Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Η σειρήνα

Όλη τη μέρα φεύγεις περιμένοντας το σούρουπο να δεις τον εαυτό σου να πέφτει από το μπαλκόνι, βουλιάζοντας μαλακά στο σκοτάδι του δρόμου. Εσύ που γύρεψες να βγεις από ρούχα που σε γδύνουν, που πέταξες μακριά φαγητά που σε τρώνε, ανοίγοντας στους τοίχους φωτεινά χαμόγελα, ακούς και πάλι χωρίς ανατριχίλα, με θλίψη όμως βουβή και […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Ο τυφλός

Βολεύτηκε στην αρχή με το μπαστούνι. Το κρατούσε μπροστά αποφεύγοντας τα εμπόδια. Κάποτε αποφάσισε την εγχείριση… Βρίσκοντας το φως του, έκανε το μπαστούνι ρόπαλο.   Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία από το 1971. Έχει εκδώσει μέχρι σήμερα 13 βιβλία με […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Η πέτρα

Μη μου μιλάς για τον πόλεμο, για τα πεινασμένα παιδιά, για τα κορίτσια που τους έκλεψαν την ηδονή, για τα χωράφια που τους στέρησαν το σπόρο. Εγώ την ξέρω την παλιά ιστορία του Δευκαλίωνα –Θέλω να πω για τις πέτρες, που έριξε πάνω από τον ώμο του μετά τη μεγάλη καταστροφή. Αυτές οι πέτρες είμαστε […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Πτερόεντα

Βάδιζε πάντα στα σίγουρα με λόγια μετρημένα. Γύρευε έργα σταθερά φροντίζοντας με προσοχή μελέτες και σχέδια. Υπολόγιζε πάντα τα αίτια, χωρίς να ξεχνά τα τυχαία. Κάποτε σκόνταψε, χωρίς να ξέρει το πως και το γιατί, έτσι απλά, όπως όλοι μπορούν κάποτε να σκοντάψουν, αφού στο κάτω κάτω της γραφής. όλα πτερόεντα – Λόγια και έργα. […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Το τζάμι

Θάμπωσε το τζάμι η παγωνιά, κρύβοντας τον έρημο δρόμο. Μα εκεί που εσύ κοιτάς φαίνονται όλα ζωηρά και σε πληγώνουν. Ας κάνει κι εκεί παγωνιά. Κι ας ρουθουνίζει ακατάπαυστα ο χρόνος. Αυτό το τζάμι που μέσα σου κοιτάς τίποτα δε μπορεί να το θολώσει. Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Το αγρίμι

Εγώ την είδα τη φωλιά του αγριμιού στο μυθικό εξοχικό με τον πλούσιο κήπο. Θαύμασα την τέχνη της κατασκευής, τα μυστικά της οχύρωσης, του ένστιχτου τη δεξιοσύνη. Αν με ρωτήσετε για ‘κείνο το μυστικό φόβο στο βλέμμα του οικοδεσπότη, το τρεμούλιασμα της ρυτίδας στην ένταση της ψυχής, την ενοχή που ντρέπεται το όνομά της, δεν […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Ορθάνοικτα

Με συμβουλεύεις να κλείνω την πόρτα μας, αφού το βλέπεις πως τίποτα δεν μπορώ να κλείσω απέξω. Φορτωμένος μπαίνω στην κάμαρη. Κρεμώ το σακάκι, μα όλα τα κρατώ. Φορώ τις παντόφλες, χωρίς τα χέρια μου να ξαλαφρώνω. Κοίτα τους ώμους μου. Ακόμα μένουν κυρτωμένοι. Άσε, λοιπόν, την πόρτα ανοιχτή. Τίποτα δεν μπορώ να κλείσω απέξω. […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Προσαρμογή

Ιδού η παλάμη μου. Από τα λεπτά αυτά δάχτυλα χάθηκε η λιγνή εικόνα του μολυβιού, το διάφανο τρεμούλιασμα της αθώας θωπείας. Χάθηκαν τα ίχνη των ονείρων μου. Τα δάχτυλα γαντζώθηκαν από της λεπίδας το λαιμό. Ιδού η παλάμη μου. μια κοφτερή ξιφολόγχη που σημαδεύει την καρδιά του πλησίον. Κάθε μέρα αφαιρεί κομμάτια από τον εαυτό […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Σχεδόν όλοι

Κάθε πρωί τους βλέπω και με βλέπουν να φεύγουμε. Μέχρι τ’ απόγευμα τους βλέπω και με βλέπουν ν’ ακονίζουμε μαχαίρια. Τα βράδια πίσω από τοίχους καθένας μόνος του μετρά τη ζωή με τις ίντσες της οθόνης, πριν τον ξυπνήσουν τη νύχτα τα όνειρα που κάποτε νανούριζαν γλυκά. Ίδια προβλήματα. Ίδια εγκλήματα. Ίδια τα λάθη κι […]

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος | Έλλειψη καυσίμων

Όλοι οι εμπρηστές επικηρύχτηκαν κι οι φίλοι μου συστήνουν να προσέχω, να μη σκορπίζω απρόσεχτα τους στίχους μου, να κρατώ μακριά το δαυλό, που πυρπολεί τις νύχτες μου, απειλώντας τον ύπνο των άλλων. Πως με προσέχουν τί μ’ αυτό; Κι αν μ’ αγαπούνε τί σημαίνει; Τόσο καιρό δεν μπόρεσαν να δουν, να καταλάβουν πόσο έχω […]