.  Ακολουθώ τα νήματα της […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ένα ποίημα

Ζωή που ξεθωριάζει ζωή που παλεύει με τα εσώτερα της. Απογυμνωμένη από όνειρα  γεμάτη με τα παρωχημένα και τα φτιασιδωμένα χαμόγελα του πρέπει. Ματωμένη απ’ τ ‘αγκάθια γλείφει τις πληγές της. Εκπνέει αθόρυβα συμβιβασμένη  με τα όνειρα που της δάνεισαν οι τοκογλύφοι των ψυχών. Ουράνια τόξα που ακόμα κρατούνται στα κελιά της ασάφειας. Βλέμμα αδειανό […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δύο ποιήματα

Χρόνια τώρα στον ίδιο μονότονο σκοπό χωρίς ρυθμό, χωρίς πνοή, χωρίς ζωή… Λείπει η αλήθεια που γαληνεύει τα όνειρα λείπει το όνειρο που αποζητά η σκονισμένη μας ψυχή… Ατέρμονη προσπάθεια σε λάθος μονοπάτια στα μονοπάτια που ασέλγησαν τα πρέπει. Ο άνεμος πήρε τις στάχτες τους τις σκόρπισε τις σκέπασε με πέπλο σιωπής πικρό… το όνειρο […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δύο ποιήματα

Το βαθύ σκοτάδι θα έχω αγκαλιά καθώς το κύμα θ’ ακουμπά το άρωμά σου, ζωή ανάσα φίλημα του ανέμου μάτια βουρκωμένα μες τα χέρια σου. Σταγόνες βροχής δροσίζουν τους ξεραμένους πόθους μέσα στο πέρασμα  ενός χρόνου αδυσώπητου. Ώρες κενές όπου προσεύχονται βουβοί  οι πόθοι μπροστά στο εικόνισμα της παρακμής. Μια ζωή που το’ βάλε στα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δύο ποιήματα

 [Μια Χαραμάδα Φως]   Μια κραυγή μέσα στη νύχτα, ένας άνεμος άγριος που βρυχάται σ’ έναν τόπο σαθρό. Ένας ήχος που σφυρίζει  και ξεσκίζει τα σώματα  στους έρημους και σκοτεινούς δρόμους του ακατανόητου κόσμου μας. Μόνο το πανωφόρι της καρδιάς  διακρίνεται από μακριά φτιαγμένο από στάλες αίμα κεντημένες με κλωστή χρυσή. Ντυμένη με αίμα και […]

Δημήτρης Καρπέτης | Δύο ποιήματα

[Ο Μανδύας της Ματαιότητας…]   Ατενίζω τη ματαιότητα  ένας μανδύας φτιαγμένος με σκοτάδια. Βηματίζω αθόρυβα  ανάμεσα σε δρόμους που διχάζονται . Τραβώ τη σκονισμένη κουρτίνα του χρόνου για να αντικρύσω τα φωτοβόλα φεγγάρια. Μια σιωπή που φωνάζει πάνω απ’τους βράχους των αναστεναγμών. Πατημασιές μεταξωτές  διαβαίνουν ρυάκια μυστικά , αναζητούν τις γιορτινές αναλαμπές που φέρνει το […]