Δημήτρης Α. Δημητριάδης | Τρία ποιήματα

[Και μίτος ουδείς] Με τον καιρό σκουραίνουν τα πράγματα ασφυκτιούν βαραίνουν τα λόγια σωπαίνουν όσοι αγάπησαν. Κάθε πρωί ξεκλειδώνεις την πόρτα φεύγεις κι είναι ίδια η μέρα. Τώρα στεγνός τριγυρνώ σε νταμάρια πυροβολεία και χάσματα φύλλο που τρίβεται πριν έρθει ο καιρός του με πνιγμένη φωνή σαν φανάρι στην ομίχλη. Τώρα πια δεν μπορώ να […]

Δημήτρης Α. Δημητριάδης | Τρία ποιήματα

[Πάνω σου γαντζώνω την ψυχή μου] Έξαλλη νύχτα ανεξιχνίαστη στοιχειωμένη από αρματωμένα φαντάσματα κι αιματηρές κληρονομιές φορτωμένη ερωτευμένα ξωτικά ματωμένα φεγγάρια και σελώματα   ανικανοποίητη νύχτα η ανάσα μου δίχως αντοχή δίχως αιχμή λυγίζει ξεριζώνεται δεν υπάρχει πια φόβος ένας τρόμος μονάχα ορμά με πιάνει απ’ τα μαλλιά με σέρνει παιανίζει τα εμβατήριά του διατυμπανίζει […]