Δημήτρης Καρπέτης | Καραδοκώ

Ο ορίζοντας στενεύει, η εσωτερική μου άβυσσος γυμνώνεται. Μια βροχή καταρρακτώδη έφερε τις σταγόνες της έξαψης. Ξεπεράσαμε τα όρια, το λίκνισμα της ζωής, δραπετεύοντας στην ομίχλη. Ντρέπομαι ,επαιτώ, χτυπώντας τα τοιχώματα της καρδιάς για λίγες πνοές. Ψάχνω στις τσέπες τα άστρα που μάζεψα εψές να στεφανώσω τη μορφή σου. Στα νωθρά δευτερόλεπτα που ακολουθούν ανοίγεται […]

Δημήτρης Καρπέτης | Εκστατικότητα

Το αίμα ιριδίζον εκπνέει στις ακτές της θαλάσσης. Εκθέτουμε τη ζωή στα καλά και συμφέροντα. Οι θαμώνες του εφήμερου κόσμου λογοκρίνουν τα παθιασμένα λόγια. Τα μικροαστικά πρέπει κατασπαράσσουν την ομορφιά, την ρίχνουν στα υγρά κελιά της λήθης. Η επικείμενη απελευθέρωση της ανησυχεί τη συνάθροιση των απαθών. Δυο μάτια εκφραστικά απλοποιούν τις παράξενες λεπτομέρειες αναγεννούν τους […]

Δημήτρης Καρπέτης | Υπόνοια ζωής

Μια υπόνοια συνενοχής πλανάται για τα πεπραγμένα. Μορφή παραίτησης μοιάζει η απραξία, μια ψυχρότητα που ραγίζει την καρδιά. Αποτινάζω την δυσάρεστη αναμονή. Η αδιάκοπη ονειροπόληση ταράζει τη μορφή του προσώπου μας. Σε χαρτί φτηνό γράφω το θαυμασμό μου για μια ψυχή σπουδαία. Είχα προαναγγείλει ν’ αγωνιστώ σκληρά, για λίγα ψήγματα μαγείας. Να προσελκύσω την πνοή […]

Δημήτρης Καρπέτης | Οικειότητα

Αναδύθηκαν λόγια ανάρμοστα στα χείλια τα στεγνά. Απερίσκεπτα ανταλλάξαμε φιλιά ριψοκίνδυνα χάνοντας τη γαλήνη. Το αίσθημα κινδύνου αποκρυσταλλώνεται, διαφαίνεται στα βλέμματα μια επικείμενη απελευθέρωση. Έτσι εξαγοράζω τη ζωή, τις πιθανότητες της ευτυχίας προσφέροντας αγάπη. Αναζητώ καταφύγιο χαίρομαι την οικειότητα μαζί σου. Το αίμα σου κυκλοφορεί στα αγγεία μου , βυθίζομαι στη συνεχή ροή του.   […]

Δημήτρης Καρπέτης | Η κλίμακα του πάθους

Κινήσεις σπασμωδικές, η καρδιά χτυπά με ένταση, μεταχειρίζεται βία απαλλάσσεται από την αναίδεια. Οι όγκοι του κατεστημένου στριμώχνουν τα μέσα μου. Κάνω κύκλους μια εκδούλευση για να ξεφύγω, να αποτινάξω τα πρόσκαιρα. Στην πολύωρη αναμονή που επιβάλουν οι σιωπές τα μάτια ομολογούν αλήθειες. Κρατούν κατανυκτικά την απόχρωση της ευτυχίας. Τα στερεότυπα που βάραιναν την ατμόσφαιρα […]

Δημήτρης Καρπέτης | Ολίσθημα

Ανοίγοντας τα μάτια ψυχορραγώ, αδημονώ να κοιτάξω τον ίσκιο σου. Στα δέντρα κρύβονται τα φιλιά της αμαρτίας. Ανάστατος επιστρέφω στο χώρο του εγκλήματος, το σώμα ακίνητο προϊδεάζει τα κίνητρα. Έτοιμος να παραδοθώ σκουπίζω τη σκονισμένη σάρκα, αισθάνομαι τη στιλπνότητα του σώματος. Η ζωή στριμώχνεται ακόμα μέσα της. Στην επιφάνεια του δέρματος καταγράφηκαν τα στιγμιότυπα του […]

Δημήτρης Καρπέτης | Απεικόνιση

Η σάρκα αρνείται να πάρει αέρα ενσταλάζει ο φόβος. Εγκλωβισμένοι σε εγωισμούς επώδυνους μοχθούμε καθημερινά. Τα χέρια σφίξαν την καρδιά οι σάρκες ξεκόλλησαν φάνηκαν τα σημάδια της αιχμαλωσίας. Αφήνεσαι πάνω μου, αναστοχάζομαι το άγαρμπο κούρνιασμα, μια αναμόχλευση των συναισθημάτων. Διατρέχοντας το σώμα τόπο άγνωστο μετοικίζω μέσα σου. Οι ανάσες χρωματίζουν ανεξίτηλα τις στιγμές. Ξεμακραίνουν οι […]

Δημήτρης Καρπέτης | Εισπνοές

Απομονώνω τις στάλες της βροχής, κατανικώ το φόβο. Στο πηχτό σκοτάδι ηχούν βήματα μελαγχολικά επιπλέουν οι σκιές. Ακούσαμε τα μουρμουρητά πίσω από τους κέδρους, ένας αόρατος κυματισμός εισβάλλει μέσα μου. Η γεύση της ζωής νοτίζει το λαρύγγι. Αλήθεια αδιαμφισβήτητη το λαχάνιασμα για να βρω τις εισπνοές. Η αποθέωση της σάρκας φαντάζει πρόσκαιρη. Γαντζωμένη στα χέρια […]

Δημήτρης Καρπέτης | Τέλεια μέρα

Μια μέρα ασήμαντη συμμετέχω στην αδράνεια. Αποσυντονίζομαι, μέσα μου κείτονται οι πόθοι, δεν αγγίζονται. Γύρω μου διαχύνονται οι αχτίδες του ήλιου, χαρακώνουν τους ίσκιους μας. Τα μάτια αναδύονται στην απεραντοσύνη. Η μυρουδιά της αχνή πολιορκεί την ανάσα μου. Συγκλονίζομαι, τρέμω ο σφυγμός της άρχισε να χτυπά μέσα στα χέρια μου… μια μέρα τέλεια.   Ο […]

Δημήτρης Καρπέτης | Χάρισέ μου

Χάρισέ μου ένα βλέμμα σου το δευτερόλεπτο στη ζωής σου. Χάρισέ μου ένα χαμόγελό σου μια κίνηση σου απλή. Χάρισέ μου ένα φιλί σου να το κρύψω στα χείλη μου. Χάρισε μου ένα βράδυ σου έναν κόκκο άμμου μέσα στους αιώνες… κι εγώ θα σου χαρίζω την κάθε μέρα που έρχεται τον κόσμο όλο και […]