Αντώνης Τσόκος | Κόκκινα νεροπότηρα

Ο Ιανουάριος ήταν ο γενέθλιος μήνας μιας εξάδας κόκκινων νεροπότηρων που εντόπισα πριν αρκετά χρόνια σε συνοικιακό υαλοπωλείο. Πνιγμένα στη σκόνη, ανάσκελα στο κέντρο της βιτρίνας, αιμορραγούσαν ανάρμοστη πολυτέλεια. Τα αγάπησα φριχτά. Τόσο, που τα στρίμωξα στο κατάμεστο ντουλάπι της κουζίνας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το γυαλί τους ράγισε πέντε φορές. Με τους υπαίτιους να […]

Αντώνης Τσόκος | Το μυστικό της Πέμπτης

«Ο κόσμος τελειώνει στο πρόσωπο του κοριτσιού με τη γαλάζια ομπρέλα.» Αυτή τη φράση επαναλάμβανε ο πατέρας, κάθε Πέμπτη πρωί. Ύστερα σώπαινε. Μέχρι αργά το απόγευμα. Η μητέρα τον κοιτούσε συνωμοτικά. Για δυο ματιές. Ποτέ περισσότερο. Ποτέ λιγότερο. Στη συνέχεια, σηκωνόταν από την καρέκλα μ’ έναν αλάνθαστα νωχελικό τρόπο και βάδιζε προς τον μαρμάρινο νεροχύτη. Άδειαζε τα απομεινάρια […]

Αντώνης Τσόκος | Το κάδρο

Παρατηρώ ένα κάδρο. Πάνω του κρέμεται ένας τοίχος. Τι συμβολίζει άραγε αυτή η τσιμεντένια επιφάνεια; Το μέσα ή το έξω; Στην αθέατη πλευρά ακούγεται ευδιάκριτα το κενό κι ένα μπλε σύννεφο. Το μοναδικό μπλε σύννεφο του Αττικού ουρανού. Βαμμένο λευκό για τις ανάγκες του τοπίου. Αν γκρεμίσω τα τούβλα, το σύννεφο και το κενό θα […]

Αντώνης Τσόκος | Βιβλία πολέμου

Τα βιβλία στέκουν στα ράφια σαν στρατιώτες εν καιρώ ειρήνης. Κάποιο απομεσήμερο του Ιουλίου που όλοι σε ξέχασαν. Μονάχα εκείνη που ζήτησε τον ώμο της ν’ αγγίξεις σου θύμισε τον πόλεμο που μαίνεται μέσα σου. Εσένα, που αληθινός στρατιώτης δεν υπήρξες. Απ’ τις μάχες αγάπησες τα γράμματα των πολεμιστών. Και τη φωνή του πατέρα που […]