Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Το τζάμι

Θάμπωσε το τζάμι η παγωνιά, κρύβοντας τον έρημο δρόμο. Μα εκεί που εσύ κοιτάς φαίνονται όλα ζωηρά και σε πληγώνουν. Ας κάνει κι εκεί παγωνιά. Κι ας ρουθουνίζει ακατάπαυστα ο χρόνος. Αυτό το τζάμι που μέσα σου κοιτάς τίποτα δε μπορεί να το θολώσει. Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Το αγρίμι

Εγώ την είδα τη φωλιά του αγριμιού στο μυθικό εξοχικό με τον πλούσιο κήπο. Θαύμασα την τέχνη της κατασκευής, τα μυστικά της οχύρωσης, του ένστιχτου τη δεξιοσύνη. Αν με ρωτήσετε για ‘κείνο το μυστικό φόβο στο βλέμμα του οικοδεσπότη, το τρεμούλιασμα της ρυτίδας στην ένταση της ψυχής, την ενοχή που ντρέπεται το όνομά της, δεν […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Ορθάνοικτα

Με συμβουλεύεις να κλείνω την πόρτα μας, αφού το βλέπεις πως τίποτα δεν μπορώ να κλείσω απέξω. Φορτωμένος μπαίνω στην κάμαρη. Κρεμώ το σακάκι, μα όλα τα κρατώ. Φορώ τις παντόφλες, χωρίς τα χέρια μου να ξαλαφρώνω. Κοίτα τους ώμους μου. Ακόμα μένουν κυρτωμένοι. Άσε, λοιπόν, την πόρτα ανοιχτή. Τίποτα δεν μπορώ να κλείσω απέξω. […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Προσαρμογή

Ιδού η παλάμη μου. Από τα λεπτά αυτά δάχτυλα χάθηκε η λιγνή εικόνα του μολυβιού, το διάφανο τρεμούλιασμα της αθώας θωπείας. Χάθηκαν τα ίχνη των ονείρων μου. Τα δάχτυλα γαντζώθηκαν από της λεπίδας το λαιμό. Ιδού η παλάμη μου. μια κοφτερή ξιφολόγχη που σημαδεύει την καρδιά του πλησίον. Κάθε μέρα αφαιρεί κομμάτια από τον εαυτό […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Σχεδόν όλοι

Κάθε πρωί τους βλέπω και με βλέπουν να φεύγουμε. Μέχρι τ’ απόγευμα τους βλέπω και με βλέπουν ν’ ακονίζουμε μαχαίρια. Τα βράδια πίσω από τοίχους καθένας μόνος του μετρά τη ζωή με τις ίντσες της οθόνης, πριν τον ξυπνήσουν τη νύχτα τα όνειρα που κάποτε νανούριζαν γλυκά. Ίδια προβλήματα. Ίδια εγκλήματα. Ίδια τα λάθη κι […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Έλλειψη καυσίμων

Όλοι οι εμπρηστές επικηρύχτηκαν κι οι φίλοι μου συστήνουν να προσέχω, να μη σκορπίζω απρόσεχτα τους στίχους μου, να κρατώ μακριά το δαυλό, που πυρπολεί τις νύχτες μου, απειλώντας τον ύπνο των άλλων. Πως με προσέχουν τί μ’ αυτό; Κι αν μ’ αγαπούνε τί σημαίνει; Τόσο καιρό δεν μπόρεσαν να δουν, να καταλάβουν πόσο έχω […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Εκτός προγράμματος

  Εν Σ.Τ.Γ. 912 Το ημερήσιον πρόγραμμα τοιχοκολλήθηκε. Το καρφιτσώσαμε σε μικρά πρόχειρα κάδρα. Η μελλοθάνατη ζωή μου στήθηκε και σήμερα στον τοίχο κι οι ώρες μου, α , οι ώρες μου – ψυχρές φθινοπωρινές εσπέρες ανέραστης γυναικός. Σ’ αυτές τις τέλεια προγραμματισμένες ώρες, η ζωή μου μοιράστηκε σαν κρασί σε ξένα χείλη και μόνο […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Τακτοποιημένος

Οι μέρες που θα ‘ρθούν δε με τρομάζουν. Θα παρελάσουν μπρος μου σα γνώριμοι φαντάροι με βήμα κοφτό, συγκρατημένο, ήρεμο ύφος. Εγώ, κρατώντας μια θέση βολική μέσα στο πλήθος, θα καμαρώνω με την ανύποπτη σιγουριά που δε γνώρισε τρικυμίες ή τις απέφυγε. Οι μέρες που θα ‘ρθούν δε με τρομάζουν. Μαζί μου θα σβήσουν  –  […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Θα μπορούσαμε

Στηρίξαμε την ελπίδα στα χέρια μας. Όπως χτυπάμε τον κασμά την κρατήσαμε και σκάψαμε στο μέλλον. Όπως σφίγγουμε το φτυάρι την κρατήσαμε να μαζέψουμε τα ερείπια από τα όνειρα της νιότης. Συρθήκαμε κάτω από έμφορτα τραπέζια γυρεύοντας ψίχουλα, τη χαρά που δεν είναι δική μας γυρεύοντας, μόνο το τραγούδι της ευωχίας ν’ ακούσουμε, να γνωρίσουμε  […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Πέντε Χαϊκού

Ι Από τη μέρα περιμένει η νύχτα τη γαλήνη της ΙΙ Ακούς; Τραγουδά. Δεν είναι από χαρά. Σούρωσε πάλι. ΙΙΙ Τη μοναξιά μου μεγαλώνουν τη νύχτα χτύποι ρολογιού. ΙV Είπε στον άντρα: Λοιπόν, μένουμε φίλοι κι αυτός έκλαψε. V Μ’ άμφια χρυσά δείχνουν ταπεινόφρονες οι δεσποτάδες.   Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του […]